God heeft oneindige liefde en oneindig geduld. Je mag er zo lang over doen als jij nodig vindt. En ik doe er nogal lang over. Goed dat hij geduldig is!
Mijn zoektocht in het voor mezelf kiezen gaat gestaag. Eergisteren naar aanleiding van mijn post te horen gekregen dat ik te streng voor mezelf ben en te hoge verwachtingen heb. Daar lijkt het wel op.
Jouw gevoel van liefde is je toegangspoort naar God. Wat trek ik toch mooie kaartjes. Ik geloof niet in God in ze zin van een man met een witte baard. Ik geloof wel in God in de zin van liefde. Inderdaad, liefde is de poort naar God.
Hoe past dit alles in voor mezelf kiezen? Ik denk dat je het beste voor jezelf kunt kiezen door jezelf te ontwikkelen. Daar ben ik nu heel druk mee bezig. Wat ik ook werkelijk een bizarre ontdekking vind, is dat wanneer je denkt voor jezelf te kiezen, je juist tegen jezelf kiest. Dat behoeft wat uitleg.
Mijn lief was van de week laat thuis. Ik ga me dan opwinden daarover. Ik denk dan voor mezelf te kiezen door me ermee te gaan bemoeien. Ik wil hem naar huis halen omdat ik denk dat dat het beste voor mij is. Jullie voelen al aan dat dat een kromme redenatie is. Wat het beste voor mij is, is om die ander los te laten. Om die ander zijn gang te laten gaan (in dit geval mijn lief). Te accepteren dat hij ervan houdt om soms laat uit te gaan (we praten hier niet over een dagelijkse of wekelijkse of zelfs maandelijkse gewoonte). Dát is het beste voor mij!
Accepteren, daar lijkt het in het leven helemaal om te draaien. Accepteren dat mijn lief van uitgaan houdt. Wat is er eigenlijk mis mee? Daar zit een overtuiging achter dat laat weg zijn niet goed is. Waarom dan niet? Mijn lief komt altijd weer naar huis omdat hij bij mij wil zijn. Het klinkt heel makkelijk, accepteren. Maar dat is het niet. Mijn zus zegt wel eens 'gewoon vanaf nu besluiten dat je het zo vindt'. Dat is het. Gewoon vanaf nu besluiten om anders te gaan denken.
Dat lijkt me een goede om het weekend mee te beginnen 'ik ga vanaf nu anders denken!'. En ook mezelf accepteren natuurlijk! Fijn weekend.
donderdag 14 oktober 2010
dinsdag 12 oktober 2010
10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 5
Ik moet nog zoveel leren! En daar ben ik blij om en dankbaar voor! Ik vergis me in hoe ik voor mezelf moet kiezen. Vandaag, bijvoorbeeld, dacht ik voor mezelf te kiezen door mezelf een dag vrij te gunnen. Ik heb namelijk het hele weekend gewerkt en vond dat ik wel een dagje vrij verdiende. Maar wat gebeurt er dan met me? Ik raak in een impasse. In plaats van het ervan te nemen, kom ik nergens toe.
Dat is niet voor mezelf kiezen. Het is een neerwaartse spiraal waar ik in terechtkom. Zelfs het schrijven van deze post, heb ik gisteren niet afgemaakt. Ik had nog een aantal zaken af te handelen en ook dat is me gisteren niet gelukt. Van nietsdoen word ik niet gelukkig. Daar word ik niet blij van.
Als ik dan mezelf een dag vrij wil geven, kan ik beter dat invullen door iets te gaan ondernemen. Ik had bijvoorbeeld een dag naar het strand kunnen gaan. Of naar de sauna. Of een dagje winkelen. Er zijn genoeg bezigheden waar ik blij van word. Maar een dag nietsdoen, nee dat maakt me niet blij. Bovendien stapelen de dingen zich op die ik nog wel moet doen. Een achterstallige administratie bijvoorbeeld. Of dozen uitpakken. Of boek lezen. Of...
Ik weet nog heel goed dat mijn coach tegen me zei: 'je moet wel iets blijven doen'. Wat was ik boos toen zeg. Alsof ik niet genoeg mijn best doe. Nu snap ik die opmerking. Als je niets doet, dan stop je met bewegen. En je moet wel in beweging blijven. Ik denk dat ik nog zoveel te leren heb. Ik vind dat leuk, maar ook moeilijk. Ik heb nu een tip voor een boek gekregen van Karin (zie reacties bij dag 3). Over jezelf ontwikkelen als je je moeder al op jonge leeftijd bent verloren. Wie heeft er nog meer een idee wat me zou kunnen helpen om beter te leren voor mezelf te kiezen? Alle tips zijn meer dan welkom!
Dat is niet voor mezelf kiezen. Het is een neerwaartse spiraal waar ik in terechtkom. Zelfs het schrijven van deze post, heb ik gisteren niet afgemaakt. Ik had nog een aantal zaken af te handelen en ook dat is me gisteren niet gelukt. Van nietsdoen word ik niet gelukkig. Daar word ik niet blij van.
Als ik dan mezelf een dag vrij wil geven, kan ik beter dat invullen door iets te gaan ondernemen. Ik had bijvoorbeeld een dag naar het strand kunnen gaan. Of naar de sauna. Of een dagje winkelen. Er zijn genoeg bezigheden waar ik blij van word. Maar een dag nietsdoen, nee dat maakt me niet blij. Bovendien stapelen de dingen zich op die ik nog wel moet doen. Een achterstallige administratie bijvoorbeeld. Of dozen uitpakken. Of boek lezen. Of...
Ik weet nog heel goed dat mijn coach tegen me zei: 'je moet wel iets blijven doen'. Wat was ik boos toen zeg. Alsof ik niet genoeg mijn best doe. Nu snap ik die opmerking. Als je niets doet, dan stop je met bewegen. En je moet wel in beweging blijven. Ik denk dat ik nog zoveel te leren heb. Ik vind dat leuk, maar ook moeilijk. Ik heb nu een tip voor een boek gekregen van Karin (zie reacties bij dag 3). Over jezelf ontwikkelen als je je moeder al op jonge leeftijd bent verloren. Wie heeft er nog meer een idee wat me zou kunnen helpen om beter te leren voor mezelf te kiezen? Alle tips zijn meer dan welkom!
zaterdag 9 oktober 2010
10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 4
Gods wil spreekt door jouw hart. Dat is het spirituele inzichtskaartje dat ik vandaag trok. Dat is een boodschap die steeds terugkomt. Tenminste zo wil ik de boodschap verstaan. Ik zou op moeten gaan in een groter geheel. Niet de 'ik' van mij moeten laten overheersen in het leven. Nee mijn leven in dienst stellen van de algemeenheid. Dat was ook te lezen in mijn gedicht van gisteren. Dat beschouw ik als ultieme vrijheid.
Maar hoe doe je dat in de praktijk? Mijn ik is behoorlijk aanwezig. Ik wil bijvoorbeeld graag gelezen worden. Mijn hersenspinsels wil ik niet alleen voor mezelf houden, nee ik gooi ze op internet om reacties te krijgen. Mijn ik strijdt ook met sommige mensen om me heen. Ik zou het zo heerlijk vinden als ik die strijd niet meer zou voeren. Hoe zet je je ik daarin opzij?
Gisterenavond nog met mijn lief een heftige discussie gevoerd. Of beter ik voelde me aangevallen. Mijn ik zat me behoorlijk in de weg en ik kon mijn ik maar niet loslaten. Ik dacht voor mezelf te kiezen (want daar hebben we het over :-)) door voor mezelf op te komen. De ervaring leert nu dat dat niet per se voor jezelf kiezen betekent. Door je zo op jezelf te richten, zet je jezelf helemaal vast. Je staat niet meer open voor de ander.
Ik wilde mijn lief vertellen dat de overtuiging dat ik geld moet verdienen niet bij mijn past. Ik ben nu namelijk een grote vertaalklus aan het doen waar ik letterlijk ziek van wordt. De hele week al hoofdpijn en misselijk. Omdat ik die klus tegen heug en meug zit te doen. Waarom ik deze klus heb aangenomen? Omdat ik het stemmetje hoorde 'je moet wel geld verdienen'. Dit stemmetje past niet bij mij.
Het is moeilijk uit te leggen en mijn lief begreep me ook niet. Vandaar dat ik het gevoel had dat ik me moest verdedigen. En waar gaat het uiteindelijk om? Dat geld verdienen als hoofdmotivator bij mij niet werkt. En dat het geld dat ik met die klus verdien me het niet waard is om me ziek te voelen. Het werd een strijd. Waar ik zelf maar niet uitkwam en me bleef wentelen in mijn gekrenkte ik. Vreselijk. Mijn lief is de wijzere op zo'n moment en weet mij en zichzelf er dan wel uit te halen. Beter.
Waar wil ik naartoe? Dat voor jezelf kiezen soms betekent je ik niet zo prominent naar voren te laten komen.
Vrij, vrij, vrij
Blij, blij, blij
Vrij met me
Vrijheid
Bevrijd me
Bevrijdend
Zij aan zij
Samen
vrij zijn,
blij zijn!
Maar hoe doe je dat in de praktijk? Mijn ik is behoorlijk aanwezig. Ik wil bijvoorbeeld graag gelezen worden. Mijn hersenspinsels wil ik niet alleen voor mezelf houden, nee ik gooi ze op internet om reacties te krijgen. Mijn ik strijdt ook met sommige mensen om me heen. Ik zou het zo heerlijk vinden als ik die strijd niet meer zou voeren. Hoe zet je je ik daarin opzij?
Gisterenavond nog met mijn lief een heftige discussie gevoerd. Of beter ik voelde me aangevallen. Mijn ik zat me behoorlijk in de weg en ik kon mijn ik maar niet loslaten. Ik dacht voor mezelf te kiezen (want daar hebben we het over :-)) door voor mezelf op te komen. De ervaring leert nu dat dat niet per se voor jezelf kiezen betekent. Door je zo op jezelf te richten, zet je jezelf helemaal vast. Je staat niet meer open voor de ander.
Ik wilde mijn lief vertellen dat de overtuiging dat ik geld moet verdienen niet bij mijn past. Ik ben nu namelijk een grote vertaalklus aan het doen waar ik letterlijk ziek van wordt. De hele week al hoofdpijn en misselijk. Omdat ik die klus tegen heug en meug zit te doen. Waarom ik deze klus heb aangenomen? Omdat ik het stemmetje hoorde 'je moet wel geld verdienen'. Dit stemmetje past niet bij mij.
Het is moeilijk uit te leggen en mijn lief begreep me ook niet. Vandaar dat ik het gevoel had dat ik me moest verdedigen. En waar gaat het uiteindelijk om? Dat geld verdienen als hoofdmotivator bij mij niet werkt. En dat het geld dat ik met die klus verdien me het niet waard is om me ziek te voelen. Het werd een strijd. Waar ik zelf maar niet uitkwam en me bleef wentelen in mijn gekrenkte ik. Vreselijk. Mijn lief is de wijzere op zo'n moment en weet mij en zichzelf er dan wel uit te halen. Beter.
Waar wil ik naartoe? Dat voor jezelf kiezen soms betekent je ik niet zo prominent naar voren te laten komen.
Vrij, vrij, vrij
Blij, blij, blij
Vrij met me
Vrijheid
Bevrijd me
Bevrijdend
Zij aan zij
Samen
vrij zijn,
blij zijn!
vrijdag 8 oktober 2010
10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 3
Gisteren zo'n drukke dag gehad met dingen voor mezelf, dat ik geen tijd had om te bloggen. Wat heb ik zoal gedaan? Ik heb een uitgebreid lunchgesprek gehad met Ruud van Wingerden van Binnenstebuiten groei & ontwikkeling. Nu weet je dat als je zo'n gesprek ingaat, dat je de confrontatie met jezelf aangaat.
Is dat voor jezelf kiezen? Ik denk het wel. Ik wil leren beter naar mijn eigen stemmetje te luisteren en daardoor voor mezelf te kiezen. Het was een voor mij moeilijk gesprek omdat Ruud elke keer heel goed de kern pakte. Dus ik werd continu geraakt en moest zoeken naar woorden. Dat is verrassend voor een schrijver. Op papier is het zoveel makkelijker dan in het echte leven. Na ongeveer een uur bleek dat ik een grote wens naar vrijheid heb. We hebben veel over mijn overtuigingen gesproken. Ik heb zelf het gevoel dat ik veel overtuigingen van mijn moeder met me meedraag.
Mijn moeder is al bijna 20 jaar dood en veel zaken heb ik niet met haar af kunnen handelen. Ik heb het idee dat je een soort losmaakperiode nodig hebt. Dat je je af kunt zetten tegen je ouders (en door voor dochters vooral tegen hun moeder). Dat heb ik nooit gedaan. Ik ben dus nooit af gaan tasten waar ik nu werkelijk voor sta.
Dit klinkt misschien zielig, maar dat is het niet. Ik wil dit nu nog heel graag doen! Niet meer die last op mijn schouders dragen van allerlei verwachtingen waar ik aan zou moeten voldoen. Verwachtingen van iemand die niet eens meer leeft, want zo simpel is het eigenlijk.
Uiteindelijk bestaat je hele leven uit overtuigingen. Waar Ruud me op wees dat je dan maar beter positieve overtuigingen kan hebben. Leven in vrijheid is een positieve overtuiging. Ik moet nadenken wat vrijheid voor mij betekent. Daarom dit gedicht.
De horizon
het einde der dingen
Ik wil de horizon zijn
overvloeien in het geheel
opgaan in de alwetendheid
Geen ik die van alles wil
geen ikke, ikke, ikke
nee een saamhorigheid
een allesomvattend gevoel
een veiligheid
een niets
Is dat voor jezelf kiezen? Ik denk het wel. Ik wil leren beter naar mijn eigen stemmetje te luisteren en daardoor voor mezelf te kiezen. Het was een voor mij moeilijk gesprek omdat Ruud elke keer heel goed de kern pakte. Dus ik werd continu geraakt en moest zoeken naar woorden. Dat is verrassend voor een schrijver. Op papier is het zoveel makkelijker dan in het echte leven. Na ongeveer een uur bleek dat ik een grote wens naar vrijheid heb. We hebben veel over mijn overtuigingen gesproken. Ik heb zelf het gevoel dat ik veel overtuigingen van mijn moeder met me meedraag.
Mijn moeder is al bijna 20 jaar dood en veel zaken heb ik niet met haar af kunnen handelen. Ik heb het idee dat je een soort losmaakperiode nodig hebt. Dat je je af kunt zetten tegen je ouders (en door voor dochters vooral tegen hun moeder). Dat heb ik nooit gedaan. Ik ben dus nooit af gaan tasten waar ik nu werkelijk voor sta.
Dit klinkt misschien zielig, maar dat is het niet. Ik wil dit nu nog heel graag doen! Niet meer die last op mijn schouders dragen van allerlei verwachtingen waar ik aan zou moeten voldoen. Verwachtingen van iemand die niet eens meer leeft, want zo simpel is het eigenlijk.
Uiteindelijk bestaat je hele leven uit overtuigingen. Waar Ruud me op wees dat je dan maar beter positieve overtuigingen kan hebben. Leven in vrijheid is een positieve overtuiging. Ik moet nadenken wat vrijheid voor mij betekent. Daarom dit gedicht.
De horizon
het einde der dingen
Ik wil de horizon zijn
overvloeien in het geheel
opgaan in de alwetendheid
Geen ik die van alles wil
geen ikke, ikke, ikke
nee een saamhorigheid
een allesomvattend gevoel
een veiligheid
een niets
woensdag 6 oktober 2010
10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 2
Wat is voor jezelf kiezen toch ontzettend moeilijk! Misschien ook omdat ik niet altijd weet wat het beste is voor mezelf. Maandag had ik bijvoorbeeld met mijn lief afgesproken dat hij de kinderen uit school zou gaan halen. Vanwege mijn grote drukte, dan hoefde ik er niet uit en kon ik door blijven werken. Maar als het puntje bij paaltje komt, dan besluit ik om dan maar zelf te gaan. Lief zegt ook dat hij het druk heeft en liever niet weggaat van kantoor. Dan denk ik 'laat maar'.
Daar gaat het mis. Waarom denk ik 'laat maar'. Ik zeg dan in feite dat mijn drukte minder belangrijk is dan zijn drukte. Heel vervelend dat ik mezelf tekort doe. En het is niet zo dat mijn lief er niet toe bereid was, of dat hij niet mee zou werken. Als ik het vraag, kan eigenlijk alles. Op het moment zelf vind ik het moeilijk om voet bij stuk te houden.
Ik denk oprecht dat ik beter voor mezelf kan kiezen als ik beter op een rijtje heb wat ik zelf wil. De laatste weken en maanden is dat voor mij een zoektocht. Op verschillende manieren word ik gewezen op vastgeroeste overtuigingen die ik al dan niet bewust hanteer. Nu net kwam ik tot de schokkende ontdekking dat ik niet zeker weet of moeder zijn echt het belangrijkste voor me is in het leven. Zo voelde het, als een schok. Ik dacht 'dat kan toch niet, mijn kinderen zijn toch het belangrijkste op aarde voor mij?' Misschien is dat niet zo. Misschien vind ik mezelf belangrijker. En dat mag dan weer niet van mezelf. En hoe rijmt dit alles met mijn bijna obsessieve kinderwens?
Dit dilemma kwam vandaag extra naar voren omdat ik een oppasprobleem heb. Mijn kinderen zijn woensdag en vrijdag bij de oppas, of beter, ze zijn thuis maar dan met een oppas/gastouder. Momenteel ben ik gastouderloos en ben ik nu nieuwe meisjes aan het 'uitproberen'. Het meisje dat ik nu heb, roept twijfels bij me op. Een moeilijke achtergrond. En ze kan niet fietsen, wat enorm onpraktisch is. Letterlijk kies ik nu voor mezelf omdat ik het zo druk heb dat ik wel een oppas nodig heb. Dat terwijl ik mijn twijfels erbij heb voor de kinderen. Dit vind ik egoïstisch. Ik laat mijn belang hier voorgaan op het belang van de kinderen.
Als het zo is dat het moederschap niet het belangrijkste is in mijn leven, maakt dat mij dan een mindere moeder? Of zie ik het moeder zijn als aanvulling op mijn bestaan? Voel ik me gewoon dankbaar omdat ik leven door mag geven? Waar komt mijn grote wens vandaan? De liefde vieren tussen mijn lief en mij? Zijn daar geen andere manieren voor? Zoals trouwen?
Ik blijf het idee houden dat een kind ons/mijn leven zou verrijken. En dat ik zeker een beter mens ervan wordt. En dat ik daarin juist voor mezelf kies, omdat een kind mij heel veel zal brengen!
Daar gaat het mis. Waarom denk ik 'laat maar'. Ik zeg dan in feite dat mijn drukte minder belangrijk is dan zijn drukte. Heel vervelend dat ik mezelf tekort doe. En het is niet zo dat mijn lief er niet toe bereid was, of dat hij niet mee zou werken. Als ik het vraag, kan eigenlijk alles. Op het moment zelf vind ik het moeilijk om voet bij stuk te houden.
Ik denk oprecht dat ik beter voor mezelf kan kiezen als ik beter op een rijtje heb wat ik zelf wil. De laatste weken en maanden is dat voor mij een zoektocht. Op verschillende manieren word ik gewezen op vastgeroeste overtuigingen die ik al dan niet bewust hanteer. Nu net kwam ik tot de schokkende ontdekking dat ik niet zeker weet of moeder zijn echt het belangrijkste voor me is in het leven. Zo voelde het, als een schok. Ik dacht 'dat kan toch niet, mijn kinderen zijn toch het belangrijkste op aarde voor mij?' Misschien is dat niet zo. Misschien vind ik mezelf belangrijker. En dat mag dan weer niet van mezelf. En hoe rijmt dit alles met mijn bijna obsessieve kinderwens?
Dit dilemma kwam vandaag extra naar voren omdat ik een oppasprobleem heb. Mijn kinderen zijn woensdag en vrijdag bij de oppas, of beter, ze zijn thuis maar dan met een oppas/gastouder. Momenteel ben ik gastouderloos en ben ik nu nieuwe meisjes aan het 'uitproberen'. Het meisje dat ik nu heb, roept twijfels bij me op. Een moeilijke achtergrond. En ze kan niet fietsen, wat enorm onpraktisch is. Letterlijk kies ik nu voor mezelf omdat ik het zo druk heb dat ik wel een oppas nodig heb. Dat terwijl ik mijn twijfels erbij heb voor de kinderen. Dit vind ik egoïstisch. Ik laat mijn belang hier voorgaan op het belang van de kinderen.
Als het zo is dat het moederschap niet het belangrijkste is in mijn leven, maakt dat mij dan een mindere moeder? Of zie ik het moeder zijn als aanvulling op mijn bestaan? Voel ik me gewoon dankbaar omdat ik leven door mag geven? Waar komt mijn grote wens vandaan? De liefde vieren tussen mijn lief en mij? Zijn daar geen andere manieren voor? Zoals trouwen?
Ik blijf het idee houden dat een kind ons/mijn leven zou verrijken. En dat ik zeker een beter mens ervan wordt. En dat ik daarin juist voor mezelf kies, omdat een kind mij heel veel zal brengen!
maandag 4 oktober 2010
10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap
Lieve mensen, ik heb mezelf weer een uitdagend project bezorgd. Voor mezelf kiezen, hoe doe je dat? Jullie zullen misschien denken dat het gemakkelijk is. Maar dat is het niet! Om voor jezelf te kunnen kiezen, moet je weten wat je zelf wilt. En om dat te weten, moet je jezelf heel goed kennen.
Vandaag op de sportschool had ik een klein incident wat me deed beseffen hoe moeilijk het is voor jezelf te kiezen. Er was een man die ik jaren niet heb gezien. Hij wilde op dezelfde voet verdergaan als jaren geleden. Ik zat toen in een heel andere periode in mijn leven en trok dit soort mannen aan, die ik nu zou bestempelen als 'fout'. Ik wil niets met die man te maken hebben op dit moment. Toch kwam hij naar me toe, toen ik in een onmogelijke houding lag om buikspieroefeningen te doen. Hij wilde me zoenen. De enige reactie die ik heb gegeven, is mijn hoofd heel snel wegdraaien, maar er belandde wel een kleffe zoen op mijn wang.
Ik heb hier NIET voor mezelf gekozen, dan had ik deze man een mep verkocht toen hij in mijn persoonlijke ruimte kwam. Ik heb hier NIET mijn grens aangegeven. Blijkbaar is mijn oerreactie het iemand anders naar de zin te maken. Of beter, allerlei aangepast gedrag te vertonen opdat de ander mij maar aardig blijft vinden. Dat gaat kennelijk zover dat ik een 'foute' man toesta over mijn grens heen te gaan. Terwijl ik dit opschrijf, word ik verdrietig. Omdat ik meer waard ben dan dit. Hoe kan ik mezelf zo tekortdoen dat ik een foute man boven mezelf stel??? Werkelijk, werkelijk, werkelijk.
Dit aanpassingsgedrag zit heel erg diep. Het project is op dit moment ingegeven omdat ik in een persoonlijke situatie verkeer, waar het noodzaak is geworden om voor mezelf te kiezen. Ik wil en kan er niet over in detail treden. De details doen er ook niet toe. Ik kan wel beschrijven waar ik tegenaan loop. In het kiezen voor mezelf, doe ik de ander pijn. Deze ander uit dat ook door mij een schuldgevoel te geven, mij dingen te verwijten, mij te vertellen dat ik een onaangenaam persoon ben. Die ander is mij wel dierbaar. Het is iemand die ik helemaal geen pijn wil doen.
In deze situatie is mijn grens zover opgerekt dat ik niet anders kan dan voor mezelf te kiezen. Ik ga kapot aan de situatie, het doet mij pijn en verdriet. Ook al is deze andere persoon mij dierbaar, ik ben gaan beseffen dat ik mezelf dierbaarder vind. Of anders gesteld: hoe kan ik het 'de ander geen pijn willen doen' vooropstellen boven 'mezelf pijn doen'?
Toch vind ik voor mezelf kiezen het moeilijkste wat er is. Er zit een stemmetje in mij dat ik het niet mag. Dat ik het niet waard ben. Op het moment dat ik wel voor mezelf kies en dus de toorn van een ander op me afroep, dan wordt dit stemmetje bevestigd. De ander vindt mij blijkbaar het ook niet waard. De ander stelt zichzelf ook boven mij. Zit daar de crux? De ander is kennelijk wel in staat zichzelf voorop te stellen, om voor zichzelf te kiezen. Want het belang van de ander is belangrijker dan het belang van mij. Ik moet leren dat mijn belang voor mij het aller- aller- aller- allerbelangrijkste moet zijn!
Ik mag er zijn omdat ik een integer mens ben. Ik mag er zijn omdat ik een aardig mens ben. Ik mag er zijn omdat ik een intelligent mens ben. Ik mag er zijn omdat ik een warm persoon ben. Ik mag er zijn omdat ik een mooi mens ben. Ik mag er zijn omdat ik lief ben. Ik mag er zijn omdat ik een goede moeder ben. Ik mag er zijn omdat ik een lieve, gevende, warme, open, begripsvolle, ruimdenkende, passievolle partner ben. Ik mag er zijn omdat ik een fijne vriendin ben. En ik mag er zijn, ondanks mijn fouten, ondanks dat ik niet altijd integer, aardig, warm, lief, goed, ruimdenkend, begripsvol, gevend en fijn ben. Ik mag er zijn en ik mag voor mezelf kiezen!
Vandaag op de sportschool had ik een klein incident wat me deed beseffen hoe moeilijk het is voor jezelf te kiezen. Er was een man die ik jaren niet heb gezien. Hij wilde op dezelfde voet verdergaan als jaren geleden. Ik zat toen in een heel andere periode in mijn leven en trok dit soort mannen aan, die ik nu zou bestempelen als 'fout'. Ik wil niets met die man te maken hebben op dit moment. Toch kwam hij naar me toe, toen ik in een onmogelijke houding lag om buikspieroefeningen te doen. Hij wilde me zoenen. De enige reactie die ik heb gegeven, is mijn hoofd heel snel wegdraaien, maar er belandde wel een kleffe zoen op mijn wang.
Ik heb hier NIET voor mezelf gekozen, dan had ik deze man een mep verkocht toen hij in mijn persoonlijke ruimte kwam. Ik heb hier NIET mijn grens aangegeven. Blijkbaar is mijn oerreactie het iemand anders naar de zin te maken. Of beter, allerlei aangepast gedrag te vertonen opdat de ander mij maar aardig blijft vinden. Dat gaat kennelijk zover dat ik een 'foute' man toesta over mijn grens heen te gaan. Terwijl ik dit opschrijf, word ik verdrietig. Omdat ik meer waard ben dan dit. Hoe kan ik mezelf zo tekortdoen dat ik een foute man boven mezelf stel??? Werkelijk, werkelijk, werkelijk.
Dit aanpassingsgedrag zit heel erg diep. Het project is op dit moment ingegeven omdat ik in een persoonlijke situatie verkeer, waar het noodzaak is geworden om voor mezelf te kiezen. Ik wil en kan er niet over in detail treden. De details doen er ook niet toe. Ik kan wel beschrijven waar ik tegenaan loop. In het kiezen voor mezelf, doe ik de ander pijn. Deze ander uit dat ook door mij een schuldgevoel te geven, mij dingen te verwijten, mij te vertellen dat ik een onaangenaam persoon ben. Die ander is mij wel dierbaar. Het is iemand die ik helemaal geen pijn wil doen.
In deze situatie is mijn grens zover opgerekt dat ik niet anders kan dan voor mezelf te kiezen. Ik ga kapot aan de situatie, het doet mij pijn en verdriet. Ook al is deze andere persoon mij dierbaar, ik ben gaan beseffen dat ik mezelf dierbaarder vind. Of anders gesteld: hoe kan ik het 'de ander geen pijn willen doen' vooropstellen boven 'mezelf pijn doen'?
Toch vind ik voor mezelf kiezen het moeilijkste wat er is. Er zit een stemmetje in mij dat ik het niet mag. Dat ik het niet waard ben. Op het moment dat ik wel voor mezelf kies en dus de toorn van een ander op me afroep, dan wordt dit stemmetje bevestigd. De ander vindt mij blijkbaar het ook niet waard. De ander stelt zichzelf ook boven mij. Zit daar de crux? De ander is kennelijk wel in staat zichzelf voorop te stellen, om voor zichzelf te kiezen. Want het belang van de ander is belangrijker dan het belang van mij. Ik moet leren dat mijn belang voor mij het aller- aller- aller- allerbelangrijkste moet zijn!
Ik mag er zijn omdat ik een integer mens ben. Ik mag er zijn omdat ik een aardig mens ben. Ik mag er zijn omdat ik een intelligent mens ben. Ik mag er zijn omdat ik een warm persoon ben. Ik mag er zijn omdat ik een mooi mens ben. Ik mag er zijn omdat ik lief ben. Ik mag er zijn omdat ik een goede moeder ben. Ik mag er zijn omdat ik een lieve, gevende, warme, open, begripsvolle, ruimdenkende, passievolle partner ben. Ik mag er zijn omdat ik een fijne vriendin ben. En ik mag er zijn, ondanks mijn fouten, ondanks dat ik niet altijd integer, aardig, warm, lief, goed, ruimdenkend, begripsvol, gevend en fijn ben. Ik mag er zijn en ik mag voor mezelf kiezen!
vrijdag 1 oktober 2010
Proberen zwanger te worden, dag 26-34
Ik heb 8 dagen niet geblogd, dat wil iets zeggen. Eerder gaf ik aan dat ik niet meer elke dag over mijn kinderwens wil en kan bloggen. Jullie snappen allemaal dat ik weer een volledige cyclus heb doorlopen. Deze keer dacht ik niet dat ik zwanger was, dus dat maakte de menstruatieperiode wat draaglijker. En nu zit ik in de medische molen, elke dag temperatuur opnemen, naar het ziekenhuis op bepaalde dagen voor bloed te laten prikken. De eerste keer was afgelopen zaterdag. Dus op tijd er zijn want beperkte openingstijden. Op de brief stond het verkeerde gebouw vermeld, dus het was even haasten, maar het eerstje buisje bloed is onderzocht. Lief heeft vandaag zaad weggebracht (na 4 dagen onthouding), dat maakt je seksleven er ook niet echt gezelliger op.
Die medische molen moet even. Daar waren we al over uit. Het zaad is klaar, dus nu weer normaal vrijen zoals en wanneer we willen. Dat tempen, ach dat went wel. Ik moet nog 2 keer bloed gaan laten prikken, dat is te overzien. 1 november krijgen we de uitslagen van deze onderzoeken en tot die tijd is het dus afwachten (stiekem hoop ik dan gewoon zwanger te zijn...).
Momenteel wordt mijn kinderwens overschaduwd door andere zaken die een rol spelen in mijn leven. Wat ik op mijn pad tegenkom, zijn uitdagingen (zoals iedereen toch?). Mijn zus zei ooit dat je tegen dezelfde problemen, kwesties, vragen, enzovoort aan blijft lopen totdat je hebt geleerd ermee om te gaan.
Dat geloof ik wel. Momenteel ben ik erg zoekende naar mijn kern. Wat wil ík? En nu ik dat opschrijf, besef en voel ik dat ik van mezelf helemaal niets mag willen. Ik ben het niet waard om wensen te hebben. Zo erg is het. Hoe kan ik dit in hemelsnaam zo opschrijven? Natuurlijk ben ik het, net als ieder anders mens, waard om verlangens te hebben. Mag ik voor mezelf opkomen en mag ik voor mezelf kiezen.
Ik ben er nog niet helemaal achter waarom ik het zo moeilijk vind om voor mezelf te kiezen. Wat zeker een rol speelt, is dat ik graag aardig gevonden word. Door voor jezelf te kiezen, kies je niet voor de ander en kan die ander dus een negatief idee van je krijgen. Ook dit is in essentie onzin. Maar ook hier ben ik vrij vasthoudend in mijn overtuiging.
Ik ga ver, enorm ver, om de ander het maar naar de zin te maken. Om de ander maar tegemoet te komen. Om de ander z'n wensen maar te honoreren. En ik vergeet daarbij mezelf. Ik denk dat het project zwanger proberen te worden een nieuwe vorm gaat krijgen. Ik ga 10 dagen voor mezelf kiezen! Hoe klinkt dat?
Die medische molen moet even. Daar waren we al over uit. Het zaad is klaar, dus nu weer normaal vrijen zoals en wanneer we willen. Dat tempen, ach dat went wel. Ik moet nog 2 keer bloed gaan laten prikken, dat is te overzien. 1 november krijgen we de uitslagen van deze onderzoeken en tot die tijd is het dus afwachten (stiekem hoop ik dan gewoon zwanger te zijn...).
Momenteel wordt mijn kinderwens overschaduwd door andere zaken die een rol spelen in mijn leven. Wat ik op mijn pad tegenkom, zijn uitdagingen (zoals iedereen toch?). Mijn zus zei ooit dat je tegen dezelfde problemen, kwesties, vragen, enzovoort aan blijft lopen totdat je hebt geleerd ermee om te gaan.
Dat geloof ik wel. Momenteel ben ik erg zoekende naar mijn kern. Wat wil ík? En nu ik dat opschrijf, besef en voel ik dat ik van mezelf helemaal niets mag willen. Ik ben het niet waard om wensen te hebben. Zo erg is het. Hoe kan ik dit in hemelsnaam zo opschrijven? Natuurlijk ben ik het, net als ieder anders mens, waard om verlangens te hebben. Mag ik voor mezelf opkomen en mag ik voor mezelf kiezen.
Ik ben er nog niet helemaal achter waarom ik het zo moeilijk vind om voor mezelf te kiezen. Wat zeker een rol speelt, is dat ik graag aardig gevonden word. Door voor jezelf te kiezen, kies je niet voor de ander en kan die ander dus een negatief idee van je krijgen. Ook dit is in essentie onzin. Maar ook hier ben ik vrij vasthoudend in mijn overtuiging.
Ik ga ver, enorm ver, om de ander het maar naar de zin te maken. Om de ander maar tegemoet te komen. Om de ander z'n wensen maar te honoreren. En ik vergeet daarbij mezelf. Ik denk dat het project zwanger proberen te worden een nieuwe vorm gaat krijgen. Ik ga 10 dagen voor mezelf kiezen! Hoe klinkt dat?
Abonneren op:
Posts (Atom)