Vandaag vind ik het tijd voor een evaluatie. Hoe komt dat zo? Ik was vanochtend de kalender van Flow magazine aan het uitscheuren en las de spreuk voor vandaag. 'Je blijft altijd de dochter van je moeder' Oma. Jee, daar werd ik even stil van, want vandaag zou mijn moeder 75 jaar zijn geworden. Of zoals mijn zoontje zei, ook als je hier niet meer bent, word je nog steeds jarig. Ik blijf de dochter van de moeder die vandaag, in de hemel weliswaar, 75 jaar wordt. Een moment voor bezinning.
Woensdag 3 maart 2010 was mijn eerste blogpost met als voornemen om 26 projecten van 10 dagen te gaan doen in een jaar. Daarin heb ik jammerlijk gefaald. Die doelstelling was misschien ook wel wat aan de onrealistische kant. Laat ik me richten op wat ik wél heb bereikt. Ik heb 132 posts geschreven en 11 tot 12 projecten uitgevoerd.
Ik ben benieuwd wat jullie ervan vonden! De projecten die ik heb gedaan nog eens op een rijtje:
Sportvasten
Positief denken
Ik mag er zijn
In 30 dagen naar vrijheid en geluk, mindfulness (20 dagen gedaan)
Aardig zijn
Verbouwen en mezelf
Yoga, in mezelf keren
Mijn huis én hoofd opruimen
Proberen zwanger te worden
Leegte creëren: sportvasten en mediteren
10days niks
10days boekje weggeven (kerstactie)
Laat me weten wat jullie het leukste project vonden, wellicht een idee voor een retake. Voor mezelf is het een prettig jaar geweest. Het heeft me goed gedaan met deze 'projecten' bezig te zijn. Ik denk wel dat 10days te kort zijn en dat elke dag erover bloggen teveel is. Dus misschien een iets ander format dit jaar?
Alle feedback is welkom lieve lezers! Tijd voor weer een nieuwe start.
dinsdag 25 januari 2011
dinsdag 4 januari 2011
10 days boekje weggeven, dag 10
De kerstactie van 10 dagen mijn boekje weggeven is afgelopen. Wil je nog graag mijn boek Ik moet je achterlaten ontvangen, dan kun je 'm hier bestellen.
Ik wil een aantal reacties met jullie delen. Iedereen is geraakt door mijn actie. Vrijwel iedereen heeft nog een reactie achteraf gegeven om zijn of haar dank uit te spreken. Zelf werd ik ook enorm geraakt door de verhalen. Veel mensen lijden onder het verlies. Ik zelf ook. Deze feestdagen waren moeilijk voor me. Mij oudste zus en ik delen dat verdriet. Het verdriet van wees zijn. Het verdriet geen thuis meer te hebben. Dat is fijn, dat we het kunnen delen, dat verzacht het een beetje.
Ik werd geraakt doordat een van de ontvangers als dank mij een bos bloemen heeft gestuurd. Dat had niet gehoeven, maar deed me goed. Een blijk van waardering. Ook mocht ik een aantal handgeschreven brieven ontvangen. Ik had zelf ook zoveel mogelijk een kort briefje toegevoegd en kan dit zeker enorm waarderen.
Een tip die ik mocht ontvangen, is dat ik geen speciale aandacht heb besteed aan het verliezen van een broer of een zus. Zeker op jonge leeftijd is dat natuurlijk enorm ingrijpend. De aandacht gaat dan vooral naar de ouders uit, die zijn immers een kind kwijt. Maar de overgebleven broer of zus kampt uiteraard ook met een enorm verlies. Je kunt dat niet op een weegschaaltje leggen. De overgebleven kinderen hebben hun eigen rouw, hun eigen verdriet, hun eigen verhaal. Ik hoop dat ik nog eens de kans krijg om in een tweede oplage deze aanvulling te schrijven!
Ik ben blij en dankbaar dat ik deze kerstactie op touw heb gezet en mensen heb kunnen raken. Ook omdat ik er zelf weer een stukje verder door ben gekomen in mijn rouwproces. Dank jullie allemaal!
Ik wil een aantal reacties met jullie delen. Iedereen is geraakt door mijn actie. Vrijwel iedereen heeft nog een reactie achteraf gegeven om zijn of haar dank uit te spreken. Zelf werd ik ook enorm geraakt door de verhalen. Veel mensen lijden onder het verlies. Ik zelf ook. Deze feestdagen waren moeilijk voor me. Mij oudste zus en ik delen dat verdriet. Het verdriet van wees zijn. Het verdriet geen thuis meer te hebben. Dat is fijn, dat we het kunnen delen, dat verzacht het een beetje.
Ik werd geraakt doordat een van de ontvangers als dank mij een bos bloemen heeft gestuurd. Dat had niet gehoeven, maar deed me goed. Een blijk van waardering. Ook mocht ik een aantal handgeschreven brieven ontvangen. Ik had zelf ook zoveel mogelijk een kort briefje toegevoegd en kan dit zeker enorm waarderen.
Een tip die ik mocht ontvangen, is dat ik geen speciale aandacht heb besteed aan het verliezen van een broer of een zus. Zeker op jonge leeftijd is dat natuurlijk enorm ingrijpend. De aandacht gaat dan vooral naar de ouders uit, die zijn immers een kind kwijt. Maar de overgebleven broer of zus kampt uiteraard ook met een enorm verlies. Je kunt dat niet op een weegschaaltje leggen. De overgebleven kinderen hebben hun eigen rouw, hun eigen verdriet, hun eigen verhaal. Ik hoop dat ik nog eens de kans krijg om in een tweede oplage deze aanvulling te schrijven!
Ik ben blij en dankbaar dat ik deze kerstactie op touw heb gezet en mensen heb kunnen raken. Ook omdat ik er zelf weer een stukje verder door ben gekomen in mijn rouwproces. Dank jullie allemaal!
donderdag 16 december 2010
10days boekje weggeven
Ik heb er veel over nagedacht en gisteren besloten dat ik het volgende ga doen. In deze tijd rondom de feestdagen kan het verlies van een dierbare zwaar vallen. De kerst die je altijd samen doorbracht, oud en nieuw waar je altijd bij hem of haar op bezoek ging, nieuwjaarsdag samen zijn, en ga zo maar door.
Ook ik mis mijn vader in deze tijd meer dan ooit. Mijn moeder is al te lang dood om haar direct te missen. Voor mij is met het overlijden van mijn vader, ons gezin tot een eind gekomen. We hebben geen thuis meer waar we samen kerst vieren.
Maar deze 10days gaat het niet om mij, het gaat om jou! Ben jij nu extra verdrietig omdat je dierbare er niet meer is? Of weet je iemand in je omgeving die in de rouw is en een steuntje in de rug kan gebruiken? Dan stuur ik mijn troostboek Ik moet je achterlaten graag op. Mail de adresgegevens en naam waar het boekje naartoe moet naar info@uitvaartteksten.nl en ik verzorg de rest. Ik kan op verzoek een korte persoonlijke boodschap erin schrijven.
Ook ik mis mijn vader in deze tijd meer dan ooit. Mijn moeder is al te lang dood om haar direct te missen. Voor mij is met het overlijden van mijn vader, ons gezin tot een eind gekomen. We hebben geen thuis meer waar we samen kerst vieren.
Maar deze 10days gaat het niet om mij, het gaat om jou! Ben jij nu extra verdrietig omdat je dierbare er niet meer is? Of weet je iemand in je omgeving die in de rouw is en een steuntje in de rug kan gebruiken? Dan stuur ik mijn troostboek Ik moet je achterlaten graag op. Mail de adresgegevens en naam waar het boekje naartoe moet naar info@uitvaartteksten.nl en ik verzorg de rest. Ik kan op verzoek een korte persoonlijke boodschap erin schrijven.
vrijdag 10 december 2010
10days niks, dag 8
Ben een hoop aan het nadenken de laatste tijd en dat deel ik helemaal niet met jullie. Dinsdag weer gesproken met Ruud van Wingerden van Binnenstebuiten Groei & Ontwikkeling. We spraken veel over accepteren. Ik droeg die dag ook een armband met daaraan een bedel 'Accept'. Bij mij draait het niet zozeer om loslaten, maar om accepteren. Gewoon de mensen om je heen accepteren zoals ze zijn en ze steunen door er voor ze te zijn.
Ik vroeg oprecht 'hoe doe je dat dan?', er gewoon zijn? 'Geen strijd aangaan' was het simpele antwoord. Ik wil namelijk vaak mijn gelijk halen. Doe dat niet bewust, maar daarvoor wordt het dus eens tijd! Bewuster omgaan met je omgeving. Wat heb je aan je eigen gelijk halen? In je eigen ogen heb je al gelijk en in die ander zijn ogen krijg je nooit gelijk, want die heeft weer zijn of haar eigen gelijk.
Volgen jullie me nog? Je bent er niet voor iemand anders door te proberen je eigen gelijk te halen. Stof tot nadenken!
En nu nodigt Ruud mij uit voor een Week voor jezelf. Hij vindt het echt iets voor mij. Dat terwijl het ver buiten mijn comfort zone ligt. Ik zou zelf nooit naar de Ardennen gaan met een vreemde groep mensen. Maar het zet me aan het denken. Is het iets voor mij? Wat vinden jullie?
Ik vroeg oprecht 'hoe doe je dat dan?', er gewoon zijn? 'Geen strijd aangaan' was het simpele antwoord. Ik wil namelijk vaak mijn gelijk halen. Doe dat niet bewust, maar daarvoor wordt het dus eens tijd! Bewuster omgaan met je omgeving. Wat heb je aan je eigen gelijk halen? In je eigen ogen heb je al gelijk en in die ander zijn ogen krijg je nooit gelijk, want die heeft weer zijn of haar eigen gelijk.
Volgen jullie me nog? Je bent er niet voor iemand anders door te proberen je eigen gelijk te halen. Stof tot nadenken!
En nu nodigt Ruud mij uit voor een Week voor jezelf. Hij vindt het echt iets voor mij. Dat terwijl het ver buiten mijn comfort zone ligt. Ik zou zelf nooit naar de Ardennen gaan met een vreemde groep mensen. Maar het zet me aan het denken. Is het iets voor mij? Wat vinden jullie?
maandag 6 december 2010
10days niks, dag 7
Het project niks strekt zich wat langer uit dan die 10 dagen. Ik blog met grote tussenpozen. Ook onderdeel van even niks hoeven van mezelf.
Maar ik wil jullie wijzen op een leuk artikel dat van mijn hand is verschenen, op de website Trotse Moeders. Ik geef tips hoe je tijd voor elkaar kunt maken na de geboorte van een baby.
Hierin verwijs ik naar het bedrijf 210th. Dit is een bedrijf dat is opgezet door mijn schoonzus Sofie. Een mooie, ondernemende, zeer pittige dame die uit de mode komt. Ze heeft haar passie nu gericht op het bedrijf 210th, met nog veel plannen. Nu kun je er spannende relatieboxen bestellen. Deze boxen zijn bedoeld om de intimiteit en communicatie tussen partners te verbeteren. Mijn lief en ik hebben er ook één. En het is heus niet zo dat nu elke avond de accessoires erbij worden gehaald. En ook niet dat we elke dag een opdrachtenkaartje trekken. Nee, maar soms wel, als we er zin in hebben. Dan voegt het op dat moment iets toe voor ons.
Dus als je nog zoekt naar een leuk en spannend kerstcadeau voor je lief, ga dan eens shoppen op 210th, the address you want to share.
Liefde
is er
moet er zijn
bestaat
Liefde
stroomt
geeft energie
is warm
Liefde
de liefde
van mijn leven
is mijn lief
Dankbaarheid
voor zo'n
mooie liefde
verblijdt me
Maar ik wil jullie wijzen op een leuk artikel dat van mijn hand is verschenen, op de website Trotse Moeders. Ik geef tips hoe je tijd voor elkaar kunt maken na de geboorte van een baby.
Hierin verwijs ik naar het bedrijf 210th. Dit is een bedrijf dat is opgezet door mijn schoonzus Sofie. Een mooie, ondernemende, zeer pittige dame die uit de mode komt. Ze heeft haar passie nu gericht op het bedrijf 210th, met nog veel plannen. Nu kun je er spannende relatieboxen bestellen. Deze boxen zijn bedoeld om de intimiteit en communicatie tussen partners te verbeteren. Mijn lief en ik hebben er ook één. En het is heus niet zo dat nu elke avond de accessoires erbij worden gehaald. En ook niet dat we elke dag een opdrachtenkaartje trekken. Nee, maar soms wel, als we er zin in hebben. Dan voegt het op dat moment iets toe voor ons.
Dus als je nog zoekt naar een leuk en spannend kerstcadeau voor je lief, ga dan eens shoppen op 210th, the address you want to share.
Liefde
is er
moet er zijn
bestaat
Liefde
stroomt
geeft energie
is warm
Liefde
de liefde
van mijn leven
is mijn lief
Dankbaarheid
voor zo'n
mooie liefde
verblijdt me
woensdag 24 november 2010
10days niks, dag 6
Het wordt eigenlijk wel een dubieus project 10days niks. Niks bestaat gewoonweg niet. Omdat we altijd in ons leven dingen tegenkomen die we moeten aanvaarden en afhandelen. Niks bestaat niet. Ik besef ook wel dat het oersaai zou zijn als het leven zou bestaan uit niks. Ik gunde mezelf alleen zo erg even niks.
Ja en dan heb je opeens foute cellen met de naam pap3a in je lijf. Meer is het ook niet, foute cellen. Die foute cellen zitten in je baarmoedermond en er is verder niet veel aan de hand. Die foute cellen kunnen ze vrij gemakkelijk bekijken en weghalen.
Nu weet ik dat het echt zou helpen om positief te denken. Ook zou het helpen om de situatie te accepteren zoals die is. Aanvaarden dat ik er op dit moment foute cellen in mijn lichaam zitten. En op de een of andere manier kan ik dat niet. Ik blijf me ertegen verzetten. Wat is dat toch met mij? Dat ik elke keer de strijd aanga? Dat terwijl ik zo graag die strijd niet meer wil.
En natuurlijk zou ik het liefste in de armen van mijn moeder kruipen. En natuurlijk was mijn vader een goede tweede. En natuurlijk is het met een zus toch anders. En natuurlijk is er niet veel aan de hand. En natuurlijk heb ik lieve mensen om me heen. En natuurlijk word ik morgen alweer verder geholpen. En natuurlijk maakt die ene maand op zwanger worden ook niet meer uit. En natuurlijk komt alles goed.
En toch schreeuwt elke vezel in mijn lijf 'ik wil dit niet'. Voor mij zit de sleutel in aanvaarden. In accepteren wat er nu is. In loslaten. In leven. In de mooie dingen blijven zien.
Waarom kost het me dan zoveel moeite?
Ja en dan heb je opeens foute cellen met de naam pap3a in je lijf. Meer is het ook niet, foute cellen. Die foute cellen zitten in je baarmoedermond en er is verder niet veel aan de hand. Die foute cellen kunnen ze vrij gemakkelijk bekijken en weghalen.
Nu weet ik dat het echt zou helpen om positief te denken. Ook zou het helpen om de situatie te accepteren zoals die is. Aanvaarden dat ik er op dit moment foute cellen in mijn lichaam zitten. En op de een of andere manier kan ik dat niet. Ik blijf me ertegen verzetten. Wat is dat toch met mij? Dat ik elke keer de strijd aanga? Dat terwijl ik zo graag die strijd niet meer wil.
En natuurlijk zou ik het liefste in de armen van mijn moeder kruipen. En natuurlijk was mijn vader een goede tweede. En natuurlijk is het met een zus toch anders. En natuurlijk is er niet veel aan de hand. En natuurlijk heb ik lieve mensen om me heen. En natuurlijk word ik morgen alweer verder geholpen. En natuurlijk maakt die ene maand op zwanger worden ook niet meer uit. En natuurlijk komt alles goed.
En toch schreeuwt elke vezel in mijn lijf 'ik wil dit niet'. Voor mij zit de sleutel in aanvaarden. In accepteren wat er nu is. In loslaten. In leven. In de mooie dingen blijven zien.
Waarom kost het me dan zoveel moeite?
dinsdag 23 november 2010
10days niks, dag 5
Als vervolg op mijn laatste blog. Ik prijs me gelukkig dat ik lieve mensen om me heen heb en dat jullie met me meelezen en meeleven. Het geeft mij de kans mezelf een spiegel voor te houden. En na te denken over de zin van heftig reageren. Uiteindelijk heb ik dan ook besloten milder te reageren. Ik wilde het contact principieel verbreken met die vader. Ik zag daar uiteindelijk toch niet zo het nut van in. Ik heb mijn excuses aangeboden voor mijn gedrag (niets zeggen tegen hen) en ze alsnog bedankt voor hun zorg en het feestje. Verder heb ik erop gewezen dat ik het echt te ver vind gaan, zelfs in irritatie, om mij laks en ongeïnteresseerd te noemen en dat ik hoop dat soort oordelen een volgende keer niet in een sms belanden.
Wellicht niet helemaal mild, maar een stuk milder dan ik van plan was. Ook naar mezelf een mooie overwinning.
Vandaag wil ik echter iets anders met jullie delen. Iets dat mij nogal van slag heeft gebracht en waar ik nog niet zo goed weet om te gaan. Ik merk dat ik nu vooral down ben. Gisteren had ik een heerlijk dagje sauna met massage en zonnen van een lieve vriendin gekregen. We waren echt ontstellend aan het genieten en ontspannen toen ik even een telefoontje moest plegen voor de uitslag van mijn tweede uitstrijkje. Aangezien de gynaecoloog tegen me zei dat het er goed uitzag, nam ik helemaal aan dat er niets aan de hand zou zijn. Echter, het ziekenhuis had mij zelf al gebeld en toen dacht ik al 'dat is niet goed'.
Uiteindelijk na lang wachten iemand aan de telefoon en wat bleek, ze hadden foute cellen gevonden in het uitstrijkje. Ja daar zit je dan in een welnesscenter, niet echt de omgeving om uitgebreid te praten. Dus afgesproken dat ik vanochtend terug zou bellen. De klinische gegevens zijn dat ik een halfjaar geleden pap2 had en nu dus bij het controle-uitstrijkje pap 3a. Zeker geen reden voor grote alarmbellen, maar wel reden voor een verder onderzoek met een colposcopie (soort verrekijker waarmee ze baarmoedermond bestuderen) en (misschien) biopsie.
Nu hoor ik jullie denken 'ach dat valt allemaal toch wel mee'. Er is inderdaad (nog) niets ernstigs aan de hand. Rationeel kan ik het helemaal beredeneren en tot een klein iets maken, maar gevoelsmatig werkt het zo niet. Er is iets met me aan de hand, er zitten namelijk foute cellen in mijn lijf en dan nog wel op een plek waar ik heel graag iets wil, namelijk zwanger worden.
Ook speelt er mee dat het gisteren alweer drie jaar geleden was dat ik mijn vader in zijn bed heb gevonden. Hij was in zijn slaap overleden. Drie jaar alweer. En dit soort dingen die te maken hebben met je vrouw-zijn, wil je graag delen met je moeder. Ook al kan ik dat al 20 jaar niet meer, toch zit er diep in me de behoefte aan mijn moeder. Je moeders armen om je heen die je beschermen. Helaas zijn die moeders armen niet meer fysiek aanwezig.
Ouders
die achter je staan
er voor je zijn
in een onvoorwaardelijkheid
die geen enkele andere liefde kent
Zo zijn mijn ouders
helaas te kort op aarde
en helaas nu niet fysiek
maar alleen in de geest
Ze staan achter me
ze steunen me
ze houden van me
maar kunnen me niet meer
vasthouden en omarmen
Ik mis jullie
Wellicht niet helemaal mild, maar een stuk milder dan ik van plan was. Ook naar mezelf een mooie overwinning.
Vandaag wil ik echter iets anders met jullie delen. Iets dat mij nogal van slag heeft gebracht en waar ik nog niet zo goed weet om te gaan. Ik merk dat ik nu vooral down ben. Gisteren had ik een heerlijk dagje sauna met massage en zonnen van een lieve vriendin gekregen. We waren echt ontstellend aan het genieten en ontspannen toen ik even een telefoontje moest plegen voor de uitslag van mijn tweede uitstrijkje. Aangezien de gynaecoloog tegen me zei dat het er goed uitzag, nam ik helemaal aan dat er niets aan de hand zou zijn. Echter, het ziekenhuis had mij zelf al gebeld en toen dacht ik al 'dat is niet goed'.
Uiteindelijk na lang wachten iemand aan de telefoon en wat bleek, ze hadden foute cellen gevonden in het uitstrijkje. Ja daar zit je dan in een welnesscenter, niet echt de omgeving om uitgebreid te praten. Dus afgesproken dat ik vanochtend terug zou bellen. De klinische gegevens zijn dat ik een halfjaar geleden pap2 had en nu dus bij het controle-uitstrijkje pap 3a. Zeker geen reden voor grote alarmbellen, maar wel reden voor een verder onderzoek met een colposcopie (soort verrekijker waarmee ze baarmoedermond bestuderen) en (misschien) biopsie.
Nu hoor ik jullie denken 'ach dat valt allemaal toch wel mee'. Er is inderdaad (nog) niets ernstigs aan de hand. Rationeel kan ik het helemaal beredeneren en tot een klein iets maken, maar gevoelsmatig werkt het zo niet. Er is iets met me aan de hand, er zitten namelijk foute cellen in mijn lijf en dan nog wel op een plek waar ik heel graag iets wil, namelijk zwanger worden.
Ook speelt er mee dat het gisteren alweer drie jaar geleden was dat ik mijn vader in zijn bed heb gevonden. Hij was in zijn slaap overleden. Drie jaar alweer. En dit soort dingen die te maken hebben met je vrouw-zijn, wil je graag delen met je moeder. Ook al kan ik dat al 20 jaar niet meer, toch zit er diep in me de behoefte aan mijn moeder. Je moeders armen om je heen die je beschermen. Helaas zijn die moeders armen niet meer fysiek aanwezig.
Ouders
die achter je staan
er voor je zijn
in een onvoorwaardelijkheid
die geen enkele andere liefde kent
Zo zijn mijn ouders
helaas te kort op aarde
en helaas nu niet fysiek
maar alleen in de geest
Ze staan achter me
ze steunen me
ze houden van me
maar kunnen me niet meer
vasthouden en omarmen
Ik mis jullie
Abonneren op:
Posts (Atom)