10days

10days een winkel beginnen, dag 9

2011-08-18T07:31:00.004+02:00

Lieve lezers,

Wat een weken zitten erop voor mij. Ik heb nog nooit in zo'n flow gezeten. Alles valt op zijn plek. Een prachtige locatie voor de winkel, waar mensen de hele dag complimenten over geven. Een prachtige winkel, helemaal netjes afgewerkt, mooie lampen, strakke witte muren. Een geweldige kastenwand die nu inmiddels is gevuld met wol.

Maar het leukste, echte aller- allerleukste zijn de mensen die je winkel binnenwandelen. Zoveel onverwachte ontmoetingen met steeds bijzondere mensen! Gisteren een mevrouw proberen te helpen met een amugurimipatroon dat niet klopt. Haar reactie 'als jij er als zo'n professional niet uitkomt, dan ga ik het ook niet meer proberen'. Een man die de giraffe ziet staan in mijn etalage en spontaan begint te zingen. Twee studenten die vriendinnetje sjaal gaan laten breien en direct mij foto's laten zien en websites met creatieve tips, twee heren die wel willen komen breien bij de opening, ontelbare dames die uitroepen oh wat fijn dat er weer een wolwinkel is.

Ik sta nu ook weer met kippenvel op mijn armen en in mijn nek. Stuk voor stuk zijn het bijzondere en unieke ontmoetingen met bijzondere en unieke mensen!

En dan de giraffe... jullie weten dat ik een wedstrijd had uitgeroepen om lapjes in te sturen om een giraffe te bekleden. De response was redelijk overweldigend. En de verhalen erbij. Ik ben vaak tot tranen geroerd geweest. De mevrouw die kleedjes gemaakt door haar Oma opstuurde, die overleden was maar waarvan ze zeker wist dat ze het een eer zou vinden dat haar werk op het beeld zou komen. Of die mevrouw die het zo leuk vond dat ze er helemaal blij van werd dat ze weer aan het breien is. Een andere dame had het bejaardentehuis aan het haken gezet en kwam met een hele stapel van vrouwen die niet meer buiten de deur komen en heel blij waren met dit doel. Het is te veel om allemaal op te noemen, zo prachtig wat er in beweging is gezet!

Volgende week donderdag wordt de giraffe onthuld, maar ik kan jullie nu vast vertellen dat het een waar kunstwerk wordt! En de kleedjes van de overleden oma hebben een ereplek gekregen. De winnaar is inmiddels bekend. Een kunstwerkje dat uitblinkt in originaliteit!

De bloem die ik vorige week voor mijn winkel vond van Knitted Landscape maakt het feest van deze week wel compleet!

10days een winkel beginnen, dag 8

2011-07-28T17:17:00.002+02:00

Dit prachtige product wilde ik jullie niet onthouden! Hoe een origineel en uniek kraamcadeau is dit? Ontwerp op basis van het geboortekaartje. Ontwerp en uitvoering door Leslie Eisinger. In verschillende kleurcombinaties te bestellen.

Er gebeurt teveel om jullie allemaal te vertellen. Maandag krijg ik de sleutel van het pand! Dan komt de vrachtwagen met inventaris uit Wychen voorrijden. Er worden pakketjes wol afgeleverd. En dan wordt het inruimen!

Wat heb ik gedaan in de tussentijd? Producten zoals dit dekentje ontwikkeld. Pinautomaat en kassa geregeld. En alles wat ertussen zit. Er komt heel wat kijken bij het opstarten van een winkel, maar het is het leukste avontuur dat ik ooit heb ondernomen. Waarom? Het hoeft niet per se een reden te hebben. Maar ik kan wel een aantal dingen opsommen. Ik ben in een volledig creatieve en ondernemende flow terechtgekomen. Er komen zoveel leuke, creatieve, inspirerende mensen op mijn pad! Daar zal ik ook nog een een blog aan wijden. Mijn inspiratie groeit erdoor. Ik groei erdoor.

En ik geloof dat mijn winkel in een behoefte voorziet. Om met je handen bezig te zijn, je hoofd uit te kunnen zetten en ook nog iets moois te maken. Ik hoop echt van harte dat jullie me nog verder inspireren en ik jullie ook!

Liefs en creatiefs,

Francis

10days een winkel beginnen, dag 7

2011-07-23T12:22:00.008+02:00

Zo, bijna klaar, nog 1 vakje te vullen, maar ook dat lapje is al in de maak! Wel vakje vinden jullie het mooist? Ik zelf de schelpjes. Deze lamp komt in de winkel te hangen, ter decoratie en om te laten zien wat je kunt doen met oude lampen. En wie weet komt hij ook te koop :-) Kijk ook op de site van mijn winkel Knotten!

Almost finished, one more opening to fill. But working on that! Which piece do you like the most? For me it is the 'shells'. This lamp will be decorating my new shop, showing what you can do with 'old stuff'. And who knows, I might sell it one day :-) Please check out my site of my new store Knotten.

Een lieve en creatieve groet van Francis!

10days een winkel beginnen, dag 6

2011-07-09T17:40:00.008+02:00

Ik ben trots! Heel erg trots zelfs. Ik vind namelijk het Meisje van Vermeer ontzettend mooi geworden. Dit is gemaakt met een pattern sheet van Ulrike van Mo Man Tai Design.

De eerste versie van mijn website staat live! De winkel gaat Knotten heten met knottenwol.nl als site. Er staat nu het persbericht op met korte uitleg over de wedstrijd. Aangezien het aankleden van het beeld zo enthousiast is ontvangen, is de wedstrijd professioneler geworden. Ik heb een vakjury samengesteld en je mag zelf kiezen aan welke workshop je wilt meedoen! Welke workshops ik nu heb geprogrammeerd, kun je ook lezen op de website. Meld je vast aan als je er net zo'n zin in hebt als Annemarie, Leslie en ik.

Het is natuurlijk allemaal nieuw voor me, maar één ding weet ik honderd procent zeker, de winkel wordt vernieuwend voor iedereen. Wie heeft al eens zo unieks gezien als dit prachtige schilderij? En wacht maar met welke unieke producten ik nog meer ga komen. Het oubollige handwerken steek ik in een nieuw jasje, daar kun je zeker van zijn! En dan gaat niemand het meer oubollig noemen, je kunt er zoveel mee doen. Ik zou het liefst alles al vertellen, maar het is natuurlijk ook leuk jullie te blijven verrassen. Ik hoor graag of jullie het meisje ook zo mooi vinden.

Met een warme en creatieve groet,

Francis

ps na sluiting van de Wolgaarde wordt dit de enige wolwinkel in Delft

10days een winkel beginnen, dag 5

2011-07-01T14:20:00.010+02:00

Lieve, lieve lezers en volgers,

Ik had nooit gedacht dat het allemaal zo zou kunnen lopen. Ik zit nu in zo'n enorme flow, dat ik vind dat ik dit echt met jullie moet delen!

Zoals jullie weten, ben ik zo begin mei met het idee gaan spelen om een bestaande wolwinkel in Delft over te nemen. Nu, bijna twee maanden later, ziet het plaatje er heel anders, maar eigenlijk ook veel leuker uit!

Zonder in detail te treden en dingen te laten zoals ze zijn gelopen, wil ik vooral naar de toekomst kijken. Ik heb een pand op de Voldersgracht 23 kunnen huren. Voor mensen uit Delft, twee deuren verder dan het Vermeercentrum. Het is een prachtige winkel, die net helemaal is opgeknapt. Een hele grote etalage, met een geweldige uitstraling.

Na eerst heel veel moeite te hebben gedaan voor een ander pand, viel dit binnen 4 dagen allemaal op zijn plek! Het pand was een optie, de bank vond mijn ondernemingsplan opeens veel beter kloppen (en ik zelf ook) en ik kon voor een prikkie inventaris op de kop tikken.

De vertegenwoordigers had ik inmiddels al geregeld. Mijn hoofdmerk is Lana Grossa, een prachtig kwalitatief garen met een zeer goede prijs-kwaliteitsverhouding. Ze maken ook geweldige patronenboeken waar echt voor elk wat wils in staat. Bovendien komen ze ook met leuke nieuwe garens!

Ook Coats was zo geregeld. De bekende Catania katoen mag natuurlijk niet ontbreken.

Opeens komt deze week alles rond: het geld, het pand, de inventaris en de voorraad. En het ene puzzelstukje na het andere valt op zijn plek! Ik voel me gezegend dat ik in een zeer korte tijd creatieve en inspirerende mensen heb mogen ontmoeten. Hierdoor is er al een mooie collectie ontstaan van handgemaakte artikelen die straks ook te koop zijn in mijn winkel.

Wat dachten jullie van de retrotassen van Spat Atelier?
De kleine gehaakte artikelen van Annemarie?
De handgemaakte sieraden van Bracciale?
Een gebreid schilderij van de kunstenares Leslie Eisinger?
Verschillende uniek ontworpen producten van Ulrike?

Mijn gevoel zegt me dat deze lijst vele, maar dan ook vele maken langer gaat worden. Gewoon omdat ik in een flow zit en er zoveel goeds op mijn pad komt.

Maar nu wil ik jullie ook graag bij mijn nieuwe winkel betrekken!

Zien jullie deze geweldige giraffe? Deze is 1,60 m hoog en de giraffe die ik heb, is nog kaal. Wat wil ik gaan doen? De giraffe, gekocht via Juffrouw Josje, aankleden met gehaakte en gebreide kunstwerkjes van JULLIE! Stuur mij je mooiste werkje op en de beste inzendingen worden in dit unieke kunstwerk verwerkt!

Maar als openingsstunt heb ik iets veel leukers! Om de workshops haken, die Annemarie straks voor mij gaat verzorgen, een keer uit te proberen, hebben we een tryout gepland. Uit de inzendingen mag de winnaar, helemaal gratis, naar deze volledig verzorgde haakworkshop komen (zaterdag 13 augustus van 15.00 tot 17.00 uur)! Als je al kunt haken, weten we je heus nog wel uit te dagen. Als je alleen kunt breien, is dit je kans! En jouw lapje wordt dan verwerkt, met vermelding, op de giraffe! De giraffe wordt bij de opening onthuld. Als jouw lapje op de giraffe komt, word je natuurlijk uitgenodigd hiervoor!

Dus stuur me een mail voor mijn adres en stuur je lapje in! notten@nottentranslations.com

Ook kun je me mailen als je meer informatie wilt over de eerste workshops die we hebben gepland!

Ik hoop stapels lapjes te ontvangen!

For the English readers: the idea is that you can send in a knitted or crocheted piece of yourself. These pieces are used to 'dress' the giraffe, sinde my version is still naked. Out of these pieces, I choose a winner for a free spot in the tryout workshop by myself and Annemarie. Also, your piece can anyway be included in the final giraffe. This giraffe will be unveiled at the opening for which you will receive an invitation!

Mail me at notten@nottentranslations.com for my address to send in your own piece of art!

10 days een winkel beginnen, dag 4

2011-06-17T13:23:00.004+02:00

Vandaag is mijn Oom (broer van mijn moeder) 80 geworden. Dat betekent dat mijn vader dit jaar ook 80 geworden zou zijn. Zo kennen mijn ouders elkaar, Papa zat bij Oom in dienst en werd door Oom mee naar huis genomen. En zo ontstond de relatie.

Dus deze Oom doet me altijd aan mijn ouders denken, en ook al is het de broer van mijn moeder, hij doet me vooral aan mijn vader denken. Waarschijnlijk mede omdat hij een voorbeeld is van hoe Papa nu had kunnen zijn.

Wat heeft dit met een winkel beginnen te maken? Alles en niets. Mijn vader was een winkelier in hart en nieren. Zijn hele arbeidsleven heeft hij bij een groot warenhuis gewerkt. Begonnen als jongste winkelbediende op zijn zeventiende en geëindigd als bedrijfsleider. En altijd heeft hij met de droom geleefd van een eigen winkel.

Een droom die hij heeft doorgegeven aan mij. Onbewust of bewust. Een droom die hij van zijn vader heeft meegekregen, die had verschillende winkels in fournituren en nachtkleding. Bij de verdeling van de winkels was er één broer teveel en mijn vader, de jongste, was volgens de oudste zus, het beste in staat in loondienst te werken.

En nu ben ik bezig een winkel in brei- en haakgarens en handgemaakte artikelen (door te) starten. Het wijkt niet eens zover af van die vroegere winkels uit mijn vaders familie.

Vandaag mis ik hem iets meer dan andere dagen. Ik wilde dat hij er was met zijn goede raad. Ik wilde dat hij er was om me bij te staan met zijn praktische en pragmatische instelling. Ik wilde dat hij er was zodat ik wist dat hij trots op me is.

10days een winkel beginnen, dag 3

2011-06-13T10:44:00.004+02:00

Er is eigenlijk niet veel nieuws en ook weer wel. Ik heb mijn ondernemingsplan ook naar een andere bank gestuurd en wacht nu hun reactie af. Ik heb er vertrouwen in, omdat het een goed verhaal is. Bovendien vind ik het voor mezelf ook belangrijk dat het verhaal klopt.

Ik heb aardig wat keren met de cijfers zitten goochelen, ook omdat ik voor mezelf een reëel beeld wilde hebben. Dat is gelukt! Uiteindelijk is het plaatje dat ik heb gemaakt niet te optimistisch maar wel haalbaar qua omzet en resultaten. En met dat plaatje is het ook haalbaar aan de andere kant. Aan de inkomstenkant voor mij.

Het gesprek met de eerste bank heeft me verder aan het denken gezet. Bijvoorbeeld heb ik gelezen over qredits, verstrekker van microkredieten. Zij lenen niet alleen geld, maar coachen de startende ondernemer dan ook. Dat is natuurlijk altijd goed, hulp van buitenaf. Ik ga daarvoor mijn netwerk inschakelen. Daarin ken ik een oud-winkelier die graag wil helpen.

Verder ben ik nu allerlei gesprekken aan het aangaan met de creatievelingen onder ons. Zo heb ik donderdag een dame ontmoet die, vind ik dan, erg leuke en mooie dingen haakt maar ook naait. Het was een verkennend gesprek, maar we zien allebei een samenwerking zitten. Bovendien heeft ze ook een vriendin die graag breit en dat ook in opdracht wil doen. Ik zie mogelijkheden!

Dinsdagavond tref ik de volgende creatieve dame en, hoe bizar is dat, die blijkt mijn buurvrouw te gaan worden. Terwijl we elkaar op internet hebben ontmoet, via een blog en Twitter. Al eerder had ik een zeer creatieve vrouw ontmoet op een kledingavond die zelf sieraden maakt. Ook haar hoop ik deze week verder te spreken. En dan loop ik zaterdag over de antiekmarkt hier, doe ik bijna nooit meer, en staat daar een kraam met zelfgemaakte etagères van onder andere Delfts Blauw. Ook daarmee zie ik mogelijkheden!

Het wordt zo ontzettend leuk allemaal! Wil het liefst nu starten.

10days een winkel beginnen, dag 2

2011-06-08T08:51:00.004+02:00

Zo gisteren een gesprek gehad bij de bank. Ook weer nieuw voor me. Het is toch een soort sollicitatiegesprek waarbij je behoorlijk wordt doorgelicht. Terecht, vind ik, want zo'n bank gaat toch een behoorlijke verantwoordelijkheid met je aan. Ze moeten erop vertrouwen dat jij je verhaal waar gaat maken.

Ik vond het een aangenaam gesprek. Er zat een prettige dame tegenover me, die duidelijk heel goed wist waar ze het over had en die kritische vragen stelde. Ik ben met een aantal tips naar huis gegaan en een aantal zaken waar ik nog over na ga denken.

Hoe bied ik hypes rondom haken en breien het hoofd? Ga je erin mee met het gevaar dat je te laat bent? Hoe herken je hypes? Hoe zie je ze aankomen?

Nu ga ik mijn ondernemingsplan nog wat verder uitwerken! En ik ben een planning aan het maken van wat ik allemaal nog moet doen. Spannend? Absoluut! Leuk? Helemaal leuk! Heb ik er zin in? JA!!!!

10days winkel beginnen

2011-06-06T13:51:00.003+02:00

Iets heel anders, zullen jullie denken. Dat is ook zo, maar ik ben de afgelopen tijd nog nooit zo snel gegroeid en heb nog nooit zoveel geleerd in een korte tijd! Wat is dat leuk zeg.

Een ondernemingsplan, nog nooit geschreven! Een exploitatiebegroting? Nieuwe kost voor mij. Een liquiditeitsprognose? Geen idee. En toch heb ik dat allemaal weten te schrijven en maken.

Door het overlijden van de eigenaresse van een lokale winkel in brei- en haakgarens, doet zich de mogelijkheid voor deze winkel door te starten. Uiteraard is het overlijden een trieste zaak, mijn deelneming gaat dan ook uit naar de nabestaanden. Ik wil dat niet bagatelliseren.

Echter voor mij is het een kans, een mogelijkheid, een toekomst. Ik kan van mijn hobby, mijn passie, mijn werk maken. Ideeën te over! Graag houd ik jullie middels mijn blog op de hoogte van de ontwikkelingen. Dus houd mijn blog in de gaten!

Francis

3*10days me and the kids, dag 9

2011-03-15T10:45:00.003+01:00

Goedemorgen, er is nu zoveel te vertellen dat ik niet weet waar te beginnen. Afgelopen vrijdag was ik jarig en ik heb wel de meest bijzondere en leuke verjaardag ooit gehad. Ik had namelijk afgesproken bij mijn dochter op school te gaan helpen met dingen maken voor de goededoelenavond. De bedoeling is dat de kinderen zelf dingen maken die dan verkocht worden op die avond. De opbrengsten gaan naar een tandheelkundige opleidingskliniek in Rwanda.

Afijn, ik heb donderdagavond een mand gevuld met allerlei Zpagetti kleuren, met haaknaalden, met versiersels en andere benodigdheden. Dus vrijdag mee naar school om tasjes te gaan haken. De juf noemde wat meisjes die mee mochten en zo begon ik met vijf meiden te haken. Eerst koos iedereen een kleur, vervolgens ging ik de basis van het haken uitleggen en zo gingen ze aan de slag.

Dit was echt zo'n ontzettend leuke ochtend. Het enthousiasme van die meiden. En later heeft 1 jongen mijn tasje overgenomen, omdat hij ook zo ontzettend graag een tasje wilde 'knopen'. Maar hun enthousiasme en de creativiteit die ze hadden. Ieder had haar eigen ideeën over welke vorm het tasje moest hebben, welke uitstraling, welke versiersels. Ze waren niet te stuiten.

's Avonds was er een feestavond voor de kinderen bij Bacinol II, de nacht van de kunstfabriek. Daar kwam ik een vader van een van de meisjes tegen die ook een tasje had gemaakt. Ik hoorde van hem dat zij het ook zo ontzettend leuk had gevonden. Die stralende ogen van dat meisje, dat alleen al was zo verwarmend en verwonderlijk!

Ik heb mezelf zonder dat ik het van tevoren wist, het beste cadeau ooit gegeven. De kinderen de mogelijkheid bieden te creëren en iets eigens te maken. Wat zij mij daardoor gegeven hebben, is niet in woorden te omschrijven. En een dochter die trots is op haar moeder, dat gevoel is ook onbeschrijflijk.

Het resultaat:

3*10days me and the kids, dag 8

2011-03-07T10:20:00.004+01:00

Lieve lezers, de post van gisteren vind ik nu een beetje 'zielig' van mezelf. Het alleen zijn dat me tegenstaat. Maar het is ook een feit. Ik ben niet graag alleen. Toch ben ik blij dat ik me er doorheen geslagen heb. Ik ben een weekend bewust alleen gebleven en ben niet het huis uit gaan vluchten. Het was goed voor me.

Gisteravond waren de kinderen weer teruggekomen van een week vakantie bij hun vader. Erg fijn dat ze er weer zijn. Maar ook altijd wennen van beide kanten. Zoonlief past zich wat makkelijker aan dan dochter. Ze mist haar vader ook meer. Ze was erg moe, wilde gaan slapen, maar was ook verdrietig om allerlei redenen. Ze wilde niet naar school, voor haar gevoel klopte het niet. En dat is dan niet uit een soort van tegenzin die kinderen wel vaker hebben, maar ze wilde gewoon echt niet naar school.

Aangezien ze wat laat terug waren, was ik vooral mijn best aan het doen om ze zo snel mogelijk in bed te krijgen. Totdat ik me realiseerde dat mijn dochter even aandacht nodig had. Dus gezellig even met haar zitten kletsen. Ze was erg onder de indruk van al mijn haak- en breiwerkjes. Ze kon niet geloven dat er iemand een tas bij me 'besteld' heeft en ze vindt het geweldig dat ik tasjes wil maken voor de goededoelenavond bij haar op school.

Vervolgens zegt ze tegen me 'ik schaam me echt niet voor jou'. Als ik haar wat verbaasd aankijk, omdat ik me afvraag waar dat nu weer vandaan komt, legt ze verder uit 'sommige kinderen schamen zich voor wat hun ouders doen, maar dat heb ik bij jou helemaal niet. Ik vind het juist knap dat je dit kunt (met het net gehaakte tasje in haar hand).' Een trotse dochter doet mij ook weer trots voelen!

Ook zoonlief vindt mijn creaties geweldig. Het uiltje dat ik voor hem heb gehaakt, moet vandaag dan ook direct mee naar school. Leuk toch, dat je kinderen blij zijn met wat je doet.

Vandaag voel ik me trots. Trots omdat ik moeder ben van twee geweldige kinderen.

3*10days me and the kids, dag 7

2011-03-06T14:16:00.003+01:00

Goedemiddag lieve lezers, vandaag word ik vooral geconfronteerd met mezelf. Ik ben een weekend alleen, iets dat heel erg zelden gebeurt. Mijn lief is aan het carnavallen en mijn kinderen zijn nog bij hun vader, ook aan het carnavallen. Een leeg huis dus. Dat is niet aan mij besteed.

Maar ik had me voorgenomen dit weekend de confrontatie met mezelf aan te gaan. Hoe zou ik het doen zo'n weekend alleen? Zou ik vrolijk opstaan en gewoon blij met mezelf zijn? Zo simpel werkt het dus niet bij mij.

Eigenlijk moet ik best tevreden over mezelf zijn. Vrijdagavond heb ik lekker tv gekeken waar ik anders nooit naar kijk. En inmiddels zitten haken waardoor mijn lampenkappen af zijn. Over mijn haken kun je lezen op mijn nieuwe blog Francis haakt! Zaterdag op tijd opgestaan en lekker door een lege stad naar Frans bakkertje gewandeld. Verse croissantjes gehaald en lekker terug gewandeld om ervan te smikkelen. Daarna weer gaan haken. Grappig tasje gehaakt.

De kinderen hebben 23 maart goededoelenavond op school en ik ben van plan mijn haakcreaties te doneren en er meer te maken samen met de kinderen. Leuk om te doen en ook goed om te doen vind ik.

Meer Zpagetti in gaan slaan en daar gezellig staan kletsen met de eigenaresse. 's Avonds gaan eten bij zus en zwager wat erg gezellig was. Daarna nog even verder zitten haken. Maar helaas is vandaag mijn goede bui wat minder. Ik mis mijn lief echt heel erg. dat terwijl ik weet dat dat geen zin heeft. Op zich is het natuurlijk een goed teken dat ik hem graag om me heen heb. Maar het is ook wat overdreven om hem zo te missen.

Ergens is het fijn dat ik alleen voor mezelf hoef te zorgen en is even helemaal geen rekening te hoeven houden met iemand anders. Ik kan doen wat ik wil en als ik de hele dag wil haken, kan dat. Er is niemand die er last van heeft. Prima toch?

En toch knaagt er iets aan me. Ik vind het fijn om mijn dierbaren om me heen te hebben. Dan voel ik me compleet. Maar dat wil niet zeggen dat ik alleen niet gelukkig kan zijn. Want inmiddels vind ik het wel heerlijk om me nergens druk over te hoeven maken. Vanavond zijn de kinderen er weer en daar kijk ik nu enorm naar uit. Dan hebben we nog lekker twee dagen met z'n drieën en dat is ook wel eens fijn. Hebben de kinderen mijn onverdeelde aandacht.

Het is zeker goed om een keer zo geconfronteerd te worden met jezelf. En ik ben helemaal niet verkeerd!

3*10days me and the kids, dag 6

2011-02-28T14:11:00.007+01:00

Lieve lezers, ik weet niet of jullie nog weten waarom ik dit project begonnen ben. Maar ter herinnering, omdat ik mezelf wilde laten realiseren dat ik heel veel heb om dankbaar voor te zijn. Dat wensen slechts wensen zijn en niet een noodzaak voor mijn levensgeluk vandaag. En dat ik dus niet voorbij moet gaan aan dat levensgeluk.

Hoe waar dit ook is, het is toch moeilijker toepasbaar als je de teleurstelling aan het verwerken bent dat er weer een maand voorbij is gegaan zonder dat onze kinderwens in vervulling is gegaan. Ook sloeg de realisatie dat ik dadelijk 41 ben, me koud om het hart.Ik ben dus niet meer zwanger geraakt op mijn 40ste. Een soort deadline die ik mezelf had gesteld.

Dus ga ik weer door de worsteling heen van het proberen accepteren dat het leven is zoals het is. Dat het leven je van alles geeft en soms niet datgene dat je wenst. Dat je daarom nog wel dankbaar kunt zijn om wat je wel krijgt. Het leven geeft veel en het leven neemt ook veel. Dat is een feit.

Kijk, ik heb mijn ouders gekregen. Daar ben ik ook vandaag nog dankbaar om. Ze zijn me alleen ook weer ontnomen, dat vind ik moeilijker. Daar kan ik niet dankbaar om zijn. Ik zou ze het liefst nu nog om me heen hebben en met mijn moeder praten over mijn onvervulde kinderwens. Ik ben resultaat van een wens van een jongen na twee meisjes. Hoe was dat voor haar? Was het een teleurstelling? En ik zou zo graag met mijn vader delen dat ik gelukkig ben en hem graag nog een kleinkind had gegund. In feite zou ik ook moeten omarmen (als we deze theorie doorzetten) dat mijn ouders me ontnomen zijn.

Als je daar even op door filosofeert dan komt er weer wel van alles boven borrelen. De realiteit is dat ik dan nooit gezeten had waar ik nu zit. Een andere zekerheid is dat mijn boek Ik moet je achterlaten niet geschreven was. En dat boek heeft weer heel veel mooie dingen in beweging gezet. Dus het leven komt zoals het komt. En natuurlijk is het meer dan verschrikkelijk dat mijn ouders er niet meer zijn, maar je ertegen verzetten heeft zo weinig zin. Omarmen wat het me heeft gebracht is nuttiger.

In alle wijze levenslessen leer je tenslotte dat je alles maar dan ook alles moet omarmen dat het leven je brengt. Simpelweg omdat verzet geen zin heeft. Dit betekent dat ik mijn menstruatie moet omarmen. En dat doe ik niet, absoluut niet zelfs. Zou daar een sleutel liggen in mijn onvervulde wens? Het omarmen van wat is geheel doorvoeren.

Waarom kan ik niet genieten van deze cyclus van het leven? Elke maand is er een eisprong, elke maand een mogelijkheid tot een nieuw leven. Als het moment niet juist is, komt dat nieuwe leven niet en stoot je lichaam het onbevruchte eitje af om weer een nieuwe cyclus te beginnen. Weer een kans op een nieuw leven, weer een eitje dat gaat rijpen. Het is een mooie levenscyclus die mooi blijft ook al wordt daarmee mijn wens niet vervuld. Omarmen wat het me wel brengt. Het feit dat mijn lichaam nog meedoet aan de levenscyclus bijvoorbeeld.

Ik kan me ook afvragen wat er nu allemaal is gebeurd omdat mijn kinderwens nog niet in vervulling is gegaan. Want ook dat feit heeft weer een heleboel mooie dingen in beweging gezet! Door deze blog bijvoorbeeld zijn andere mensen gesterkt en gesteund. Kortom alles wat niet komt, brengt wel andere creaties naar voren! Wat niet komt, opent andere mogelijkheden. Aanvaard dit! Het leven is te mooi om alleen bij de teleurstellingen stil te staan.

Dat was een openbaring, best persoonlijk, ik hoop dat jullie het kunnen waarderen. Dank voor je tijd!

3*10days me and the kids, dag 5

2011-02-24T17:43:00.003+01:00

Vandaag een heel groot cadeau gekregen van mijn dochter van bijna 10. Ik had niet zo meegekregen dat ze ermee bezig was, maar vandaag was er een musicalvoorstelling. Dochter zit op een montessorischool en elke klas geeft dan één keer per jaar een maandfeest. Ze doen dan een optreden dat vaak door de juf wordt gestuurd. Echter in dit geval had een van de meisjes in de klas een musical geschreven.

Er zitten 28 kinderen in de klas en natuurlijk moest iedereen een rol(letje) krijgen, dus dat was nog een hele puzzel. Er waren dubbelrollen voor sommige kinderen, maar de hoofdrollen werden door 2 kinderen vervuld, erg grappig opgelost door dezelfde kleren! Het verhaal begon heel moralistisch (ik ga vanavond nog checken met mijn dochter hoe zij het heeft opgevat). Er was een meisje, Lisa, die altijd alles wilde en op een dag besloot niets meer te willen want 'je hebt niet alles nodig om blij te zijn'. Wauw wat een boodschap!

Hoe het verhaal zich verder ontspon, was iets minder helder. Het meisje dat niets meer wilde, groeide op, ging naar de universiteit, studeerde rechten, moest tijdens haar studie twee oud klasgenoten als advocaat uit de gevangenis pleiten omdat ze onschuldig vastzaten op verdenking van het stelen van een zak geld, de rechter was namelijk ook een oud-klasgenote die nog boos op de advocate was en dus de jongens uit wraak had veroordeeld.

En dan de liedjes die ze erin hadden verwerkt, geweldig! Een nieuwe dag van Nick en Simon was het eerste nummer. Aansluitend op het feit dat het meisje anders wilde gaan leven. Vervolgens kwam Just the way you are van Bruno Mars. Dit was op het moment dat Lisa verkering kreeg met Justin (dat had hij in een briefje gevraagd in groep 8) en toen ze bij hem thuis waren, begon hij te zingen. Saillant detail, beide Lisa's en beide Justins traden hiervoor op. Nadat Justin het had uitgemaakt via de sms kwam Alex in beeld (Lisa was toen ongeveer 20) en die zong 'Schat wat is jouw ping?' van Fouradi. Er waren ouders die Ping niet kenden, maar ik vind het zelf te grappig. Overigens vertelde Justin later toen hij terug was uit New York (?!) dat hij dat sms'je niet had verstuurd 'het is dus nog aan' vroeg Lisa. 'Ja' zei Justin. De dialogen waren hier en daar wat kort. Maar juist dat eigene, maakt het zo indrukwekkend!

Uiteindelijk om te vieren dat de jongens uit de gevangenis waren ontslagen dankzij een andere rechter (weer een rolletje) werd het nummer Time van the Black Eyed Peas opgevoerd. Tijdens dit dansje werden de rechter en advocate weer vriendinnen. En toen de aftiteling waarin de regisseuse, de jongens van de powerpoint, de dames van de make-up, de dames van de kleding, de performers van dansje 1, 2, 3 en 4 en uiteindelijk ook het publiek werd bedankt.

Waarom het zo'n groot cadeau was? Omdat de kinderen duidelijk heel veel tijd en zorg hadden besteed aan dit optreden. Het verhaal was op hun eigen manier doordacht. Ze hadden er eigentijdse muziek in weten te verwerken. Elk kind stond te stralen. Het werd duidelijk met veel plezier opgevoerd. Aan alle kinderen was gedacht en iedereen werd in zijn waarde gelaten. Er zaten allerlei boodschappen in verwerkt die de kinderen echt wel mee zullen nemen! Mijn dochter rende naar afloop naar me toe voor een superknuffel. Apetrots was ze. Zo trots heb ik 'r nog niet vaak gezien.

Een kleine impressie van het optreden is hier te vinden.

Dankjewel lieve dochter voor je mooie optreden!

3*10days me and the kids, dag 4

2011-02-20T13:01:00.004+01:00

Er gebeurt eigenlijk teveel met de kinderen om niet te bloggen. Het is leuk om te delen en ook om te beseffen dat ze werkelijk elke dag opnieuw allerlei cadeautjes aan je geven.

Samen met dochterlief heb ik een tasje gecreëerd. Zaterdagmiddag op het idee gekomen en de creatie is nu af. Dochter blijft herhalen dat ik de beste moeder van de wereld ben. Want er zijn toch geen andere moeders die in een middag een tasje voor je maken? Toen ik tijdens het creatieproces vroeg aan zoonlief 'als je een meisje zou zijn, wat vind je er dan van?' Waarop hij antwoordde 'mooi, maar als jongen vind ik het ook heel mooi hoor mama'.

Wat brengt mij dit? Ontzettend veel. Het doet me beseffen dat ik twee fantastische kinderen heb waarmee ik enorm gezegend ben. Kinderen die het fijn vinden dat mama creëert en voor en met ze bezig is. Kinderen die op hun manier enorm slim zijn! Kinderen die zoveel geven en ik hoop dat ik er altijd oog voor mag hebben!

3*10days me and the kids, dag 3

2011-02-17T15:04:00.007+01:00

Vandaag wil ik iets heel ontroerends met jullie delen!

Is het niet geweldig hoe mijn dochter dat opeens bedenkt? Ik las het berichtje en eerst dacht ik wat vreemd dat er zo'n soort bericht in dat hartje staat. Welke moeder is een werkster? Sorry dat ik het moet toegeven maar het duurde echt even voordat het kwartje viel dat het een berichtje was van mijn dochter. Het duurde dus ook even voordat ik het überhaupt had gezien. Vooral omdat ik dacht dat het bij het plaatje hoorde.

Gisteren vroeg is dus aan dochterlief 'heb jij dat geschreven?' en toen keken twee grote stralende ogen mij aan en hoefde ze niets meer te zeggen. Een confrontatie met mezelf, dat ik soms geen oog heb voor details. Maar ik heb mezelf nu eens niet gek gemaakt met schuldgevoel over wat ik allemaal fout heb gedaan hierin. Nee ik geniet van dit bericht. Ik denk, wat goed dat ze vindt dat ik goed kan werken. Ze is dus kennelijk trots op me en vindt dat ik goed bezig ben. Ze houdt van me. Ze heeft de moeite genomen dit te schrijven.

Het is een geweldig iets om elk moment dat ik wil naar te kijken. En gisteren ontaardde ook in veel knuffels en veel herhalingen dat ik lief ben. Dochter van bijna 10 zei gisteren terwijl ze me knuffelde 'je bent echt de allerbeste moeder die je kunt hebben, nou ja soms niet, maar meestal wel'. Zo eerlijk en oprecht, zo warm en diep, zo fijn en genieten, zo helemaal mijn dochter.

En dat terwijl ik me deze week juist wél een beetje schuldig voelde omdat we maandag- en dinsdagavond weg waren en omdat ik ze maandag, dinsdag en woensdag niet naar school had gebracht. Dit is dan wel weer het ultieme bewijs dat er zoveel leeft in je eigen hoofd en dat iedereen daaromheen een andere waarheid heeft. Dochter vindt het blijkbaar juist fijn deze week. Ze wist gisteren haar waardering uit te spreken voor het feit dat ik haar hockeyspullen had opgeruimd, haar tas had gepakt en ga zo maar door. Ze neemt het niet meer voor lief maar beseft dat ik het voor haar doe.

Kinderen brengen je elke dag cadeautjes als je ze maar weet te ontvangen.

3*10days me and the kids, dag 2

2011-02-15T09:18:00.003+01:00

Gisteren was het Valentijnsdag. Ik had het geluk verrast te worden door mijn lief. Zijn vraag was alleen geweest 'regel je maandag oppas' en ik dacht wat leuk. Valentijnsdag is eigenlijk een commercieel gebeuren, zeggen veel mensen. Misschien is dat zo, maar het is ook een uitgelezen moment om de liefde te vieren.

En niet alleen de liefde tussen partners. Gisteren heb ik voor mijn beide kinderen een kaartje geschreven met een gedicht. Over hoe ze vreugde brengen aan ons. Hoe ze ons leven verrijken. Hoe lief ze zijn. Hoe eigen ze zijn. Hoe een mooie lach ze hebben.

Wel gingen we dus weg 's avonds en ook 's middags moest ik al weg voor een vergadering. Ergens voelde ik me daar schuldig over. Nu hebben we een heel lief buurmeisje dat een enorme klik heeft met vooral dochterlief, dus de kinderen vonden dat wel erg gezellig. En toen we ze gedag gingen zeggen, vroeg zoon 'maar je moest toch naar een vergadering? is die nu al klaar dan?'. Hij klonk bijna teleurgesteld dat we thuis zouden zijn. Maar dochter wist haarfijn uit te leggen 'nee ze gaan nu weg voor Valentijn. Ze gaan samen eten en dan gaan ze allemaal lieve woordjes tegen elkaar zeggen en lieve dingen over elkaar zeggen.'

Geweldig toch dat de kinderen zien hoeveel liefde er is tussen ons. Dat ze ons dat gunnen. Dat ze het fijn vinden dat we de liefde gaan vieren. Het is goed!

3*10days me and the kids

2011-02-11T13:56:00.003+01:00

Lieve lezers, ik wil jullie weer vaker op de hoogte houden van mijn reilen en zeilen. Waarom? Omdat ik jullie mis en omdat ik het mis mijn gedachten op een rijtje te zetten.

Vandaag de spreuk uit de kalender van Flow magazine 'Niet krijgen wat je wenst, is soms het best wat je kan overkomen.' Voor de trouwe lezers, zij weten dat ik maar één grote wens heb, een derde kinderwens. Deze wens gaat nu al 2 jaar niet in vervulling. Zou dat het beste zijn wat me kan overkomen? Geen derde kind?

Daarom wil ik nu 30 dagen stilstaan bij mijn twee kinderen die er al wel zijn. Soms kun je je zo focussen op een wens zodat je helemaal vergeet wat je allemaal al wél hebt.

Mijn dochter is negen, bijna tien. Mijn zoon is zeven. Mijn zoon was de afgelopen maanden niet erg gezellig. We hadden veel ruzie. Vooral over eten. Hij begon al te klagen over het feit dat het eten niet lekker was voordat hij wist wat we gingen eten. Dit ging van kwaad tot erger. Tot op een avond iedereen tegen iedereen begon te schreeuwen, mijn lief uiteindelijk ontplofte, zoonlief niet meer voor rede vatbaar was en dochterlief heel hard moest huilen omdat zij niet tegen ruzie kan.

Ook ik houd niet van ruzie en moest wel 10 keer tot 10 tellen om rustig te blijven. Ik ben dan liever even stil en laat het allemaal bezinken. Mijn lief ontploft nooit, het ging dan ook echt ver met zoonlief en zijn lontje was korter dan het mijne. Maar ik moest dus even schakelen, dat ook mijn lief wel eens uit kan vallen tegen de kinderen.

Ik wilde niet dat zoonlief zo ging slapen en probeerde met hem te gaan praten. Hij was nog niet voor rede vatbaar en uiteindelijk zei ik tegen hem 'doe toch niet zo kinderachtig' waarop hij reageerde 'maar ik bén nog een kind mama'. Dat haalde voor mij de angel eruit, ik heb er nog veel over gelachen later.

Zoonlief riep me uiteindelijk bij me omdat hij iets geks op tv had gezien. Hij wilde niet zeggen wat, maar toen ik vroeg ging het om een meisje of jongen, zei hij nee twee jongens. Hij had twee jongens zien zoenen en vond dat dat echt niet op tv mocht komen. Ik denk dat hij dit nog helemaal niet kan plaatsen.

Toen was hij wel voor rede vatbaar en hebben we de ruzie uitgepraat. We zijn overgestapt op een beloningssysteem. Elke avond dat hij niet zeurt krijgt hij een bedrag om te sparen voor een speelgoedslang die hij heel graag wilde hebben.

Zoonlief klaagde deze hele periode ook over buikpijn en vermoeidheid en na lange tijd bleek hij Pfeiffer te hebben gehad. Dat verklaarde opeens een hoop over zijn gedrag.

Een mooi moment om te reflecteren en je te realiseren wat je wél hebt. Twee geweldige kinderen die ieder hun eigen levenspad bewandelen en daar hele mooie dingen op tegenkomen!

Bijna een jaar

2011-01-25T14:02:00.005+01:00

Vandaag vind ik het tijd voor een evaluatie. Hoe komt dat zo? Ik was vanochtend de kalender van Flow magazine aan het uitscheuren en las de spreuk voor vandaag. 'Je blijft altijd de dochter van je moeder' Oma. Jee, daar werd ik even stil van, want vandaag zou mijn moeder 75 jaar zijn geworden. Of zoals mijn zoontje zei, ook als je hier niet meer bent, word je nog steeds jarig. Ik blijf de dochter van de moeder die vandaag, in de hemel weliswaar, 75 jaar wordt. Een moment voor bezinning.

Woensdag 3 maart 2010 was mijn eerste blogpost met als voornemen om 26 projecten van 10 dagen te gaan doen in een jaar. Daarin heb ik jammerlijk gefaald. Die doelstelling was misschien ook wel wat aan de onrealistische kant. Laat ik me richten op wat ik wél heb bereikt. Ik heb 132 posts geschreven en 11 tot 12 projecten uitgevoerd.

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vonden! De projecten die ik heb gedaan nog eens op een rijtje:
Sportvasten
Positief denken
Ik mag er zijn
In 30 dagen naar vrijheid en geluk, mindfulness (20 dagen gedaan)
Aardig zijn
Verbouwen en mezelf
Yoga, in mezelf keren
Mijn huis én hoofd opruimen
Proberen zwanger te worden
Leegte creëren: sportvasten en mediteren
10days niks
10days boekje weggeven (kerstactie)

Laat me weten wat jullie het leukste project vonden, wellicht een idee voor een retake. Voor mezelf is het een prettig jaar geweest. Het heeft me goed gedaan met deze 'projecten' bezig te zijn. Ik denk wel dat 10days te kort zijn en dat elke dag erover bloggen teveel is. Dus misschien een iets ander format dit jaar?

Alle feedback is welkom lieve lezers! Tijd voor weer een nieuwe start.

10 days boekje weggeven, dag 10

2011-01-04T13:44:00.002+01:00

De kerstactie van 10 dagen mijn boekje weggeven is afgelopen. Wil je nog graag mijn boek Ik moet je achterlaten ontvangen, dan kun je 'm hier bestellen.

Ik wil een aantal reacties met jullie delen. Iedereen is geraakt door mijn actie. Vrijwel iedereen heeft nog een reactie achteraf gegeven om zijn of haar dank uit te spreken. Zelf werd ik ook enorm geraakt door de verhalen. Veel mensen lijden onder het verlies. Ik zelf ook. Deze feestdagen waren moeilijk voor me. Mij oudste zus en ik delen dat verdriet. Het verdriet van wees zijn. Het verdriet geen thuis meer te hebben. Dat is fijn, dat we het kunnen delen, dat verzacht het een beetje.

Ik werd geraakt doordat een van de ontvangers als dank mij een bos bloemen heeft gestuurd. Dat had niet gehoeven, maar deed me goed. Een blijk van waardering. Ook mocht ik een aantal handgeschreven brieven ontvangen. Ik had zelf ook zoveel mogelijk een kort briefje toegevoegd en kan dit zeker enorm waarderen.

Een tip die ik mocht ontvangen, is dat ik geen speciale aandacht heb besteed aan het verliezen van een broer of een zus. Zeker op jonge leeftijd is dat natuurlijk enorm ingrijpend. De aandacht gaat dan vooral naar de ouders uit, die zijn immers een kind kwijt. Maar de overgebleven broer of zus kampt uiteraard ook met een enorm verlies. Je kunt dat niet op een weegschaaltje leggen. De overgebleven kinderen hebben hun eigen rouw, hun eigen verdriet, hun eigen verhaal. Ik hoop dat ik nog eens de kans krijg om in een tweede oplage deze aanvulling te schrijven!

Ik ben blij en dankbaar dat ik deze kerstactie op touw heb gezet en mensen heb kunnen raken. Ook omdat ik er zelf weer een stukje verder door ben gekomen in mijn rouwproces. Dank jullie allemaal!

10days boekje weggeven

2010-12-16T13:45:00.007+01:00

Ik heb er veel over nagedacht en gisteren besloten dat ik het volgende ga doen. In deze tijd rondom de feestdagen kan het verlies van een dierbare zwaar vallen. De kerst die je altijd samen doorbracht, oud en nieuw waar je altijd bij hem of haar op bezoek ging, nieuwjaarsdag samen zijn, en ga zo maar door.

Ook ik mis mijn vader in deze tijd meer dan ooit. Mijn moeder is al te lang dood om haar direct te missen. Voor mij is met het overlijden van mijn vader, ons gezin tot een eind gekomen. We hebben geen thuis meer waar we samen kerst vieren.

Maar deze 10days gaat het niet om mij, het gaat om jou! Ben jij nu extra verdrietig omdat je dierbare er niet meer is? Of weet je iemand in je omgeving die in de rouw is en een steuntje in de rug kan gebruiken? Dan stuur ik mijn troostboek Ik moet je achterlaten graag op. Mail de adresgegevens en naam waar het boekje naartoe moet naar info@uitvaartteksten.nl en ik verzorg de rest. Ik kan op verzoek een korte persoonlijke boodschap erin schrijven.

10days niks, dag 8

2010-12-10T10:32:00.003+01:00

Ben een hoop aan het nadenken de laatste tijd en dat deel ik helemaal niet met jullie. Dinsdag weer gesproken met Ruud van Wingerden van Binnenstebuiten Groei & Ontwikkeling. We spraken veel over accepteren. Ik droeg die dag ook een armband met daaraan een bedel 'Accept'. Bij mij draait het niet zozeer om loslaten, maar om accepteren. Gewoon de mensen om je heen accepteren zoals ze zijn en ze steunen door er voor ze te zijn.

Ik vroeg oprecht 'hoe doe je dat dan?', er gewoon zijn? 'Geen strijd aangaan' was het simpele antwoord. Ik wil namelijk vaak mijn gelijk halen. Doe dat niet bewust, maar daarvoor wordt het dus eens tijd! Bewuster omgaan met je omgeving. Wat heb je aan je eigen gelijk halen? In je eigen ogen heb je al gelijk en in die ander zijn ogen krijg je nooit gelijk, want die heeft weer zijn of haar eigen gelijk.

Volgen jullie me nog? Je bent er niet voor iemand anders door te proberen je eigen gelijk te halen. Stof tot nadenken!

En nu nodigt Ruud mij uit voor een Week voor jezelf. Hij vindt het echt iets voor mij. Dat terwijl het ver buiten mijn comfort zone ligt. Ik zou zelf nooit naar de Ardennen gaan met een vreemde groep mensen. Maar het zet me aan het denken. Is het iets voor mij? Wat vinden jullie?

10days niks, dag 7

2010-12-06T14:09:00.004+01:00

Het project niks strekt zich wat langer uit dan die 10 dagen. Ik blog met grote tussenpozen. Ook onderdeel van even niks hoeven van mezelf.

Maar ik wil jullie wijzen op een leuk artikel dat van mijn hand is verschenen, op de website Trotse Moeders. Ik geef tips hoe je tijd voor elkaar kunt maken na de geboorte van een baby.

Hierin verwijs ik naar het bedrijf 210th. Dit is een bedrijf dat is opgezet door mijn schoonzus Sofie. Een mooie, ondernemende, zeer pittige dame die uit de mode komt. Ze heeft haar passie nu gericht op het bedrijf 210th, met nog veel plannen. Nu kun je er spannende relatieboxen bestellen. Deze boxen zijn bedoeld om de intimiteit en communicatie tussen partners te verbeteren. Mijn lief en ik hebben er ook één. En het is heus niet zo dat nu elke avond de accessoires erbij worden gehaald. En ook niet dat we elke dag een opdrachtenkaartje trekken. Nee, maar soms wel, als we er zin in hebben. Dan voegt het op dat moment iets toe voor ons.

Dus als je nog zoekt naar een leuk en spannend kerstcadeau voor je lief, ga dan eens shoppen op 210th, the address you want to share.

Liefde
is er
moet er zijn
bestaat

Liefde
stroomt
geeft energie
is warm

Liefde
de liefde
van mijn leven
is mijn lief

Dankbaarheid
voor zo'n
mooie liefde
verblijdt me

10days niks, dag 6

2010-11-24T15:59:00.005+01:00

Het wordt eigenlijk wel een dubieus project 10days niks. Niks bestaat gewoonweg niet. Omdat we altijd in ons leven dingen tegenkomen die we moeten aanvaarden en afhandelen. Niks bestaat niet. Ik besef ook wel dat het oersaai zou zijn als het leven zou bestaan uit niks. Ik gunde mezelf alleen zo erg even niks.

Ja en dan heb je opeens foute cellen met de naam pap3a in je lijf. Meer is het ook niet, foute cellen. Die foute cellen zitten in je baarmoedermond en er is verder niet veel aan de hand. Die foute cellen kunnen ze vrij gemakkelijk bekijken en weghalen.

Nu weet ik dat het echt zou helpen om positief te denken. Ook zou het helpen om de situatie te accepteren zoals die is. Aanvaarden dat ik er op dit moment foute cellen in mijn lichaam zitten. En op de een of andere manier kan ik dat niet. Ik blijf me ertegen verzetten. Wat is dat toch met mij? Dat ik elke keer de strijd aanga? Dat terwijl ik zo graag die strijd niet meer wil.

En natuurlijk zou ik het liefste in de armen van mijn moeder kruipen. En natuurlijk was mijn vader een goede tweede. En natuurlijk is het met een zus toch anders. En natuurlijk is er niet veel aan de hand. En natuurlijk heb ik lieve mensen om me heen. En natuurlijk word ik morgen alweer verder geholpen. En natuurlijk maakt die ene maand op zwanger worden ook niet meer uit. En natuurlijk komt alles goed.

En toch schreeuwt elke vezel in mijn lijf 'ik wil dit niet'. Voor mij zit de sleutel in aanvaarden. In accepteren wat er nu is. In loslaten. In leven. In de mooie dingen blijven zien.

Waarom kost het me dan zoveel moeite?

10days niks, dag 5

2010-11-23T12:09:00.005+01:00

Als vervolg op mijn laatste blog. Ik prijs me gelukkig dat ik lieve mensen om me heen heb en dat jullie met me meelezen en meeleven. Het geeft mij de kans mezelf een spiegel voor te houden. En na te denken over de zin van heftig reageren. Uiteindelijk heb ik dan ook besloten milder te reageren. Ik wilde het contact principieel verbreken met die vader. Ik zag daar uiteindelijk toch niet zo het nut van in. Ik heb mijn excuses aangeboden voor mijn gedrag (niets zeggen tegen hen) en ze alsnog bedankt voor hun zorg en het feestje. Verder heb ik erop gewezen dat ik het echt te ver vind gaan, zelfs in irritatie, om mij laks en ongeïnteresseerd te noemen en dat ik hoop dat soort oordelen een volgende keer niet in een sms belanden.

Wellicht niet helemaal mild, maar een stuk milder dan ik van plan was. Ook naar mezelf een mooie overwinning.

Vandaag wil ik echter iets anders met jullie delen. Iets dat mij nogal van slag heeft gebracht en waar ik nog niet zo goed weet om te gaan. Ik merk dat ik nu vooral down ben. Gisteren had ik een heerlijk dagje sauna met massage en zonnen van een lieve vriendin gekregen. We waren echt ontstellend aan het genieten en ontspannen toen ik even een telefoontje moest plegen voor de uitslag van mijn tweede uitstrijkje. Aangezien de gynaecoloog tegen me zei dat het er goed uitzag, nam ik helemaal aan dat er niets aan de hand zou zijn. Echter, het ziekenhuis had mij zelf al gebeld en toen dacht ik al 'dat is niet goed'.

Uiteindelijk na lang wachten iemand aan de telefoon en wat bleek, ze hadden foute cellen gevonden in het uitstrijkje. Ja daar zit je dan in een welnesscenter, niet echt de omgeving om uitgebreid te praten. Dus afgesproken dat ik vanochtend terug zou bellen. De klinische gegevens zijn dat ik een halfjaar geleden pap2 had en nu dus bij het controle-uitstrijkje pap 3a. Zeker geen reden voor grote alarmbellen, maar wel reden voor een verder onderzoek met een colposcopie (soort verrekijker waarmee ze baarmoedermond bestuderen) en (misschien) biopsie.

Nu hoor ik jullie denken 'ach dat valt allemaal toch wel mee'. Er is inderdaad (nog) niets ernstigs aan de hand. Rationeel kan ik het helemaal beredeneren en tot een klein iets maken, maar gevoelsmatig werkt het zo niet. Er is iets met me aan de hand, er zitten namelijk foute cellen in mijn lijf en dan nog wel op een plek waar ik heel graag iets wil, namelijk zwanger worden.

Ook speelt er mee dat het gisteren alweer drie jaar geleden was dat ik mijn vader in zijn bed heb gevonden. Hij was in zijn slaap overleden. Drie jaar alweer. En dit soort dingen die te maken hebben met je vrouw-zijn, wil je graag delen met je moeder. Ook al kan ik dat al 20 jaar niet meer, toch zit er diep in me de behoefte aan mijn moeder. Je moeders armen om je heen die je beschermen. Helaas zijn die moeders armen niet meer fysiek aanwezig.

Ouders
die achter je staan
er voor je zijn
in een onvoorwaardelijkheid
die geen enkele andere liefde kent

Zo zijn mijn ouders
helaas te kort op aarde
en helaas nu niet fysiek
maar alleen in de geest

Ze staan achter me
ze steunen me
ze houden van me
maar kunnen me niet meer
vasthouden en omarmen

Ik mis jullie

10days niks, dag 4

2010-11-19T09:33:00.004+01:00

Ik wil een dilemma aan jullie voorleggen. Of een situatie waarvan ik vind dat ik 'm niet helemaal gelukkig heb afgehandeld. En vragen wat jullie zouden doen.

Mijn dochter is negen en is al redelijk zelfstandig. Dit stimuleer ik ook bewust. Zo mag ze van school zelf naar de opvang fietsen, mag ze zelf van de opvang naar hockey gaan en komt ze soms zelf uit school naar huis. Negen klinkt misschien jong hiervoor, maar ik laat haar al veel langer zelf een boodschapje halen of zelf naar iets gaan dat dichtbij is. Dit als achtergrondschets.

Afgelopen woensdag had dochterlief feestje bij vriendinnetje die niet meer op school zit. Ik werk op woensdag en zij gaat normaal naar de BSO op school. Er ging nog een meisje van school naar dat feestje en die moeder heeft mijn dochter meegenomen. Ze zouden met het feestje ergens in de stad iets gaan doen en daarna terug wandelen naar huis van feestvarken. Aangezien die wandeling op vrij korte afstand van school dochter zou leiden, had ik gezegd dat ze dat stukje zelf terug mocht lopen naar de BSO op school. Dit ook laten weten aan moeder feestvarken. BSO laten weten dat dochter rond 16.30 weer aanwezig zou zijn.

Nu was ik toevallig rond die tijd in de buurt en dacht, laat ik even checken of dochterlief goed is aangekomen op BSO. Maar das was ze nog niet. Dus toen ben ik in de buurt rond gaan kijken en geen dochter. Ben die moeder gaan bellen, nam niet op. Ik begon me toch lichtelijk ongerust te maken. Uiteindelijk neemt die moeder wel op en blijken ze met de bus terug te zijn gegaan. En hebben ze dochterlief voor het gemak maar meegenomen naar bushalte bij hun huis, want 'ze konden haar er toch maar niet zomaar uitzetten'. Dit terwijl de bus vrijwel langs school komt.

Ik was boos, ik ben nu bij het opschrijven weer boos. Waarom ik precies boos was en ben, wil ik wel even onderzoeken. Ze hadden mij opeens een probleem gegeven. Namelijk mijn dochter moest van hun huis naar de opvang op school. En het was nooit mijn bedoeling dat ze door een vreemde buurt, een onbekende route moest gaan lopen. Dus ik voelde me gedwongen mijn dochter op te gaan halen en naar de BSO te brengen. Hier had ik niet op gerekend en ik had er ook geen zin in. Ook ben ik boos omdat zij besloten hebben een ander plan te trekken en zij dus besloten hebben dat het geen goed idee was om dochter vanaf de stad te laten lopen en haar dus maar mee te nemen. Ik vind dat die beslissing aan mij was. Ze hebben mij niet gebeld om te zeggen dat ze het anders gingen doen en dus mijn dochter niet alleen wilden laten lopen. En, misschien voor mij nog wel het belangrijkste, ze ondermijnden mijn moederschap. Zij besloten dat zij het niet verantwoord vonden om dochter alleen te laten lopen. Terwijl ik het volledig doordacht had hoe ze moest lopen en ik wist dat dit erg bekend terrein voor haar was. Bovendien was ik een paar minuten ook echt ongerust, ik wist immers niet meer waar mijn dochter was.

Ik ben naar de bushalte bij hun huis gefietst heb dochter achterop gezet en heb tegen haar gezegd even te bedanken voor het feestje. Ik was zelf zo boos dat ik niets tegen de ouders van het feestvarken heb gezegd. Hierop kreeg ik een sms van de vader met onder andere de volgende woorden 'Je moet niet denken dat anderen net zo laks en ongeïnteresseerd met haar (mijn dochter dus) willen omgaan als jijzelf.'

Ik heb nog niet gereageerd op deze sms. Hij wilde aangeven dat hij het opgepast vond dat ik niets tegen hun heb gezegd. Nu ik deze woorden van hem opschrijf, doet het pijn. Pijn in mijn hart, rondom mijn hart. Dochterlief heeft natuurlijk ook een en ander meegekregen. Ik heb haar wel verteld dat ik ongerust was en boos op die ouders en ik daarom ervoor gekozen had niets tegen ze te zeggen. Achteraf gezien heb ik het op dat moment niet erg handig aangepakt, maar dat kan ik niet meer veranderen. Bovendien was ik op dat moment ook echt niet in staat iets normaal tegen hun te zeggen.

Ik wil mijn gedrag niet rechtvaardigen, het was niet netjes. Maar het kwetsende wat ik heb gedaan, is niets zeggen. Dat is niet aardig, maar meer is het ook niet. Echter wat die vader schrijft, is zeer veroordelend en erg kwetsend. Iemand verwijten dat ze laks en ongeïnteresseerd met haar dochter omgaat, is nogal wat. Ik wil het contact met deze man verbreken. Dit is meer een principekwestie dan wat anders, want ik zie die vader bijna nooit. De moeder leeft gescheiden van hem en ik wil het haar verder niet aanrekenen. Maar ik accepteer ook dat als zij mijn reactie niet prettig vindt, dat ik haar ook kwijt kan raken.

Wat vinden jullie? Is het contact verbreken een overreactie?

10days niks, dag 3

2010-11-16T11:57:00.007+01:00

Dit is ook een gevolg van 10 days niks. Ik ga lekker fröbelen. En dan ga ik iets maken. Ik heb totaal geen achtergrond of onderricht in de kunstzinnige hoek. Sterker nog, ik ben afgestudeerd civiel ingenieur aan de TU Delft. Ik denk dan maar dat ik een technische en creatieve geest heb.

Het project dat ik gisteren heb afgerond:

Van één kant voel ik me toch schuldig. Ik ben gisteren namelijk de hele dag bezig geweest de barkrukken te schilderen. En dan heb ik dus geen andere 'nuttige' dingen gedaan. En dit is nu het hele doel van het project niks doen! Ik mag van mezelf doen wat ik op dit moment leuk vind.

En voor wie al langer mijn blog leest, het was een moeilijke dag voor me gister. Mijn volgende cyclus is weer begonnen en dit betekent weer geen zwangerschap. Voor het eerst twijfel ik of ik de handdoek maar in de ring moet gooien. Ik vind de maandelijkse teleurstelling moeilijk. En loslaten gaat me niet erg goed af. Ik ben deze maand bewust met andere dingen aan de slag gegaan. Zoals het sportvasten. Ruimte maken. En ergens diep inside hoop ik elke maand toch weer dat het nu zo mag zijn.

Waarom zou ik me dan schuldig voelen over gisteren een dag creëren? En vandaag fröbelen? Ik leg de lat voor mezelf altijd hoog. Ik moet elke dag iets nuttigs doen. En waarom kan ik het pimpen van barkrukken niet als nuttig zien? Tenslotte hebben we daar vanaf nu elke dag plezier van! En blijkbaar heb ik het nu nodig om met mijn handen bezig te zijn en te creëren. Wat is daar in hemelsnaam mis mee? Ik wil echt echt echt leren meer van mezelf te mogen! Het creëren schept bijvoorbeeld ook ruimte om te schrijven, zoals nu. Ik ben in de creatiemodus, en daar ga ik van genieten en profiteren!

10days niks, dag 2

2010-11-12T11:06:00.003+01:00

Wat een heerlijk project is dit toch! Ik hoef helemaal niks van mezelf. Dit leidt niet tot passief gedrag, wat ik misschien wel had verwacht. Nee het leidt tot een soort bezinning. Bewust me afvragen wat ik vandaag wil gaan doen. En daar dan rustig een planning omheen maken. En als dat plan aangepast moet worden, geen probleem. Heerlijk!

Zo had ik vanochtend het gevoel dat ik het druk had (toch wel). Ik had namelijk om 10.30 een koffieafspraak en ik wilde ervoor nog sporten. Hierdoor werd mijn ochtend toch wel erg krap. Mijn koffiedate belde af en daardoor lag mijn ochtend opeens helemaal open! Eerst een kopje koffie kunnen drinken met mijn lief. Even wat kunnen babbelen, een soort quality time die je niet vaak hebt. Daarna heb ik zitten lezen. Boeddhisme voor moeders met schoolgaande kinderen. Ik moet zeggen dat Boeddhisme me toch wel erg aanspreekt. Vooral het stuk 'accepteren wat er is'. Dus bijvoorbeeld constateren dat je stress hebt (omdat je de kinderen uit school moet halen en nog boodschappen moet doen enzovoort). En die stress er gewoon te laten zijn. Niet proberen weg te drukken en ook niet er in op te gaan. Nee gewoon laten zijn en merken dat de stress dan ook weer wel weggaat.

Ook kun je stress opsplitsen in de delen waar die eigenlijk uit bestaat. Zoals het voorbeeld hierboven 'ik ben een slechte moeder want ik ben te laat', 'ik heb mijn huishouden niet op orde want ik moet nog boodschappen doen', teleurstelling in jezelf, enzovoort. Als je beter begrijpt waar de stress door wordt veroorzaakt, kun je 'm ook makkelijker accepteren. En als je 'm accepteert, verdwijnt hij ook sneller.

Doordat ik dus niet meer hoefde te 'haasten' ben ik iets later op de ochtend gaan hardlopen. En heb ik in de zon gelopen. Vroeg vanochtend was er geen zon, en nu wel! Oké het waaide ook flink, maar dat is ook alleen maar weer lekker. Al met al brengt deze dag niksdoen me heel veel!

De vrijheid
ligt open
mijn eigen vrijheid
geen harnas
geen keurslijf
geen dwangbuis
vrijheid
wapperend gewaad
wind door de haren
de horizon
verdwijnt

10days niks, dag 1

2010-11-10T17:50:00.004+01:00

Haha. Welke titel ga je gebruiken als je eens even geen concreet doel voor ogen wilt hebben? Niks. Ik moet zoveel van mezelf, dat ik nu even niks hoef. Ik mag schrijven wat in me opkomt en waar ik op dat moment zin in heb. En ik mag schrijven wanneer ik wil. Als ik morgen geen zin heb, schrijf ik niet. Het moet namelijk wel leuk blijven.

En leuk was het gewoon even niet meer. Dus nu ga ik schrijven omdat ik het leuk vind!

Ik werd vandaag weer eens met mezelf geconfronteerd, op een goede manier. Tijdens mijn lunchcoaching met Ruud van Wingerden van Binnenstebuiten groei en ontwikkeling (kijk eens naar hun week voor jezelf, koken en coachen en vooral ontspannen en lachen). Ik leg de lat voor mezelf enorm hoog. Zoals met dit blog bijvoorbeeld. Ik moet van mezelf elke dag schrijven, anders doe ik het niet goed. Ik ga 10 dagen sportvasten, een uitdaging die bijna niemand volbrengt. Nu wil ik mezelf een gezonder eetpatroon aanleren en heb ik rigoureus alle foute vetten, alle suikers en veel koolhydraten geschrapt. Als het niet op het lijstje van mijn trainer voorkomt, mag ik het niet eten (dus ook geen alcohol). Dit is natuurlijk een regime dat gedoemd is te falen.

Met andere woorden, ik ga een uitdaging aan die zo moeilijk is dat ik het niet kan volbrengen en dan kan ik mezelf weer op mijn kop geven omdat ik zo zwak ben. En dan zoek ik nog eens een trainer erbij die letterlijk gruwelt als ik vertel dat ik een cracker met Nutella op heb. Dus ik zorg ook nog eens dat ik word bevestigd in het gevoel 'zwak' te zijn. Om nu weer niet in mijn valkuil te trappen en mezelf te gaan veroordelen dat ik dit gedrag vertoon, ga ik accepteren van mezelf dat ik zo ben. Ik leg de lat voor mezelf hoog. So be it. Echter nu ik me hiervan bewust aan het worden ben, kan ik de lat wel eens wat lager gaan leggen.

Dus vanmiddag een boterham met Nutella gegeten en ervan genoten! Heerlijk! Het verschil met voorheen? ik geniet ervan en ik heb niet veel Nutella nodig hiervoor. Gewoon even dat zoete chocola-achtige proeven en het is weer goed. Dat mag!

Leegte creëren: sportvasten en mediteren, dag 10

2010-11-09T15:41:00.003+01:00

Het is verschrikkelijk lang geleden dat ik jullie iets heb laten weten. Ik was schrijfmoe. Ik was eigenlijk alles moe. Ik had gewoonweg geen fut, geen zin, geen energie, geen puf om ook maar iets te doen.

Dat het met dit project te maken kan hebben, geloof ik wel. Ik was 5 kg in een dikke week afgevallen en mijn lichaam was dus nogal druk in de weer. Mijn hele lijf is nog steeds moe. Het heeft even wat te verwerken.

Ik merk dat ik nog steeds een beetje schrijfmoe ben. Ik heb gewoonweg geen zin om op te schrijven hoe het met me gaat. Wat ik aan het doen ben. Wat me bezighoudt.

Mag ik het hier voor vandaag bij laten? liefs, Francis

Leegte creëren: sportvasten en mediteren, dag 2

2010-10-28T19:05:00.004+02:00

Het is vandaag de derde afbouwdag en net zoals de andere keer dat ik het deed, valt die dag zwaar. Je eet al niet meer maar je mag nog twee glaasjes sap per maaltijdmoment, morgen is dat er één. Het is de eerste dag dat je geen kauwbaar voedsel binnenkrijgt. En dat mis je dan toch.

Ik vond ook de training van een halfuur hardlopen vandaag niet meevallen. Je voelt het nu ook aan je spieren. Tijdens het hardlopen vertel ik mezelf steeds dat ik goed bezig ben. Ik heb vandaag vooral me gericht om er positief in te staan. En dat heeft gewerkt! Ik heb de dag redelijk goed kunnen doorstaan.

Mediteren op een lege maag geeft een heel ander gevoel dan op volle maag. Je voelt je letterlijk al lichter. In je hoofd ook. Dat maakt het voor mij gemakkelijk om ook mijn gedachten lichter te maken.

Op dit moment ben ik 1,5 kg gewicht en 1,5 % vet kwijt.Ik houd voor ogen waarvoor ik het doe, een leger lijf en een leger hoofd. Als ik op de loopbaan aan het rennen ben, heb ik het gevoel dat mijn ouders achter me staan om alles uit me trekken dat ik nu aan ballast meeneem. Meer nog dan het gewicht, wil ik de ballast kwijtraken!

Leegte creëren: sportvasten en mediteren, dag 1

2010-10-27T16:06:00.003+02:00

Dag 10 van mijn vorige project is niet geschreven. Ik heb hierbij voor mezelf gekozen en ben verder gegaan met het volgende project. Over voor jezelf kiezen, kan ik nog pagina's vol schrijven. Het is een goed thema geweest dat paste op dat moment.

De trouwe lezers weten dat ik dit blog begonnen ben met sportvasten. 10 dagen sporten en 3 dagen vasten. De overige dagen af- en opbouwen van eten. Uit mijn vorige project komt duidelijk voor mij naar voren dat het tijd is om ruimte te maken, leegte te creëren. Ruimte om te ontvangen en stilte om te luisteren naar mijn innerlijke ik.

Het sportvasten doe ik samen met mijn lief. Vandaag is afbouwdag 2. Ik ben al 2 kg kwijt! En nee, dat is geen vocht. Mijn lief heeft geen hongergevoel, ik wel. Hij vindt het niet moeilijk, ik wel. Hij vindt dat we nu nog veel mogen eten, ik niet (twee sinaasappels, bouillon met soepgroenten en wokgroenten is ons menu vandaag). En nu door het zo op te schrijven, merken jullie ook dat mijn lief mentaal gemakkelijker in elkaar zit dan ik. Ik maak het mezelf moeilijk, ga er iets zwaars van maken. Dus een zeer nuttig project voor mij! Nogmaals weliswaar, maar ik sta er nu ook echt anders is dan een halfjaar geleden.

Omdat de ruimte vooral ook bij mij mentaal nuttig is, ga ik erbij mediteren. Net voor het eerst sinds lange lange tijd gemediteerd. In ons nieuwe huis hebben we een mooi erkerraam waar je in kunt zitten. Een geweldige plek om te zitten. En stil te zijn. Stilte om jezelf te kunnen horen.

Het beloven een mooie 10 dagen te worden!

10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 9

2010-10-22T10:50:00.005+02:00

Er zijn nu te veel dingen die ik zou willen beschrijven. Maar ik ga beginnen bij een afspraak eerder deze week. Ik had een afspraak met directeur van een uitvaartonderneming om over mijn boek Ik moet je achterlaten te praten. Ik vind dat mijn boek uitermate geschikt is voor de nazorg van een uitvaartcentrum. Mensen kunnen er herkenning in vinden en troost uit putten. Maar helaas deze man had mijn boek niet gelezen. Hij schaarde het boek onder de 'eigen verhalen' die hij al zo vaak had gelezen. Hoe kies je op zo'n moment voor jezelf? Ik vond het een uitdaging om mijn waardigheid te behouden. Je gaat jezelf toch gemakkelijk verdedigen. Mijn boek is geen 'eigen verhaal'. Het is een verhaal over rouw waarin mijn verhaal af en toe terugkomt.

Moet je op zo'n moment opstappen? Is dat voor jezelf kiezen? Ik ben bij die man omdat ik iets van hem wil. Ik wil dat hij mijn boeken aan zijn klanten geeft. Dat ging hij niet doen. Dat was al heel snel helder. Ik vond het oprecht lastig om te handelen op een manier die voor mij het beste was. Uiteindelijk had deze man wel een andere suggestie voor mij, waar we elkaar zouden kunnen helpen. Achteraf goed dat ik niet ben opgestapt.

En nu vandaag. Iemand vraagt mijn hulp via twitter. Iemand voelt zich slecht en alleen en reikt uit naar mij. Ik voel me verantwoordelijk voor deze persoon omdat we al een aantal interessante uitwisselingen hebben gehad. Ik voel me geraakt. En ik maak me zorgen. Hoe kies ik hierin voor mezelf? Ik wil deze persoon graag helpen, maar ken hem alleen online. Uiteindelijk heb ik via twitter iemand gevonden die zich over deze persoon ontfermd.

Hoe heb ik nu voor mezelf gekozen? Ik vind het belangrijk dat ik mensen, ook al ken ik die alleen online, die me hebben geraakt niet zomaar laat vallen. Betrokkenheid is een belangrijke waarde voor mij, net als behulpzaamheid. Echter, ik ga ook voor mezelf kiezen door deze persoon te ontvolgen. Hij blijkt een drugsverslaafde te zijn. En dan kom je weer op het verhaal 'slachtoffer'. Ik wil niet in zijn slachtoffergedrag meegezogen worden. Hij is verantwoordelijk voor zijn leven en zijn keuzes.

Nu ik dit opschrijf, voelt mijn lijf verkrampt, gespannen, misselijk, ik moet bijna overgeven! Dit is shocking voor mij! De laatste dagen komt bij mij heel sterk naar voren dat ik een moederrol op me neem tegenover verschillende mensen in mijn omgeving. Blijkbaar ook tegenover deze persoon. En om tegen een kind te zeggen dat hij het maar uit moet zoeken, dat kan niet. Ik ga dus tegen mijn eigen moederschap in door de banden met een van mijn 'kinderen' door te snijden. Als moeder mag je dat natuurlijk nooit doen.

IK BEN NIET DE MOEDER VAN DEZE PERSOON! Ik ben alleen moeder van mijn twee kinderen. En alleen mijn twee kinderen verdienen mijn moederliefde. Ik ga deze persoon loslaten. Ik ga erop vertrouwen dat ik, door bij mezelf te blijven en een helpende hand hebt uitgestrekt, iets in gang heb gezet. Dat er anderen zijn die het overnemen. Dat het universum zorgt voor deze persoon. Want ik ben niet verantwoordelijk voor alle mensen op deze aarde.

En ik ga nog verder. Omdat ik hier op gewezen werd door Ruud van Wingerden van Binnenstebuiten groei en ontwikkeling. Zolang ik mijn kinderwens blijf invullen met het verzorgen van anderen als kinderen, wordt mijn echte wens nooit vervuld. En daar wil ik nog wel eens beter over nadenken!

10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 8

2010-10-20T19:16:00.002+02:00

Vandaag een gesprek gehad met Ruud van Wingerden van Binnenstebuiten groei en ontwikkeling. De overdenking die ik vandaag meekreeg is 'slachtofferol'. Een vervelend woord. Bovendien heb ik een enorme hekel aan slachtoffer zijn. Toch speel ik af en toe slachtoffer. Dat is dus iets dat ik niet wil, en daar kan ik nu over na gaan denken.

Een andere conclusie van vandaag. Ik neem in veel van mijn relaties een moederrol op me. En ik heb maar twee kinderen waar ik over mag moederen. Al die anderen, die wel de moederaandacht van mij vragen, zou ik niet moeten bemoederen. Een zeer belangrijke confrontatie met mezelf.

Voor jezelf kiezen, daar is geen recept voor. Wat je wel beter bij jezelf kunt leren ontdekken, is om te herkennen met welk gedrag van jezelf je je goed voelt. Het bemoederen van mensen om me heen, geeft me geen goed gevoel. Ja natuurlijk in eerste instantie wel, is fijn om te zorgen, is fijn als iemand verzorgd wil worden. Maar uiteindelijk doe je twee mensen tekort, jezelf en die ander. Die ander is namelijk een volwassen persoon die prima voor zichzelf kan zorgen en mijn bemoedering niet nodig heeft. En mijn moederrol zou ik moeten bewaren voor mijn kinderen. Niemand anders verdient die moederenergie en dan geef ik het zomaar weg.

Ik heb in dit project besloten om vanaf nu gelukkig te zijn. Ik denk dat het zo simpel is. We bepalen namelijk alles met onze eigen gedachten. Wij bepalen zelf hoe we ons voelen. En vanaf vandaag ga ik niet meer moederen over volwassenen!

10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 7

2010-10-19T11:40:00.006+02:00

Gisteren stond in het teken van het tv-interview. EditieNL had contact gezocht met Denise Hilhorst van Frisse Zin om haar te interviewen over vruchtbaarheidsproblemen en voeding. Zij heeft boeken in eigen beheer uitgegeven 'Open zenuw' over vruchtbaarheidsproblemen en je omgeving en 'Alles dubbel' over startende tweelingmama's. Denise had zelf niet met voeding geëxperimenteerd en verwees de redactie door naar mij.

Zo werd ik gebeld en een uur later geïnterviewd. Dat gaat enorm snel. Het heeft me verbaasd en veel dingen geleerd. Dat zelfs een interview met mij minder dan een halfuur in beslag neemt bijvoorbeeld. Ik dacht ze moeten alles minstens drie keer opnemen voordat het er goed opstaat. De uitzending van het item hutspot goed voor sperma van EditieNL kun je hier bekijken.

In het thema van deze 10days wil ik erop reflecteren. Het is me overkomen gisteren. Ik checkte nog even Twitter voordat ik onder de douche stapte en door de timing werd ik direct gebeld en is alles heel snel gegaan. Geen moment gehad om erover na te denken. Om na te denken wat de impact zou zijn van mijn verhaal op de tv. Om na te denken wat ik precies ging zeggen. Om na te denken in hoeverre ik voor mezelf aan het kiezen was.

En dan voordat je het weet zijn de opname-mannen weer weg. Is je leven voor een aantal dagen behoorlijk overhoop gehaald. En heb ik geen moment nagedacht of ik voor mezelf koos door dat interview te geven. Onze kinderwens werd wel op tv getoond. De wens werd niet breed uitgemeten, maar dat wist ik allemaal van tevoren niet precies. Het was een ludiek item, waarin ik een grappige rol kreeg toebedeeld.

Als ik er nu op terugkijk vind ik dat ik zeker voor mezelf heb gekozen. Ik heb er veel van geleerd. Ten eerste dat het leuk is om te doen. Ik heb twee heel aardige mensen in mijn huis gehad die mij op mijn gemak stelden. Ik heb een leuk contact gehad met de redactie van EditieNL via de telefoon. Ik begrijp nu beter hoe een tv-programma wordt gemaakt, erg interessant. Ik ben voor het eerst van mijn leven op tv geweest.

En ik zag het als een kans en heb die gegrepen. Een kans op wat precies, dat zal de tijd leren!

10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 6

2010-10-14T17:19:00.003+02:00

God heeft oneindige liefde en oneindig geduld. Je mag er zo lang over doen als jij nodig vindt. En ik doe er nogal lang over. Goed dat hij geduldig is!

Mijn zoektocht in het voor mezelf kiezen gaat gestaag. Eergisteren naar aanleiding van mijn post te horen gekregen dat ik te streng voor mezelf ben en te hoge verwachtingen heb. Daar lijkt het wel op.

Jouw gevoel van liefde is je toegangspoort naar God. Wat trek ik toch mooie kaartjes. Ik geloof niet in God in ze zin van een man met een witte baard. Ik geloof wel in God in de zin van liefde. Inderdaad, liefde is de poort naar God.

Hoe past dit alles in voor mezelf kiezen? Ik denk dat je het beste voor jezelf kunt kiezen door jezelf te ontwikkelen. Daar ben ik nu heel druk mee bezig. Wat ik ook werkelijk een bizarre ontdekking vind, is dat wanneer je denkt voor jezelf te kiezen, je juist tegen jezelf kiest. Dat behoeft wat uitleg.

Mijn lief was van de week laat thuis. Ik ga me dan opwinden daarover. Ik denk dan voor mezelf te kiezen door me ermee te gaan bemoeien. Ik wil hem naar huis halen omdat ik denk dat dat het beste voor mij is. Jullie voelen al aan dat dat een kromme redenatie is. Wat het beste voor mij is, is om die ander los te laten. Om die ander zijn gang te laten gaan (in dit geval mijn lief). Te accepteren dat hij ervan houdt om soms laat uit te gaan (we praten hier niet over een dagelijkse of wekelijkse of zelfs maandelijkse gewoonte). Dát is het beste voor mij!

Accepteren, daar lijkt het in het leven helemaal om te draaien. Accepteren dat mijn lief van uitgaan houdt. Wat is er eigenlijk mis mee? Daar zit een overtuiging achter dat laat weg zijn niet goed is. Waarom dan niet? Mijn lief komt altijd weer naar huis omdat hij bij mij wil zijn. Het klinkt heel makkelijk, accepteren. Maar dat is het niet. Mijn zus zegt wel eens 'gewoon vanaf nu besluiten dat je het zo vindt'. Dat is het. Gewoon vanaf nu besluiten om anders te gaan denken.

Dat lijkt me een goede om het weekend mee te beginnen 'ik ga vanaf nu anders denken!'. En ook mezelf accepteren natuurlijk! Fijn weekend.

10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 5

2010-10-12T12:58:00.005+02:00

Ik moet nog zoveel leren! En daar ben ik blij om en dankbaar voor! Ik vergis me in hoe ik voor mezelf moet kiezen. Vandaag, bijvoorbeeld, dacht ik voor mezelf te kiezen door mezelf een dag vrij te gunnen. Ik heb namelijk het hele weekend gewerkt en vond dat ik wel een dagje vrij verdiende. Maar wat gebeurt er dan met me? Ik raak in een impasse. In plaats van het ervan te nemen, kom ik nergens toe.

Dat is niet voor mezelf kiezen. Het is een neerwaartse spiraal waar ik in terechtkom. Zelfs het schrijven van deze post, heb ik gisteren niet afgemaakt. Ik had nog een aantal zaken af te handelen en ook dat is me gisteren niet gelukt. Van nietsdoen word ik niet gelukkig. Daar word ik niet blij van.

Als ik dan mezelf een dag vrij wil geven, kan ik beter dat invullen door iets te gaan ondernemen. Ik had bijvoorbeeld een dag naar het strand kunnen gaan. Of naar de sauna. Of een dagje winkelen. Er zijn genoeg bezigheden waar ik blij van word. Maar een dag nietsdoen, nee dat maakt me niet blij. Bovendien stapelen de dingen zich op die ik nog wel moet doen. Een achterstallige administratie bijvoorbeeld. Of dozen uitpakken. Of boek lezen. Of...

Ik weet nog heel goed dat mijn coach tegen me zei: 'je moet wel iets blijven doen'. Wat was ik boos toen zeg. Alsof ik niet genoeg mijn best doe. Nu snap ik die opmerking. Als je niets doet, dan stop je met bewegen. En je moet wel in beweging blijven. Ik denk dat ik nog zoveel te leren heb. Ik vind dat leuk, maar ook moeilijk. Ik heb nu een tip voor een boek gekregen van Karin (zie reacties bij dag 3). Over jezelf ontwikkelen als je je moeder al op jonge leeftijd bent verloren. Wie heeft er nog meer een idee wat me zou kunnen helpen om beter te leren voor mezelf te kiezen? Alle tips zijn meer dan welkom!

10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 4

2010-10-09T15:43:00.005+02:00

Gods wil spreekt door jouw hart. Dat is het spirituele inzichtskaartje dat ik vandaag trok. Dat is een boodschap die steeds terugkomt. Tenminste zo wil ik de boodschap verstaan. Ik zou op moeten gaan in een groter geheel. Niet de 'ik' van mij moeten laten overheersen in het leven. Nee mijn leven in dienst stellen van de algemeenheid. Dat was ook te lezen in mijn gedicht van gisteren. Dat beschouw ik als ultieme vrijheid.

Maar hoe doe je dat in de praktijk? Mijn ik is behoorlijk aanwezig. Ik wil bijvoorbeeld graag gelezen worden. Mijn hersenspinsels wil ik niet alleen voor mezelf houden, nee ik gooi ze op internet om reacties te krijgen. Mijn ik strijdt ook met sommige mensen om me heen. Ik zou het zo heerlijk vinden als ik die strijd niet meer zou voeren. Hoe zet je je ik daarin opzij?

Gisterenavond nog met mijn lief een heftige discussie gevoerd. Of beter ik voelde me aangevallen. Mijn ik zat me behoorlijk in de weg en ik kon mijn ik maar niet loslaten. Ik dacht voor mezelf te kiezen (want daar hebben we het over :-)) door voor mezelf op te komen. De ervaring leert nu dat dat niet per se voor jezelf kiezen betekent. Door je zo op jezelf te richten, zet je jezelf helemaal vast. Je staat niet meer open voor de ander.

Ik wilde mijn lief vertellen dat de overtuiging dat ik geld moet verdienen niet bij mijn past. Ik ben nu namelijk een grote vertaalklus aan het doen waar ik letterlijk ziek van wordt. De hele week al hoofdpijn en misselijk. Omdat ik die klus tegen heug en meug zit te doen. Waarom ik deze klus heb aangenomen? Omdat ik het stemmetje hoorde 'je moet wel geld verdienen'. Dit stemmetje past niet bij mij.

Het is moeilijk uit te leggen en mijn lief begreep me ook niet. Vandaar dat ik het gevoel had dat ik me moest verdedigen. En waar gaat het uiteindelijk om? Dat geld verdienen als hoofdmotivator bij mij niet werkt. En dat het geld dat ik met die klus verdien me het niet waard is om me ziek te voelen. Het werd een strijd. Waar ik zelf maar niet uitkwam en me bleef wentelen in mijn gekrenkte ik. Vreselijk. Mijn lief is de wijzere op zo'n moment en weet mij en zichzelf er dan wel uit te halen. Beter.

Waar wil ik naartoe? Dat voor jezelf kiezen soms betekent je ik niet zo prominent naar voren te laten komen.

Vrij, vrij, vrij
Blij, blij, blij
Vrij met me
Vrijheid
Bevrijd me
Bevrijdend
Zij aan zij
Samen
vrij zijn,
blij zijn!

10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 3

2010-10-08T15:04:00.007+02:00

Gisteren zo'n drukke dag gehad met dingen voor mezelf, dat ik geen tijd had om te bloggen. Wat heb ik zoal gedaan? Ik heb een uitgebreid lunchgesprek gehad met Ruud van Wingerden van Binnenstebuiten groei & ontwikkeling. Nu weet je dat als je zo'n gesprek ingaat, dat je de confrontatie met jezelf aangaat.

Is dat voor jezelf kiezen? Ik denk het wel. Ik wil leren beter naar mijn eigen stemmetje te luisteren en daardoor voor mezelf te kiezen. Het was een voor mij moeilijk gesprek omdat Ruud elke keer heel goed de kern pakte. Dus ik werd continu geraakt en moest zoeken naar woorden. Dat is verrassend voor een schrijver. Op papier is het zoveel makkelijker dan in het echte leven. Na ongeveer een uur bleek dat ik een grote wens naar vrijheid heb. We hebben veel over mijn overtuigingen gesproken. Ik heb zelf het gevoel dat ik veel overtuigingen van mijn moeder met me meedraag.

Mijn moeder is al bijna 20 jaar dood en veel zaken heb ik niet met haar af kunnen handelen. Ik heb het idee dat je een soort losmaakperiode nodig hebt. Dat je je af kunt zetten tegen je ouders (en door voor dochters vooral tegen hun moeder). Dat heb ik nooit gedaan. Ik ben dus nooit af gaan tasten waar ik nu werkelijk voor sta.

Dit klinkt misschien zielig, maar dat is het niet. Ik wil dit nu nog heel graag doen! Niet meer die last op mijn schouders dragen van allerlei verwachtingen waar ik aan zou moeten voldoen. Verwachtingen van iemand die niet eens meer leeft, want zo simpel is het eigenlijk.

Uiteindelijk bestaat je hele leven uit overtuigingen. Waar Ruud me op wees dat je dan maar beter positieve overtuigingen kan hebben. Leven in vrijheid is een positieve overtuiging. Ik moet nadenken wat vrijheid voor mij betekent. Daarom dit gedicht.

De horizon
het einde der dingen
Ik wil de horizon zijn
overvloeien in het geheel
opgaan in de alwetendheid
Geen ik die van alles wil
geen ikke, ikke, ikke
nee een saamhorigheid
een allesomvattend gevoel
een veiligheid
een niets

10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap, dag 2

2010-10-06T10:20:00.004+02:00

Wat is voor jezelf kiezen toch ontzettend moeilijk! Misschien ook omdat ik niet altijd weet wat het beste is voor mezelf. Maandag had ik bijvoorbeeld met mijn lief afgesproken dat hij de kinderen uit school zou gaan halen. Vanwege mijn grote drukte, dan hoefde ik er niet uit en kon ik door blijven werken. Maar als het puntje bij paaltje komt, dan besluit ik om dan maar zelf te gaan. Lief zegt ook dat hij het druk heeft en liever niet weggaat van kantoor. Dan denk ik 'laat maar'.

Daar gaat het mis. Waarom denk ik 'laat maar'. Ik zeg dan in feite dat mijn drukte minder belangrijk is dan zijn drukte. Heel vervelend dat ik mezelf tekort doe. En het is niet zo dat mijn lief er niet toe bereid was, of dat hij niet mee zou werken. Als ik het vraag, kan eigenlijk alles. Op het moment zelf vind ik het moeilijk om voet bij stuk te houden.

Ik denk oprecht dat ik beter voor mezelf kan kiezen als ik beter op een rijtje heb wat ik zelf wil. De laatste weken en maanden is dat voor mij een zoektocht. Op verschillende manieren word ik gewezen op vastgeroeste overtuigingen die ik al dan niet bewust hanteer. Nu net kwam ik tot de schokkende ontdekking dat ik niet zeker weet of moeder zijn echt het belangrijkste voor me is in het leven. Zo voelde het, als een schok. Ik dacht 'dat kan toch niet, mijn kinderen zijn toch het belangrijkste op aarde voor mij?' Misschien is dat niet zo. Misschien vind ik mezelf belangrijker. En dat mag dan weer niet van mezelf. En hoe rijmt dit alles met mijn bijna obsessieve kinderwens?

Dit dilemma kwam vandaag extra naar voren omdat ik een oppasprobleem heb. Mijn kinderen zijn woensdag en vrijdag bij de oppas, of beter, ze zijn thuis maar dan met een oppas/gastouder. Momenteel ben ik gastouderloos en ben ik nu nieuwe meisjes aan het 'uitproberen'. Het meisje dat ik nu heb, roept twijfels bij me op. Een moeilijke achtergrond. En ze kan niet fietsen, wat enorm onpraktisch is. Letterlijk kies ik nu voor mezelf omdat ik het zo druk heb dat ik wel een oppas nodig heb. Dat terwijl ik mijn twijfels erbij heb voor de kinderen. Dit vind ik egoïstisch. Ik laat mijn belang hier voorgaan op het belang van de kinderen.

Als het zo is dat het moederschap niet het belangrijkste is in mijn leven, maakt dat mij dan een mindere moeder? Of zie ik het moeder zijn als aanvulling op mijn bestaan? Voel ik me gewoon dankbaar omdat ik leven door mag geven? Waar komt mijn grote wens vandaan? De liefde vieren tussen mijn lief en mij? Zijn daar geen andere manieren voor? Zoals trouwen?

Ik blijf het idee houden dat een kind ons/mijn leven zou verrijken. En dat ik zeker een beter mens ervan wordt. En dat ik daarin juist voor mezelf kies, omdat een kind mij heel veel zal brengen!

10days voor mezelf kiezen, op weg naar zwangerschap

2010-10-04T12:02:00.004+02:00

Lieve mensen, ik heb mezelf weer een uitdagend project bezorgd. Voor mezelf kiezen, hoe doe je dat? Jullie zullen misschien denken dat het gemakkelijk is. Maar dat is het niet! Om voor jezelf te kunnen kiezen, moet je weten wat je zelf wilt. En om dat te weten, moet je jezelf heel goed kennen.

Vandaag op de sportschool had ik een klein incident wat me deed beseffen hoe moeilijk het is voor jezelf te kiezen. Er was een man die ik jaren niet heb gezien. Hij wilde op dezelfde voet verdergaan als jaren geleden. Ik zat toen in een heel andere periode in mijn leven en trok dit soort mannen aan, die ik nu zou bestempelen als 'fout'. Ik wil niets met die man te maken hebben op dit moment. Toch kwam hij naar me toe, toen ik in een onmogelijke houding lag om buikspieroefeningen te doen. Hij wilde me zoenen. De enige reactie die ik heb gegeven, is mijn hoofd heel snel wegdraaien, maar er belandde wel een kleffe zoen op mijn wang.

Ik heb hier NIET voor mezelf gekozen, dan had ik deze man een mep verkocht toen hij in mijn persoonlijke ruimte kwam. Ik heb hier NIET mijn grens aangegeven. Blijkbaar is mijn oerreactie het iemand anders naar de zin te maken. Of beter, allerlei aangepast gedrag te vertonen opdat de ander mij maar aardig blijft vinden. Dat gaat kennelijk zover dat ik een 'foute' man toesta over mijn grens heen te gaan. Terwijl ik dit opschrijf, word ik verdrietig. Omdat ik meer waard ben dan dit. Hoe kan ik mezelf zo tekortdoen dat ik een foute man boven mezelf stel??? Werkelijk, werkelijk, werkelijk.

Dit aanpassingsgedrag zit heel erg diep. Het project is op dit moment ingegeven omdat ik in een persoonlijke situatie verkeer, waar het noodzaak is geworden om voor mezelf te kiezen. Ik wil en kan er niet over in detail treden. De details doen er ook niet toe. Ik kan wel beschrijven waar ik tegenaan loop. In het kiezen voor mezelf, doe ik de ander pijn. Deze ander uit dat ook door mij een schuldgevoel te geven, mij dingen te verwijten, mij te vertellen dat ik een onaangenaam persoon ben. Die ander is mij wel dierbaar. Het is iemand die ik helemaal geen pijn wil doen.

In deze situatie is mijn grens zover opgerekt dat ik niet anders kan dan voor mezelf te kiezen. Ik ga kapot aan de situatie, het doet mij pijn en verdriet. Ook al is deze andere persoon mij dierbaar, ik ben gaan beseffen dat ik mezelf dierbaarder vind. Of anders gesteld: hoe kan ik het 'de ander geen pijn willen doen' vooropstellen boven 'mezelf pijn doen'?

Toch vind ik voor mezelf kiezen het moeilijkste wat er is. Er zit een stemmetje in mij dat ik het niet mag. Dat ik het niet waard ben. Op het moment dat ik wel voor mezelf kies en dus de toorn van een ander op me afroep, dan wordt dit stemmetje bevestigd. De ander vindt mij blijkbaar het ook niet waard. De ander stelt zichzelf ook boven mij. Zit daar de crux? De ander is kennelijk wel in staat zichzelf voorop te stellen, om voor zichzelf te kiezen. Want het belang van de ander is belangrijker dan het belang van mij. Ik moet leren dat mijn belang voor mij het aller- aller- aller- allerbelangrijkste moet zijn!

Ik mag er zijn omdat ik een integer mens ben. Ik mag er zijn omdat ik een aardig mens ben. Ik mag er zijn omdat ik een intelligent mens ben. Ik mag er zijn omdat ik een warm persoon ben. Ik mag er zijn omdat ik een mooi mens ben. Ik mag er zijn omdat ik lief ben. Ik mag er zijn omdat ik een goede moeder ben. Ik mag er zijn omdat ik een lieve, gevende, warme, open, begripsvolle, ruimdenkende, passievolle partner ben. Ik mag er zijn omdat ik een fijne vriendin ben. En ik mag er zijn, ondanks mijn fouten, ondanks dat ik niet altijd integer, aardig, warm, lief, goed, ruimdenkend, begripsvol, gevend en fijn ben. Ik mag er zijn en ik mag voor mezelf kiezen!

Proberen zwanger te worden, dag 26-34

2010-10-01T13:05:00.003+02:00

Ik heb 8 dagen niet geblogd, dat wil iets zeggen. Eerder gaf ik aan dat ik niet meer elke dag over mijn kinderwens wil en kan bloggen. Jullie snappen allemaal dat ik weer een volledige cyclus heb doorlopen. Deze keer dacht ik niet dat ik zwanger was, dus dat maakte de menstruatieperiode wat draaglijker. En nu zit ik in de medische molen, elke dag temperatuur opnemen, naar het ziekenhuis op bepaalde dagen voor bloed te laten prikken. De eerste keer was afgelopen zaterdag. Dus op tijd er zijn want beperkte openingstijden. Op de brief stond het verkeerde gebouw vermeld, dus het was even haasten, maar het eerstje buisje bloed is onderzocht. Lief heeft vandaag zaad weggebracht (na 4 dagen onthouding), dat maakt je seksleven er ook niet echt gezelliger op.

Die medische molen moet even. Daar waren we al over uit. Het zaad is klaar, dus nu weer normaal vrijen zoals en wanneer we willen. Dat tempen, ach dat went wel. Ik moet nog 2 keer bloed gaan laten prikken, dat is te overzien. 1 november krijgen we de uitslagen van deze onderzoeken en tot die tijd is het dus afwachten (stiekem hoop ik dan gewoon zwanger te zijn...).

Momenteel wordt mijn kinderwens overschaduwd door andere zaken die een rol spelen in mijn leven. Wat ik op mijn pad tegenkom, zijn uitdagingen (zoals iedereen toch?). Mijn zus zei ooit dat je tegen dezelfde problemen, kwesties, vragen, enzovoort aan blijft lopen totdat je hebt geleerd ermee om te gaan.

Dat geloof ik wel. Momenteel ben ik erg zoekende naar mijn kern. Wat wil ík? En nu ik dat opschrijf, besef en voel ik dat ik van mezelf helemaal niets mag willen. Ik ben het niet waard om wensen te hebben. Zo erg is het. Hoe kan ik dit in hemelsnaam zo opschrijven? Natuurlijk ben ik het, net als ieder anders mens, waard om verlangens te hebben. Mag ik voor mezelf opkomen en mag ik voor mezelf kiezen.

Ik ben er nog niet helemaal achter waarom ik het zo moeilijk vind om voor mezelf te kiezen. Wat zeker een rol speelt, is dat ik graag aardig gevonden word. Door voor jezelf te kiezen, kies je niet voor de ander en kan die ander dus een negatief idee van je krijgen. Ook dit is in essentie onzin. Maar ook hier ben ik vrij vasthoudend in mijn overtuiging.

Ik ga ver, enorm ver, om de ander het maar naar de zin te maken. Om de ander maar tegemoet te komen. Om de ander z'n wensen maar te honoreren. En ik vergeet daarbij mezelf. Ik denk dat het project zwanger proberen te worden een nieuwe vorm gaat krijgen. Ik ga 10 dagen voor mezelf kiezen! Hoe klinkt dat?

Proberen zwanger te worden, dag 23, 24, 25

2010-09-22T11:04:00.003+02:00

Zieleroerselen
Geroerd, ontroerd, beroerd
Een ziel kan op vele manieren
roeren
Rusten
Zielerustelen
Waarom roeren
en niet rusten?
Berusten!
Dan roert je ziel niet meer
Rust
brengt vrede
Rust
brengt liefde
Rust
brengt acceptatie
Rust
verdringt onrust
Rust schept

Francis 2007

Proberen zwanger te worden, dag 19-22

2010-09-18T14:59:00.003+02:00

Weer een paar dagen niet geblogd. Dit geeft iets aan. Ik kan en wil er niet meer dagelijks mee bezig zijn. In deze periode is er zoveel op me afgekomen. Er is veel losgemaakt, er is veel in gang gezet, er is veel gebeurd.

Een veilige omgeving bieden waar je kind groot kan worden in vrijheid. Dat is hoe ik wil 'ontvangen'. Deze omgeving is nu nog niet veilig, omdat ik zelf niet in een veilige cocon zit. Vrijheid bieden, kun je ook alleen maar als je zelf vrij bent. Groot worden gaat beter in een omgeving waar iedereen openstaat voor groei.

ik ben er nu van overtuigd dat ik 101 vitamines kan nemen, allerlei supplementen, oefeningen kan doen, sporten, voeding aanpassen, afvallen, gezond kan eten, geen alcohol en geen koffie kan nemen, maar dat al die dingen helemaal niets uitmaken. Waar het in de kern omgaat, is een omgeving bieden waar ik een baby kan ontvangen.

Die omgeving is veel groter dan mijn baarmoeder. Dat is de ruimte waarin de baby gaat groeien, maar dat is niet de omgeving. De omgeving is ook niet mijn lichaam, dat is alleen maar het voertuig van mijn baarmoeder. De omgeving is ook niet mijn aura, dat is alleen maar mijn energie die om me heen hangt. Mijn omgeving is veel en veel groter.

Hiermee wil ik helemaal niet zeggen dat ik niet goed zou moeten zorgen voor mijn baarmoeder, lichaam en energie. Nee, er zullen van die bovenstaande dingen als gezond eten en bewegen, echt wel zaken zijn die bijdragen aan een goede ontvangomgeving. Dat maakt ook onderdeel uit van het zorgen voor een goede omgeving.

Maar uiteindelijk denk ik, dat het veel groter is dan wij allemaal met elkaar kunnen bevatten. Ik heb te horen gekregen dat er genoeg belangstelling voor me is. Dat er zielen zijn die bij ons hun aardse leven willen komen leiden. Dat geloof ik ook oprecht. Dat er nog een wezen bij ons een gelukkig leven kan leiden. Maar wat voor een idioot ben ik om te denken dat zo iemand wel bij mij aan komt kloppen als ik bezig ben met materiële zaken?

De afgelopen periode is er veel over me heen gekomen qua verhuizing en inhuisproblemen. Dan zit je gewoonweg niet in de juiste omgeving om te ontvangen. Het medium vertelde me ook dat het beter zou zijn om bewust te ontvangen. Ik ben deze vrouw dankbaar voor het pad dat ze me heeft getoond. Dat is wat ik graag wil, bewust ontvangen, en die veilige, vrije omgeving bieden.

Er is voor mij echt nog wel werk aan de winkel. Maar dat is niet erg. Ik heb richting, ik weet waar ik heen wil. Veiligheid en vrijheid. Voor mijn gevoel ben ik daarin op zoek naar allerlei oplossingen die buiten me liggen, ga naar acupunctuur, ga naar lichaamswerk, ga zoeken zoeken zoeken. En dat wil ik gaan stoppen!

Mijn lieve massagevriendin zei tegen me, 'je wordt er door uit je kracht gehaald'. En ik dacht, excuse my French, 'verdomme ze heeft gelijk'. Ik zoek waar ik niet ga vinden. Ik zoek bij anderen. Gisteren zei een mooie vriendin van me 'je moet het veel dichterbij huis zoeken'. Ze weet niet hoezeer ze hiermee raak was. Letterlijk dichterbij huis. Bij mezelf namelijk!

Ik ga dingen schrappen. Het fysieke laat ik nog uitzoeken uiteraard, dat moet goed zijn. Maar daarnaast is er voor mij vooral op het spirituele vlak werk aan de winkel. Mezelf niet verliezen in allerlei zijsporen, nee bij de kern blijven, bij mezelf blijven, thuis blijven!

En geloven in wat die lieve massagevriendin ook nog zei 'wat als je nu gewoon goed bent zoals je bent, dat wat je nu brengt, is genoeg, je brengt met jouw leven genoeg door er gewoon te zijn'. Dat is voor mij een hele enge gedachte! Hoe kan het zijn dat ik nu genoeg zou brengen? Ik ben toch niet zoveel? Daar, precies daar, ligt de kern voor mij. Ik mag er zijn! Dat was mijn project van begin april. Hoe bizar is het, dat ik door omzwervingen daar toch weer op terugkom? Bij het teruglezen van mijn posts herken ik nu zoveel. Ik voel dat dit de kern gaat raken. Ik mag er zijn, ik mag er zijn, ik mag er zijn!

Proberen zwanger te worden, dag 18

2010-09-14T18:43:00.003+02:00

Vandaag een dag gehad waar ik eens even niet met cycli, temperaturen, supplementen, baby's, verlangens, dromen, enzovoort bezig ben geweest. Gisteren was wat dat betreft een belastende dag. Een dag pauze was dus noodzaak.

Een paar overwegingen die ik vandaag wil delen. Van het weekend met een jonge vrouw gesproken over ongewenste kinderloosheid. We hebben een gezamenlijke kennis die denkt dat het leven maakbaar is. Tenminste zo leggen wij zijn overtuiging uit. Met bepaalde lichaamsoefeningen zou je alles, maar dan ook alles, kunnen veranderen. Dus ook onvruchtbaarheid. Wij, twee (relatief) jonge vrouwen, waren het over eens dat dit niet waar is. Was het maar waar. Dan bestonden er geen uitzichtloze situaties. Het kan enorm confronterend zijn om met deze kennis te spreken. Hij vindt echt dat je leven maakbaar is, dat er op alles een antwoord is. Nu werkt de therapie van oefeningen voor hem, dat heeft hij laten zien door te genezen van de ziekte van Crohn (wat ongeneeslijk is). Maar wij zijn tot de conclusie moeten komen, dat deze therapie voor hem werkt en dat dat niet wil zeggen dat het maar voor enig ander persoon op deze aarde hoeft te werken.

Zo geldt het natuurlijk met alle mogelijke maatregelen die je kunt nemen tegen onvruchtbaarheid. Er zijn talloze suggesties mijn kant opgekomen. Ik ben dankbaar dat jullie de moeite hebben genomen om deze suggesties te geven. Ik moet tot de conclusie komen dat mijn pad toch een uniek pad gaat zijn, iets dat voor mij werkt en dat het voor niemand anders hoeft te werken.

Nog een gedachtespinsel naar boven gekomen dankzij Nadine Schartz: het moederlijk staat voor mij voor 'zorgen'; de kinderen een veilige omgeving bieden waar ze groot kunnen worden in vrijheid. Zou ik zo de 'ontvangomgeving' kunnen inrichten?

Proberen zwanger te worden, dag 14, 15, 16 en 17

2010-09-13T12:54:00.006+02:00

Een paar dagen offline geweest. Min of meer continu. Het was nodig kan ik wel zeggen. Er is veel gebeurd. Ik blijf de dagen nummeren, zodat ik zelf ook nog weet hoe lang ik bezig ben. En dat is alweer 17 dagen. In die 17 dagen wel ongelooflijk veel gehoord en meegemaakt en gedaan. Het is moeilijk om het begin van het verhaal van vandaag te vinden.

Vandaag naar de gynaecoloog geweest in Voorburg, de fertiliteitspoli. Mijn lief had stress van het werk en een grote achterstand door ons lange weekend weg en zag het niet zitten om weer een ochtend weg te zijn. Dus ben ik er alleen naartoe getogen. Mijn lief en ik hebben uitgebreid van tevoren gesproken over hoe we erin staan en wat we willen. Dus op zich was het geen ramp. Maar erg prettig vond ik het niet om daar alleen rond te lopen. Sowieso vind ik ziekenhuizen niet prettig, er hangt absoluut geen goede energie, heb nu ook hoofdpijn. En op deze poli heb ik gezien wat (tijdelijke) onvruchtbaarheid met vrouwen doet. Ik zag vrouwen die zich stoer gingen voordoen om de pijn eronder te verhullen. Ik zag vrouwen die ontstellend, bijna angstaanjagend, onzeker erbij stonden. Ik zag paren die zich absoluut geen houding wisten te geven en waartussen een soort zwijgzame muur was opgetrokken, zo van 'we hebben het er maar niet over'. Ik zag vrouwen die volledig blij de spreekkamer uit kwamen. Ik zag gelatendheid, verdriet, onzekerheid, stoerdoenerij, pijn, wanhoop, ongemakkelijkheid, eenzaamheid.

Ik vond het ronduit schokkend wat ik in de wachtkamer zag! En ik dacht, ik hoor hier nu ook bij. Ik ben nu ook wanhopig. Wanhopig genoeg om naar de gynaecoloog te gaan. En ik begrijp zo ontzettend goed waarom vrouwen er niet naartoe gaan. Je gaat het vruchtbaarheidsproces medicaliseren. Er komen instrumenten bij kijken. En wat zouden we allemaal het liefste willen? Dat romantische verhaal dat eromheen moet hangen. 'Kijk hoe gelukkig wij zijn, we waren direct zwanger.' De realiteit is dat dit bij bijna niemand echt gebeurt. We weten van mensen vaak niet eens hoe lang ze al aan het 'proberen' zijn. Goed, zover even die zijsprong.

Ik moest vellen met stickers halen voor mij en mijn lief. En toen mocht ik naar binnen. Een jonge vrouw zat er tegenover me. Ik denk eigenlijk jonger dan ik. En ze nam met me de vragenlijsten door. Ze vroeg naar mijn zwangerschappen, cyclus en aanverwante zaken. En toen legde ze uit dat ze een aantal onderzoeken wilde gaan doen. Een inwendig onderzoek, een kweekje, een echo en dan bloedonderzoeken en zaadonderzoek. Dus ik mocht in de stijgbeugels. Al met al zijn het geen plezierige maar ook geen erg onplezierige onderzoeken. Ze zag geen bijzonderheden, ze moest nogal lang zoeken naar mijn eileiders maar volgens haar zeggen, zag het er allemaal erg goed uit.

En daar krijgen we de eerste tegenstrijdigheid in de onderzoeken van de laatste weken. De acupunctuur-homeopathie-dame ontdekte dat mijn baarmoederslijmvlies niet goed zou zijn, dit werd hier niet geconstateerd. Ook de candida vond de gynaecoloog niet terug en geen reden tot zorg. Ze sprak echter wel haar grote zorg uit over het nemen van de voorgeschreven supplementen. Vooral de mucuna pruriens had zij haar zorgen over en stelde dat ik er erg goed over na moest denken of ik dat wel wilde blijven nemen.

En daar zit ik dan. Ik heb eerder geschreven dat ik meerdere wegen wil bewandelen, maar de gynaecologen-weg is niet goed te rijmen met de homeopathische weg. Ze spreken elkaar tegen en de gynaecoloog is er ook zeker geen voorstander van. Weer iets om over na te denken. Volg je gevoel zullen jullie zeggen, maar de oplettende lezer weet dat ik daar nu juist ook op zoek naar ben, een beter gevoel.

Ik word niet echt vrolijk van de onderzoeken die ik moet gaan doen. Ik moet elke ochtend gaan temperaturen en dan op dag 3 van de cyclus, dag 5 van de verhoogde temperatuur en dag 8 van de verhoogde temperatuur bloed laten prikken. Dag 1 is de eerste dag van de menstruatie dat je echt helder bloed verliest. Aan de hand van die bloedonderzoeken kunnen ze dan zien of je een eisprong hebt en of je hormoonhuishouding goed is. Maar als je toevallig op zondag op dag 3 zit, dan moet je dus heel specifiek op de tijd dat het kan, bloed gaan laten prikken. Je moet er over nadenken. En je kunt dan niet het weekend weggaan bijvoorbeeld.

Mijn lief moet zijn zaad laten testen. Dat moet 45 minuten na productie in het lab zijn afgeleverd. Als dat niet kan, kan er een kamertje gereserveerd worden zodat meneer direct na productie het zaad af kan leveren. Sorry, mensen, maar ik kon mijn gezicht toen echt niet in de plooi houden. 'Productie' geweldig woord voor ejaculeren. 'Kom op man, produceer.'

Even serieus weer, eigenlijk wil niemand dit circuit in. Tenminste dat denk ik. Maar ik vind het nog steeds verstandig om fysieke problemen uit te sluiten. Ook al ben ik al eens bevrucht geweest door mijn lief, dat wil niet per se zeggen dat zijn zaad optimaal is. Er zou een kans zijn dat het zaad toch suboptimaal is en dan zou KI een goede optie voor ons zijn. Wisten jullie trouwens dat er een leeftijdsgrens zit aan kunstmatige ingrepen? Hier in Voorburg/Delft helpen ze niemand boven de 41. Dat vond ik behoorlijk schokkend om te horen!

Ook bij mij kan er iets niet helemaal in orde zijn. Dat weten we dan na dat vrij intensieve bloedonderzoek. Maar een maand je in dienst stellen van het onderzoek, lijkt me te overzien. Dus mijn volgende cyclus ga ik tempen en bloed laten prikken op die betreffende dagen. Mijn lief kan dan zijn zaad produceren en afgeven en dan zitten we 1 november weer bij de gynaecoloog om alles door te nemen en te kijken 'hoe nu verder'.

Zover het medische verhaal. Nu het spirituele verhaal nog. Zo noem ik het maar even. Dit weekend werd ik continu aangetrokken tot Maria's. Beelden van haar met de baby op de arm. Nadine Schartz suggereert in een tweet, dat ik me wellicht aangetrokken voel opdat ik het moederlijke alle ruimte mag geven. Dat raakt me, dat spreekt me aan. Ik heb dit weekend gebeden bij een van de Maria's. Gebeden om hulp bij mijn zoektocht naar mezelf. Wat doe ik hier op aarde? Wat heb ik te brengen? Als een van jullie serieus denkt me te kunnen helpen op deze spirituele zoektocht, zou ik dat heel graag horen!

Ik wil afsluiten met een overdenking. Ik begrijp heel goed waarom je niet naar artsen wil gaan om zwanger te worden. Voor mij was de drempel heel erg hoog om te nemen. Bijna onneembaar. En toch denk ik dat het uiterst belangrijk is om te weten of medisch gezien je lichaam helemaal in orde is. Dat er nog andere wegen zijn, dat beaam ik. Maar een basic check-up lijkt me noodzakelijk in dit proces. Dus lieve vrouwen onder ons die niet graag dit medische circuit ingaan, laat je fysiek controleren, neem die onzekerheid weg en bewandel voor de rest het pad dat jij wilt!

Proberen zwanger te worden, dag 13

2010-09-09T16:16:00.003+02:00

Graag wil ik met jullie mijn verdere reis delen. Echter, ik ga vanavond met mijn lief een lang weekend weg. Welverdiende korte vakantie. Ik wil me rustig erop voorbereiden en nog even de tijd hebben met mijn lieve kinderen. Dus ik ga het vandaag kort houden.

Vandaag was mijn gesprek met mijn psycholoog/coach. Dit is voor de nuchtere lezers onder ons waarschijnlijk het nuttigste gesprek van deze week. Ik vond het zelf een erg boeiend gesprek moet ik zeggen. Het ging deze keer ook anders dan andere keren. Het leek wel of ik er meer bij was. We hebben het uitgebreid gehad over mijn bezoek aan het medium. En veel dingen zijn herkenbaar, daar kan ik zeker wat mee. Onder andere de nabijheid. Zo heb ik met mijn coach eigenlijk niet gesproken over mijn miskraam. Dat terwijl de miskraam de aanleiding was om naar hem toe te gaan.

Nu ook zei ik hem dat ik het er niet met hem over ging hebben. En dat dat niet aan hem lag, maar aan het feit dat het dan veel te dichtbij zou komen. Dat ik me dan moet laten zien, dan moet ik wel het achterste van mijn tong laten zien en dat wil ik niet. Een goede constatering vind ik zelf. Mijn coach was ook wel uiterst verbaasd dat ik me zo bezighoudt met het zwanger willen worden, terwijl we het daar in zijn sessies absoluut niet over hebben gehad.

Laat ik zeggen dat al met al mij veel duidelijk is geworden over mezelf deze week. ik denk zeker door de combinatie van alle dingen die ik deze week heb gedaan. Nu is de grote vraag 'hoe nu verder?' Hoe ga ik hier verder mee om? Wat ga ik aanpakken? Welk pad sla ik in? Nu wil het toeval dat ik een lang weekend wegga. Ik ben ook duidelijk toe aan een korte pauze in dit blog. Want jullie vinden allemaal dat ik zoveel vertel en open ben, het kost me ook wat. Bovendien krijg ik veel reacties, ook privé. En dat valt me niet altijd mee. Ik trek me elke reactie aan. Vind dat ik er iets mee moet.

Daar wil ik mee afsluiten. Ik waardeer het enorm dat ik zoveel reacties krijg. Ik lees het allemaal maar ik reageer naar niemand. Dan weten jullie dat. Ik voel me eigenlijk verplicht te reageren omdat jullie de moeite nemen mij een hele mail of boodschap te schrijven. Dus excuus dat ik niet reageer. Het is voor nu een keuze om jullie berichten te lezen en er verder niets mee te doen. Het is waarschijnlijk uit zelfbescherming, omdat ik me anders er helemaal in zou kunnen verliezen. En dat doe ik toch al een beetje. Kunnen we het zo afspreken, als je graag meer van mij hoort, vraag het me dan.

Nu ben ik toe aan een paar dagen bezinning. Dank lieve mensen en tot maandag!

Proberen zwanger te worden, dag 12

2010-09-08T12:58:00.005+02:00

Vandaag was de dag van het bezoek aan een medium. Dat heb ik nog nooit eerder gedaan en ik had ook geen idee wat ik zou kunnen verwachten. De sceptici onder ons zullen het allemaal niet erg geloven. Dat doet er niet toe eigenlijk. Ik kwam aan op een adres in Voorburg en werd in een kamertje neergezet. Dit medium is helderhorend en legde me uit dat zij dingen hoort van haar gidsen, engelen, hoe je ze ook wilt noemen. Die zaken tikt zij dan in terwijl ze tegen haar worden verteld. Ik kan dan tegelijkertijd meelezen op een ander scherm.

Ik heb eigenlijk alleen maar goed nieuws te horen gekregen. 'Als u de voorwaarden voor het ontvangen begrijpt waarde vrouw lijkt er niets in de weg te staan van ouderschap en we achten u wijs en in staat dit te begrijpen.' 'Er is zeker belangstelling voor u, als u in goede doen bent dan bent u grappig, inventief en in staat bergen te verzetten.'

Maar wat het tegenhoudt: 'een van de thema's die u dient te onderzoeken is deze zucht naar vrijheid want met een kind bent u zeker nog 20 jaar of meer gebonden'. 'Een tweede aandachtspunt zou zijn uw afkeer van nabijheid.' 'Vooral het 'vol' zitten is aan de orde bij u.' (FN: ik zou te veel ballast meetorsen, heb onverwerkte zaken, onbekende patronen en overtuigingen)

'U doet het goed waarde vrouw maar het gaat om meer dan een 'kind', bij u, het gaat om echt ontvouwen, om uw hele potentie openen en zo uw helende kwaliteiten in dienst te zetten van het Grotere Geheel.' 'Ga door, houd moed, verdiep, intensiveer uw pad en leer uzelf kennen waarde vrouw en u zult een genoot zijn om bij aan te komen.'

Wat ik meegenomen heb nu uit dit consult met het helderhorende medium is dat een zwangerschap nog zeker mogelijk is. Maar dat er nog issues spelen die ik eerst op moet ruimen. Het zou ook beter zijn een kind te ontvangen als ik bewuster ben. En het andere is dat ik nog heel veel potentie heb. Nu moet ik eerlijk zeggen dat dat niet voor het eerst is dat ik dat te horen heb gekregen. Sterker nog, dit is nu de derde keer. En dan zou je toch denken dat ik er eens iets mee moet gaan doen.

Wat me overigens oprecht verbaasde, is dat ik als kind dingen meegemaakt heb waar ik nu nog last van heb. Het lijkt erop dat ik in mijn jeugd heel vaak iets heb moeten doen tegen mijn zin en dat ik nu een soort compenseer door zo op mijn vrijheid gesteld te zijn (herkenbaar, dat laatste). Verder ben ik boos en niet verdrietig. Vooral ook boos over mijn jeugd en wil ik eigenlijk helemaal niet op aarde zijn. Door me er zo tegen te verzetten, zit ik meer in de irritatiemodus dan in de productiemodus. Wat dan weer een saillant detail is, ook bij de acupunctuur kwam naar voren dat ik geprikkeld ben.

Er is genoeg te onderzoeken, te ontdekken, te leren, te groeien, te ontwikkelen. En dan wordt mijn 'project' zwanger worden, toch weer een ander project. Gisteren ben ik gewezen op wat lichamelijke 'gebreken' vandaag op wat psychische 'gebreken'. En zo moet ik het niet meer zien! Het zijn geen gebreken, het zijn uitdagingen, het is een avontuur. Die potentie in mij moet eens vrij komen. En dat ik daar verschillende wegen voor moet bewandelen, dat moge duidelijk zijn.

Nu ga ik het eens allemaal laten bezinken. Ik voel dat mijn hoofd weer licht is, ik geloof zeker dat dat te maken heeft met het bezoek van vandaag. Ik heb verschrikkelijke trek in zoet, dus daar ligt mijn eerste uitdagingen. En ik ben op aarde om te brengen, niet om te halen! Ik breng iets dat er nog niet is (ook nog eens, wauw). Daar moet ik het voor nu even bij laten!

Proberen zwanger te worden, dag 11

2010-09-07T16:28:00.005+02:00

Lieve lezers, ik ben van slag. En dat is zacht uitgedrukt. Ik heb me net even op het werk gericht om mijn gedachten te verzetten, maar ik merk dat ik verdrietig ben en van slag. Mijn hoop op een zwangerschap nu is wel vervlogen moet ik zeggen.

Wat is er gebeurd? Door het boek van Lisa Olson ben ik terechtgekomen bij een acupuncturiste. Gemmy Simons van Praktijk de Kern. Bij haar terechtgekomen via Twitter. Nu doet ze niet alleen acupunctuur en ik zou het niet eens kunnen benoemen met wat voor een apparaten ze me heeft doorgemeten, maar mijn energiehuishouding is niet geheel in balans. Dat is niet erg verrassend, want ik denk dat bij iedereen er wel iets uit balans is. Maar wat voor mij de belangrijkste conclusies waren vandaag: mijn endometrium heeft te weinig energie, ik heb last van overmatige candida en een lactose-intolerantie.

Slik. Er is dus wel iets meer aan de hand dan een beetje uit balans zijn. Voor het zwanger worden, is natuurlijk het endometrium het meest relevant. Dat is het inwendige baarmoederslijmvlies. Kennelijk werkt dat niet optimaal op dit moment. En daar komt dan weer het vreemde bij om de hoek kijken. Ik had al zo'n gevoel. En dan kunnen jullie nu zeggen, ja ja. En dat snap ik ook. Maar ik heb dus het idee dat het bevruchten niet zozeer het probleem is, maar dat het innestelen problematisch is. Of in ieder geval, het proces daarna. Aangezien dat nu op dit moment speelt, het eitje zou al bevrucht kunnen zijn en zou zich langzamerhand moeten gaan nestelen, heb ik weinig hoop deze cyclus. Op dit moment wordt er te weinig energie gemeten daar waar het eitje zich lekker moet kunnen nestelen.

Dat is nu een tegenslag. En natuurlijk wil het niet zeggen dat het onmogelijk is! Maar de condities zijn nu niet optimaal. Het is wel een probleem dat verholpen kan worden, dat is dan het goede nieuws. Ik heb nu mucuna pruriens voorgeschreven gekregen om de baarmoederwand te verbeteren. Overigens meet ze dan het stofje ook weer door of het wel bij mij past. En dit reageerde heel goed. Ik lees nu ook op internet dat het wordt gebruikt als libido verhogend middel, dus mijn lief zal ook blij zijn. Verder ga ik maandag naar de gynaecoloog en komt dit probleem waarschijnlijk ook naar voren. Ik zal dan misschien hormonen moeten gaan nemen. Maar dat is maandag.

De andere twee zaken die Gemmy heeft gevonden zijn dus een candida en lactose-intolerantie. Toen ik dit net tegen mijn lief vertelde, wilde hij het allemaal niet geloven en vond dat ik naar mijn huisarts moest (sorry Gemmy). Die reactie snap ik ook weer wel. Het klinkt natuurlijk vaag meten met apparatuur waar je energie niet goed zou zijn. Haar advies is nu om te kijken wat ik al kan invoeren van de dieetvoorschriften die ze me heeft meegegeven. Die gaan ver. Vindt Gemmy ook. De belangrijkste punten zijn geen koffie, thee, chocolade, roken en alcohol meer. Vermijd suikers en zoetstoffen. En aangezien ik daarnaast een lactose-intolerantie heb, mag ik ook geen zuivel meer.

En als jullie dan weten dat ik elke ochtend koffie verkeerd drink, heel graag zuivel gebruik, dol ben op chocolade en taart, dan snappen jullie dat ik nogal wat aan moet gaan passen. Ook is niet zeker dat ik soja wel zou kunnen verdragen, dat gaan we volgende keer meten.

En mijn milt- en long-energie waren ook erg laag. Longen kan wijzen op verdriet. Dat herken ik. Ik voel verdriet. En dat had ik ook al gemerkt bij mijn energiemasseuse. Ik denk zelf dat daar de clou zit. In dat verdriet. Dat blokkeert me momenteel. Laten we hopen dat morgen bij het medium meer duidelijk wordt over het verdriet.

Ik sluit af vandaag met jullie allemaal te danken voor jullie steun en medeleven en gedachtes en ga zo maar door. En om jullie te laten weten dat ik ook met jullie meeleef.

Veel liefde

Proberen zwanger te worden, dag 8, 9 en 10

2010-09-06T23:07:00.004+02:00

Lieve lezers, van het weekend geen post geschreven. Zaterdag ben ik zelfs weinig bezig geweest met het idee zwanger worden. Er waren andere zaken die mijn aandacht vroegen. En ik moet zeggen dat ik dat wel even lekker vond. Niet zo ermee bezig te zijn.

Wel zag ik weer reacties binnenkomen op mijn post. Ik vind het mooi om te zien hoe jullie met me meeleven. En de moeite nemen jullie visie te geven, of mij gewoon een hart onder de riem te steken, of een andere bijdrage te geven. Hoe dan ook heeft deze blog al mooie dingen doen ontstaan.

Er zijn ook mensen in mijn omgeving die het maar gek vinden dat ik hierover tweet en blog. Logisch en dat mag ook. Ik probeer die mensen ook zeker niet te noemen (bij naam dan) in mijn schrijven. Ik wil graag iedereen respecteren. Het mag niet uitmaken of je er nu wél of niet publiekelijk over wilt spreken (en dan ga ik natuurlijk wel heel ver door erover te bloggen). Mijn keuze is geweest om het op het web te gooien. Dat heeft voordelen, ik leer mensen kennen die me steunen, ik krijg andere visies, er wordt een spiegel voorgehouden en ik krijg voor mezelf dingen op een rij door erover te schrijven, bijvoorbeeld. De keerzijde is dat ik soms meningen en visies krijg die ik eigenlijk liever niet had willen horen. Uiteindelijk denk ik dat die visies en reacties ook weer een doel dienen. Als ik dingen liever niet wil horen, raakt dat iets bij mij kennelijk en dan is daar wellicht een blokkade.

Zaterdag had ik een vreemde ervaring. We hadden een heel gezellige middag/avond gehad met de familie en daarna was ik heel erg licht in mijn hoofd. Later toen we in bed lagen, lag ik helemaal te draaien, ik was echt extreem duizelig. Erg onprettig. De volgende ochtend voelde ik me raar en vreemd. Enigszins ontheemd. Ik ben toen toch gaan hardlopen en daarna wat yoga gedaan en in de zon gelegen. Ik had het gevoel dat mijn schedel openstond. Naar mijn idee wilde het universum mij iets duidelijk maken. Dit klinkt allemaal heel zweverig waarschijnlijk, maar ik probeer te beschrijven wat er gebeurde. Uiteindelijk had ik heel erg het gevoel dat ik met mijn lief 'moest' vrijen. Later die middag een ovulatietest gedaan die positief was. Toch raar, ik zei ook echt tegen dat staafje 'zie je wel, ik wist het wel'.

Zou het vertrouwen in mijn lijf weer terugkomen? Dat zou fijn zijn! Ik ben wel gestopt met alle extra supplementen. Ik houd het nu op de multivitamine, vitamine C, omega-olie en tarwegras. Ik had vooral het idee dat ik even moest stoppen met de Q10.

Morgen ga ik naar de acupuncturiste, ik ben benieuwd! Nu ga ik wel slapen. Hoop dat deze post toch aanspreekt. Er speelt nog meer door mijn hoofd, maar ben nu te moe erover te schrijven. Morgen is er weer een dag!

Proberen zwanger te worden, dag 7

2010-09-03T17:42:00.004+02:00

Vandaag was de stap het medische circuit in. Mijn lief en ik zaten bij de huisarts. Deze goede man, die al meer dan 20 jaar mijn huisarts is, hield een heel relaas over fertiliteitsproblemen. En natuurlijk gaat deze blog daar uiteindelijk ook over. En toen een heel relaas over het 'instrumenteren' van een zwangerschap. En hoe weinig kans we hebben op een baby. Ook via de instrumentele weg is de kans enorm klein (25%) en dus niet erg hoopgevend.

Dat is uiteindelijk de harde waarheid. Ik ben nu eenmaal 40 en na je 35ste neemt de kans op een bevruchting schrikbarend af. Tsja. En dan het welbekende verhaal over hoe het 30% bij de vrouw, 30% bij de man en 30% bij de combinatie kan liggen. Nu hebben mijn lief en ik bewezen dat we wel een bevruchting kunnen bewerkstelligen, ik ben immers een jaar geleden zwanger geweest. Helaas is die zwangerschap afgebroken door een miskraam. Maar sindsdien ben ik niet meer zwanger geweest en vinden we het wel tijd om medisch uit te laten zoeken of alles wel in orde is.

De huisarts kon zich daar prima in vinden. Als wij samen nog heel graag een kindje wilden, dan moesten we naar een gynaecoloog. Die kan bijvoorbeeld onderzoeken of ik misschien al in de overgang ben. Of het zaad van mijn lief van redelijke kwaliteit is. Of er andere hormoon-ongeregeldheden zijn. Eigenlijk gewoon of het fysieke allemaal in orde is. Direct naar de fertiliteitspoli gebeld. Ik werd eerst ingedeeld bij een arts in opleiding. Daar is mijn ervaring wisselend mee, en ik merk dan ook vaak dat ze dan toch weer weg zijn als je nog een keer moet komen. Dus na wat doorvragen, is de afspraak nu bij een vrouwelijke arts (afgestudeerd en wel). Overigens begreep ik van de huisarts dat de gynaecoloog die in ons ziekenhuis zit, landelijk bekendheid geniet op het gebied van fertiliteit. En dat alle gynaecologen één team vormen en dus het niet uitmaakt bij welke persoon ik precies terechtkom.

Vinden jullie mij een idioot? Ik pak alles aan nu. Het boek van Lisa Olson ligt hier ook nog steeds. Heb het alleen te druk gehad met werk om het verder te lezen. Maar als onderdeel van stap 3 staat de afspraak voor acupunctuur al. Misschien nog even leuk om te vermelden, de Chinese kruiden die zij aanbeveelt:
wilde yams, gezegende distel, vloeibaar chlorofyl, astragalus, pompoenzaad, agnus castus, rode frambozenbladeren, klaver, eenhoornwortel, teunisbloemolie, zilverkaars, alfafa, kelp, Ho Shou Wu, en de laatste damiana, wat ook het libido zou verhogen. Nu wil ik direct bij zeggen, ga deze kruiden alsjeblieft niet zomaar gebruiken! Ik heb er een paar op google opgezocht en ze zijn allemaal vrij sterk. De meeste dienen ervoor om je hormonen te balanceren. Ik vond het grappig om even het lijstje te vermelden en pompoenzaad en alfafa zijn natuurlijk veilig te eten.

Ik heb trouwens nog twee links gekregen naar boeken en websites die vrouwen geholpen hebben. NaturalFertilityPresciption en Taking charge of your fertility. Misschien hebben jullie er nog iets aan.

Maar ik heb er zelf nog eens verder over nagedacht. Lisa Olson heeft een heel uitgebreid programma en dat heeft voor haar gewerkt. Maar dat wil niet zeggen dat het voor mij of voor jou ook werkt. Ieder mens heeft zijn eigen blokkades waarom dingen soms niet gaan zoals je zou willen. En bij Lisa werkte haar programma. Ik ga mijn eigen programma doen, waar ik dingen in ga verwerken waarvan ik denk dat het nut heeft. En dan kan ik ook een boek gaan schrijven zoals Lisa Olson. Met een programma dat voor mij heeft gewerkt. Maar laat ik dat niet gaan doen.

De afspraken staan! Medium, acupuncturiste, personal trainer, psycholoog, gynaecoloog. En dan ga ik daaruit eens destilleren wat nu echt bij mij past. Misschien wordt dat dan wel gewoon yoga en meditatie :-).

Ik ga weekend houden, morgen fluiten bij de hockey van dochterlief. Dat brengt me op een afsluitende gedachte. Ik heb het geluk al moeder te zijn. Zou ik 'tevreden' kunnen zijn met het moederschap van twee? Soms voelt mijn blog oneerlijk tegenover de lezeressen die kinderloos zijn. Ik kan me alleen maar verontschuldigen als ik jullie tekortdoe, dat is niet mijn bedoeling. Als ik me al realiseer wat de pijn is die ik voel, kan ik me alleen maar een kleine voorstelling maken bij de pijn die jullie moeten voelen. Ik wil mezelf alleen ook niet tekortdoen. En ik schrijf dus mijn verhaal over mijn zoektocht naar vrede voor mij. En helaas is die voor mij heel moeilijk te vinden zonder het nog zo gewenste kindje.

Proberen zwanger te worden, dag 6

2010-09-02T20:20:00.003+02:00

Vandaag ben ik naar mijn energiemasseuse geweest. Zo noem ik haar. Ze masseert, maar brengt ook mijn energie weer in balans. Ze merkte op dat ik vast zat. Ze had het idee dat ik een harnas om me heen heb gebouwd. Mijn energie zat helemaal vast. Dat terwijl ze mij kent met fladderende energie. Ook zag ze een groot hek staan op elke weg die ik inging, een blokkade.

Haar vertellende over het boek van Lisa Olson, moest ze erg om me lachen. In haar beleving, en eigenlijk is dat ook mijn geloof, hebben we helemaal geen invloed op zwanger worden. Er is namelijk een ziel in het universum die bij ons zou moeten passen en in onze situatie. Wij kunnen niet bepalen 'we willen nu een kind'. Nee die ziel kiest bij welke ouders die geboren wil worden. En als wij dat zijn, dan komt dat op het moment dat dat moet komen.

En ja daar zat ik dan. Proberend alles uit de kast te trekken om maar zwanger te kunnen worden. Zo is mijn pad ook niet. We hebben ook veel gesproken over mijn pijn. Ik heb erg moeten huilen op haar massagetafel. Heerlijk als dat gewoon even mag, als je je mag laten gaan. Ik beschreef de pijn als een leegte die ik voelde. Hier hebben we het nog uitgebreid over gehad. Haar overtuiging is dat ik nu denk die leegte op te kunnen vullen met een kind en dat dat niet de goede reden is. Die leegte moet ik zelf opvullen en ik kan dat ook.

Al met al realiseerde ik me vandaag dat er veel meespeelt in dit hele proces van zwanger willen worden. Er zitten dingen in mij die nog niet zijn opgelost. Ik zal daar mee moeten dealen. Zoals ieder mens met issues in zijn of haar leven moet dealen. Ik mis mijn ouders. Heel erg. Ik heb het wel geaccepteerd dat ze er niet meer zijn, maar ik mis ze wel. En in het proces moeder worden, wil je graag je eigen moeder betrekken. Of dat zou ik graag doen. De cirkel rond maken. Dat zou mooi zijn, maar dat kan niet. Is dat de leegte die ik meen te voelen?

De leegte wordt me duidelijk in stilte. En voor de stilte probeer ik weg te lopen. Ik ga volgende week naar een medium. Dat vind ik heel erg eng, de confrontatie zal enorm zijn. Maar ik wil graag weten waar mijn blokkade zit. Ook ga ik volgende week naar een accupuncturiste (dankzij Twitter bij iemand terechtgekomen). Ook daar zal gekeken worden naar mijn blokkades.

Ik doe veel, dat realiseer ik me. Ik neem zelfs colostrum (het schijnt ook een middel tegen puistjes te zijn). Ik draag elke keer als ik naar buiten ga een pet. Het is bijna belachelijk. Maar wat ik me meer en meer ga realiseren dat het om mij gaat. Ik moet me vooral goed voelen. En dat kan ik nog wel verder onderzoeken, waardoor ik me goed voel. Eén ding in ieder geval: hardlopen! Dat heb ik vanochtend gedaan en ik heb genoten van de mist over het water, de rust in het bos, de stilte. En van het buiten actief bezig zijn, heerlijk! Volgende week staat er dus veel op het programma, naast dat ik ook nog probeer een afspraak te maken op de sportschool met een personal trainer. En ik al een afspraak met een psycholoog heb staan. Er zal genoeg te schrijven zijn in ieder geval!

Proberen zwanger te worden, dag 5

2010-09-01T21:00:00.003+02:00

Gisteren was een zware dag voor mij, hoewel ik dus niet van dat woord zwaar hou. Maar het is zoals het is. Toen ik zelf mijn gedicht aan het einde weer las, voelde ik weer de pijn. Gisterenavond kon ik alleen nog maar huilen. Mijn lief was hier niet zo van gediend. Hij had een drukke dag gehad, hard gewerkt, en had geen zin om weer over baby's te praten. Of beter hij vond dat ik geobsedeerd ben. Auw.

Ook de reactie van Marjan Born van gisteren raakte me diep. Ik voelde me verdrietig. Een valkuil van mij, het voelde alsof er tegen me werd gezegd dat ik het niet goed doe. En ja, ik wil alles graag goed doen. Zeker het in vervulling laten gaan van mijn kinderwens, ja dat moet ik helemaal uiterst tot in de puntjes perfect doen. En daar mijn obsessie.

De reactie van Kimminita voelde veel beter. Ze begrijpt me en prijst me vanwege mijn doorzettingsvermogen en inzet. Ik ben dankbaar voor deze steun Kimminita, heel erg. Het is fijn het idee te krijgen dat mensen begrijpen wat je doormaakt en bedoelt. Maar de reacties van mijn lief en Marjan hebben me aan het denken gezet. En ze hebben gelijk. Ik ben in deze korte tijd al behoorlijk ver gegaan, het is een obsessie geworden ja. Ik pluis het boek van Lisa Olson helemaal uit. En verder ben ik bij alles aan het wikken en het wegen, past dit nu wel in mijn kinderwens of niet?

Gisterenavond ben ik onder de douche gaan staan en heb het met mijn lief uitgepraat. Het is goed dat ik hem als nuchtere tegenhanger heb. Vandaag heb ik niet in het boek gelezen! Ben ik weinig bezig geweest met alles uitpluizen. Ik heb wel nog antwoord gekregen van Lisa Olson over mijn Vitamine A vraag. Je moet uitkijken met Vitamine A als je zwanger bent. En dus vond ik het vreemd dat je van haar extra Vitamine A moet nemen. Nu zegt ze in haar antwoord dat als je voldoende Vitamine A uit je voedsel haalt, je geen supplement hoeft te nemen (ja waarom adviseert ze dat dan wel?) en dat het teveel aan bèta-caroteen niet wordt omgezet naar Vitamine A en het dus nooit een gevaarlijke concentratie kan worden. Ik ga geen extra Vitamine A nemen, ik drink gewoon melk.

En dat brengt me bij een punt waar ik mee zit. Ik hou erg van chocola. Maar chocola is niet een voedingsstof die je nodig hebt. Bovendien zitten er ook nog eens veel suikers in. Allerlei redenen waarom het niet goed is. Maar ik lust op zijn tijd ook wel een stukje appeltaart bijvoorbeeld. En dit soort voedsel zou ik dus allemaal niet meer mogen eten. Nu zijn er natuurlijk allerlei redenen aan te voeren waarom ik geen appeltaart zou moeten eten, maar ja. Elk mens heeft zo toch zijn zwakheden? Waaraan je af en toe toe moet kunnen geven? Het werkt toch niet om dat soort geneugten geheel te schrappen omdat het beter voor je zou zijn?

Uiteindelijk denk ik dat het boek van Lisa Olson toch erg gericht is op het fysiek en niet zo zeer op de geestelijke gesteldheid. Marjan zei gisteren ook al, zo er mee bezig zijn, kan gewoonweg niet goed zijn. Het is ook niet goed, zo voelt het voor mij ook. Ik krijg net nog een reactie van Lindasnoepje. Ook zij zegt dat ze weinig rust terugziet. En dat is helemaal waar. Ik ben als een bezetene bezig. Vandaag wilde ik gaan hardlopen. Dat wil ik weer onderdeel maken van mijn routine. Helaas is het er niet van gekomen. Maar ik ben al blij dat ik gewoon wil gaan hardlopen ondanks dat het niet goed zou zijn. En, Lindasnoepje, de afspraak met de huisarts staat ook! Dat had ik vandaag ook gedaan.

Proberen zwanger te worden, dag 4

2010-08-31T15:48:00.006+02:00

Punt 1: ik heb antwoord gekregen van Lisa Olson op mijn vraag waarom je geen melkproducten moet eten en dan wel melk moet drinken:
Vitamin A rich foods include:

Carrots, sweet potatoes, cantaloupe, spinach, eggs, yellow fruits and vegetables, whole milk and milk products, dark green leafy veggies, and fish oils.

Out of the above list, it's best that you don't use milk products in order to get your Vitamin A, as they are famous for being mucus forming and loaded with hormones and antibiotics.

Stemt dit antwoord me tevreden? Nu niet helemaal. Dat heb ik ook gezegd, dat ik het verwarrend vind om het standaardlijstje met Vitamine A-bevoorraders te noemen, terwijl je elders zegt een bepaald product niet te gebruiken vanwege hormoonrisico's.

Nu heb ik met mijn vraag natuurlijk wel direct twee controversiële zaken te pakken.
1 Zuivelproducten: meningen zijn zo uiteenlopend dat ik echt niet weet wat ik moet geloven. Wel doen voor kalk-inname en dus Vitamine A. Niet doen omdat het je organen zou verslijmen? Hormonen lijkt me te ondervangen met biologische melk.
2 Vitamine A: een te hoge inname van vitamine A kan in de vroege zwangerschap de vrucht beschadigen bij daarvoor gevoelige vrouwen (bron Vitamine-informatiebureau). Maar Vitamine A is ook essentieel voor een goede ontwikkeling van de foetus. Nu adviseert Lisa om bèta-caroteen te nemen (dit wordt door je lichaam omgezet naar Vitamine A). Op dezelfde bron lees ik dat een teveel aan bèta-caroteen niet wordt omgezet naar Vitamine A en dat het dus een veilige manier van Vitamine A-inname is.

Dit zijn al twee discussiepunten die opgeworpen worden over stap 2 van Lisa Olsons MiraclePregnancy. Ook zijn de reacties niet van de lucht dat het wel erg veel supplementen zijn en dat te veel vitamines nemen zelfs gevaarlijk is. Dus ik ben zelf er nog wat verder ingedoken. Volgens mij zit er weinig gevaar in het drinken van tarwegras (smaakt ook naar gras) en het innemen van de Omega-vetten. Vitamine E en C plas je gewoon uit bij een surplus, ook geen probleem. Verder neem ik natuurlijk foliumzuur (want dit zit in mijn multivitamines)en daarnaast nog B-complex. Omdat ik al die multivitamine neem, ga ik B-complex niet meer nemen. De meeste B-vitamines kunnen geen kwaad bij een teveel, maar B-6 bijvoorbeeld wel. Ik kan deze bewaren voor als mijn multivitamines op zijn. En dan neem ik nog Q10. Ik ga hier morgen nog eens verder onderzoek naar doen.

Bij stap 2 van Lisa hoort nog een punt: het vermijden van gifstoffen. Hierover zegt Lisa: eet alleen biologisch voedsel, en ontgiftig je darmen, nieren en lever elke 2 tot 3 maanden. De andere punten die ze noemt, zijn wel erg vergezocht (zoals geen vloerbedekking in je huis vanwege de lijm die giftige moleculen kan uitstoten).

Zoals jullie lezen, het is allemaal nogal wat. Het houdt me wel bezig en het kost ook nogal wat uitzoekwerk. Nu wordt er ook veel tegen me gezegd dat ik het moet loslaten, als je iets te erg wilt, dat het dan juist niet komt. En meer van dat soort opmerkingen. En Saskia en Astrid wijzen me bij de reacties op het feit dat ik het lot niet kan tarten. Maar hier wil en kan ik nog niet aan. Misschien hebben jullie gelijk, maar mijn wens is zo groot. Ik moet het idee hebben dat ik er zelf nog iets aan kan doen. Want anders is de wanhoop er. Heb ik er totaal geen controle meer over.

En lieve lezers, vandaag realiseerde ik me weer dat het pijn doet. Ik wil zo graag mijn baby in mijn armen houden en deze maand is het begin er weer niet. Er komt nog geen baby. Dat doet zeer, dat steekt, dat is een gemis. En ik weet het, ik stort me nu volledig op het proberen om die baby wel te krijgen. Daar kan ik me dan in verliezen. Ik moet mezelf ook de tijd gunnen om te rouwen! Ik leg het anderen zo goed uit in mijn boek 'Ik moet je achterlaten'. Ik ben er alleen zelf nog echt helemaal niet aan toe om mijn kinderwens achter me te laten. En dat gevoel krijg ik als ik er niet meer mee bezig zou mogen zijn.

Ik wilde het hier voor vandaag bij laten.

Mijn zielenkind
je bent bij me
ik voel je
zo dichtbij

maar je bent
niet in me
niet van me
zo ver weg

Kom hier
groei in me
vul mijn buik
word mijn kind!

Proberen zwanger te worden, dag 3

2010-08-30T14:03:00.007+02:00

Wat een enerverende dag en wat een reacties. Er (b)lijken ontzettend veel vrouwen met een onvervulde kinderwens rond te lopen. Dat kan een eerste kind zijn, maar ook een tweede of een derde (zoals bij mij). En het rondlopen met het altijd maar proberen zwanger te worden.

Dingen die ik vandaag wil delen, een tweet van Ellemijn: Wat zijn kleine kindjes/baby's toch een wonder..een heel eigen karakter verpakt in een klein lijfje, een echt mens, eigen, uniek, ontroerend. Deze tweet las ik, en deed pijn, maar hij beschrijft ook precies waarom wij zo graag nog een kindje zouden willen. Ik persoonlijk vind baby'tjes echt geweldig. Vroeger niet hoor, ik denk dat het ook veel sterker is gaan leven sinds ik zelf moeder ben, maar ze zijn zo mooi, zo puur, zo open. Ik blijf vertrouwen houden dat ik nog een keer mijn eigen baby in mijn armen mag houden, maar het doet ook pijn dat het nu nog niet zo mag zijn.

Marjan Born van Reborn heeft een mooi gedicht toegevoegd bij mijn post van gisteren. En zij als ook Iris wijzen mij erop dat er wel erg veel wordt gevraagd van Lisa Olson. Trouwens meer mensen hebben me dat laten weten via Twitter. Ik kan toch wel het gevoel hebben dat je alles in eigen hand kan hebben. Dat je zelf het voor het zeggen hebt over je eigen leven. Maar dat is niet waar. Je hebt niet overal invloed op. Je kunt niet alles bepalen. En natuurlijk stort ik me er nu ook weer vol overgave in, overtuigd dat ik het lot wel even naar mijn hand kan zetten. De teleurstelling en desillusie zal gigantisch zijn als dit me niet lukt. Weer een aspect om mee te nemen.

Overigens staat er nu een link naar het boek van Lisa Olson bovenaan mijn blog. Als je het zou willen bestellen, kan het via die link. Ik heb erover getwijfeld, maar heb me toch aangemeld als 'affiliate' van Lisa Olson en krijg nu commissie als iemand via mijn blog het boek koopt. Maar ik ga zeker niet alleen maar promotieverhalen van haar boek houden, nee ik bekijk het juist ook met een kritische blik. Maar als je het toch wilt kopen, doe het dan via mijn link.

Vandaag heb ik wel koffie gedronken. Dat vind ik enorm moeilijk om te laten staan. Veel mensen zullen dat hebben met alcohol of sigaretten, maar ik vind het dus heel moeilijk om koffie te laten staan. Cafeïne zou je bloedvaten kunnen vernauwen en daarmee vruchtbaarheidsproblemen kunnen veroorzaken. Ik heb wel braaf een pet opgezet als in naar buiten ging, ik ben wezen wandelen en heb twee keer heen en weer gefietst naar school. Ik ben wel te laat naar bed gegaan en moest vroeg weer op, dus dat ging ook niet goed. Maar ik doe mijn best.

Vandaag wilde ik ingaan op stap 2 van het programma van Lisa Olson. Voeding, vitamines en mineralen inzetten. Er zitten een paar tegenstrijdigheden in haar aanbevelingen, daar heb ik al over gemaild, maar nog geen reactie vernomen, ben wel benieuwd. Samengevat wat je wel zou moeten eten: walnoten, zwart sesamzaad, gerst, tofu, sojabonen, tarwekiemen, zeewier, vis, visolie, eieren, broccoli en donkergroene groentes, niet-citrus fruit, groenten, scheuten, granen, kruiden, kool, bloemkool, witlof, wortels, zoete aardappelen, meloen, spinazie, gele vruchten en groenten, volle melk en melkproducten, sla, frambozen, druiven, appels, peren, rode paprika, sinaasappels, citroenen, watermeloen, kiwi, aardbeien, peterselie, avocado, selderij en prei. Dit rijtje komt voort uit verschillende redenen waarom, maar het gaat te ver om alles uit te gaan leggen.

Wat je NIET mag eten/drinken: geen roofvissen, geen niet-biologisch vlees, geen snelle koolhydraten zoals in wit brood, witte rijst, enzovoort, geen melkproducten (hier spreekt ze zichzelf tegen), geen alcohol, geen cafeïne, geen nicotine, geen onnodige medicijnen, geen ananas, mango en meloen (hier spreekt ze zichzelf weer tegen), je mag geen fruit nemen met een te warme of te koude energie (hoe je nu weet of een vrucht energieneutraal is, geen idee).

Dan kom ik bij de supplementen die je volgens Lisa zou moeten nemen. Dat is een hele waslijst. Ik ben met die lijst naar de natuurwinkel in Delft gegaan en de dame die me hielp, keek me echt vreemd aan. Ze vond het op z'n zachts gezegd overdreven en ook zeker dubbelop. En ook vreemd om het bij vruchtbaarheidsproblemen te nemen. Een aantal supplementen heb ik wel gekocht:
Een combinatie van Omega 3, 6 en 9 (ik heb een olie die je toe kunt voegen aan je avondeten of yoghurt), tarwegras-drank (ik had er nog nooit van gehoord, een soort vitaminebommetje), extra losse vitamine C en E en B-complex (ik neem al multivitamines voor vrouwen die zwanger willen worden) en Q10 (verhoogt de vitaliteit). De dame in de natuurwinkel vond overigens alleen de vetten een echt goed advies. De kosten van dit rijtje vitamines en olie is ook redelijk schokkend. Ik moest bijna 100 euro neertellen. Dat vind ik toch wel een bezwaar. En dan heb ik niet eens de helft gekocht van wat Lisa 'voorschrijft'.

Hier wil ik het voor vandaag bij laten. Ik ben heel benieuwd of ik reactie krijg van Lisa, maar dat laat ik jullie dan weer weten, natuurlijk!

Proberen zwanger te worden, dag 2

2010-08-29T11:42:00.008+02:00

Goedemorgen, dag 2 van dit project. Maar ik wil geen project gaan noemen, omdat dat het gewoonweg niet is. Het is een wens en ik ga de komende tijd er zoveel mogelijk aan doen om deze wens in vervulling te laten gaan. Ik heb dus het boek Pregnancy Miracle van Lisa Olson gedownload en net geprint. Ik denk dat ik ook een afspraak met de huisarts ga maken. Er kan tenslotte iets lichamelijks mis zijn. Zeker ook omdat ik toch een miskraam heb gehad en wellicht is dat allemaal niet helemaal goed afgerond. Ik zal meer moeten gaan bewegen, mijn voedingspatroon aan gaan passen, en ga zo maar door. Maar als jullie mij een beetje kennen, weten jullie ook dat ik ervan overtuigd ben dat je met je gedachten ook veel kunt doen. Of misschien juist wel blokkeren. Dus dat stuk zal ik ook verder moeten bekijken.

Gisteren was een lastige dag voor me, zoals jullie begrepen hebben. Ook deze maand weer de teleurstelling. We waren op een verjaardag en daar ging het gesprek over tafel over de rauwmelkse kaas die werd geserveerd. Er werd gezegd tegen een andere vrouw 'je bent toch niet zwanger hè, want het is rauwmelkse kaas'. Vervolgens ging het even heen en weer 'nee, ik niet hoor, dat hoeft niet meer, ben blij dat ik uit de luiers ben' enzovoort. Nu ben ik de laatste die zou zeggen dat andere mensen rekening moeten houden met mijn kinderwens, dat vind ik echt onzinnig. Dus het is zeker geen verwijt naar die mensen toe. Ze hebben gewoon een gesprekje zoals je op verjaardagen kunt hebben. Maar auw, wat deed het pijn. Wat komen dergelijke opmerkingen op een gevoelige dag voor mij, hard aan. En toen realiseerde ik me opeens wat vrouwen met een onvervulde kinderwens door moeten maken. Op elk feestje weer, op elke sociale gelegenheid opnieuw, steeds de opmerkingen. En er zijn uiteraard talloze soorten opmerkingen die gevoelig kunnen liggen. Wat een nachtmerrie als je dat steeds moet doormaken.

Voor mij was het de eerste keer dat ik me zo voelde, want tot mijn deadline van een jaar, vond ik dat ik geen onvervulde wens had. Nee het kon immers elk moment gebeuren. Nu voelt het voor mezelf anders. En dan komen die opmerkingen binnen. En begrijp ik opeens, hoe ook ik soms bijgedragen heb aan pijnlijke opmerkingen. En begrijp me niet verkeerd, ik vind niet dat die anderen er niet over mogen praten, nee ik vind dat ik er zelf op een goede manier mee moet leren omgaan. Maar dit is zeker een extra aspect waar je mee moet dealen.

Ik wil nu naar het stappenplan gaan van Pregnancy Miracle. Er zijn vijf stappen (vrij vertaald).
Stap 1, in balans en harmonie raken voor de bevruchting
Stap 2, gebruikmaken van voeding, vitamines en mineralen om je vruchtbaarheid te verbeteren
Stap 3, acupunctuur en traditionele Chinese kruiden gebruiken om te reinigen en je energie voor bevruchting in balans te brengen
Stap 4, interne reiniging en je lever ontgiften
Stap 5, door acupressure en Qigong-oefeningen je organen en je Qi (levensenergie) optimaliseren

Deze stappen worden in ongeveer 100 pagina's A4 verder besproken en uitgelegd. Zoals je zult begrijpen, ben ik er enigszins door overweldigd. Maar laten we beginnen bij stap 1. Er zijn twee fases in je cyclus, voor en na de ovulatie. Voor je ovulatie moet je een rustige en ontspannen interne omgeving creëren. Na de ovulatie kan je lichaam aan het werk moeten (bij bevruchting) of uitrusten (geen bevruchting). In deze periode is rust weer het kernwoord en mag je, volgens Lisa Olson, zelfs geen wilde seks hebben (je wilt de spieren in je bekken niet stimuleren). Er zijn 8 geboden waaraan je je moet houden in dit programma! (lees mee en schrik niet)
1 Zorg voor voldoende slaap. Ga eerder naar bed en sta later op. Ten minste 8 uur kwaliteitsslaap is nodig om een zwangerschap aan te kunnen.
2 Geen junkfood meer eten (ook geen suikers). Eet veel verse groenten en fruit en vezels.
3 Zorg voor voldoende lichaamsbeweging, elke dag.
4 Stop met roken.
5 Geen alcohol en cafeïne meer gebruiken (dus ook geen cola).
6 Geen koud eten en koude drankjes, dus geen ijsjes eten.
7 Draag een pet/muts, in kouder weer zeker, maar bedek je hoofd in alle soorten weer.
8 Droog je haar voordat je naar buiten gaat.

En ik moet hier nog aan toevoegen de geboden waar je je aan moet houden vanaf 24 uur voor je ovulatie tot je volgende menstruatie (de periode dat je bevrucht zou kunnen zijn)
- Niet vliegen (dat is in Nederland minder een issue)
- Geen hobbelige bus-, trein- of tramritjes (dit zou druk op voortplantingsorganen kunnen veroorzaken)
- Geen schouder-/nekmassages (hierdoor kun je ongewild verkeerde acupunctuurpunten stimuleren)
- Geen emotionele stress (tsja, hier heb je het niet altijd voor het zeggen)
- Geen warm bad of sauna (dit verhoogt je interne temperatuur teveel)
- Geen aromatherapie (dit zou negatief effect hebben bij onvruchtbaarheid)
- Geen gember (kan verkeerde energieverdeling in je lichaam veroorzaken)

Waar ik het meeste moeite mee ga hebben, is geen koffie meer drinken. Waar ik echt vreemd bij opkijk, is altijd je hoofd bedekken als je naar buiten gaat. Dat zijn twee dingen die ik bewust aan zal moeten gaan passen. Verder ga ik graag in bad en dat mag dus de tweede helft van de cyclus niet meer. Laat staan de sauna (vind ik ook zo heerlijk). Ook zal ik beter op mijn voeding moeten gaan letten en elke dag zorgen voor lichaamsbeweging. Dus vanaf morgen ga ik elke dag tussen de middag wandelen (hardlopen mag ook niet, lees ik elders).

Proberen zwanger te worden, dag 1

2010-08-28T12:26:00.009+02:00

Morgen wordt mijn zoon 7. Het is 7 jaar geleden dat ik zwanger was. Dat was mijn tweede zwangerschap, mijn eerste zwangerschap was tweeënhalf jaar eerder. Dat was voor mij de ultieme ervaring. Mijn geluk kon niet op. Kwaaltjes deden er niet toe. Ik was moeder. Ik droeg een nieuw leven in mij. Mijn lichaam kon een kind voeden en laten groeien. Romantiseer ik die eerste zwangerschap? Ongetwijfeld. Maar het is en blijft een enorm wonder.

Nu, 7 jaar later, ben ik niet meer samen met de vader van mijn kinderen. Heb ik een ontzettend fijne en lieve man ontmoet, die mijn kinderen omarmt. Maar hebben wij de wens samen een kindje te krijgen. Onze relatie zou bekroond worden door een kind. Een jaar geleden was ik zwanger. Tegen iedereen riep ik wat een cadeautje het was. Hoe mooi het voor ons was. Hoe gelukkig wij ons mochten prijzen. Tot het eerste bezoek bij de verloskundige. Het vruchtje leefde niet meer. Na ongeveer zes weken gestopt met groeien. Bij het opschrijven nu stromen de tranen weer over mijn wangen. Om daar niet helemaal naar terug te gaan, kun je hier lezen hoe ik me toen precies voelde.

Nu ben ik weer een jaar verder, en bloedt mijn baarmoeder vandaag weer de tranen van leegte. Deze cyclus ovulatietest gedaan, op het goede moment liefdevol gevreeën(we zitten nog niet in die tijd dat het een verplicht nummertje wordt, gelukkig) en ik voelde, dit is het. Het is raak. Vandaag blijkt van niet. Twee dagen te vroeg ben ik gaan bloeden, buikpijn, en verdriet. Intens verdriet. Een jaar was een deadline voor me. Dan moest het toch weer wel gelukt zijn? In de afgelopen periode ben ik twee keer er absoluut zeker van geweest dat ik zwanger was. Ik had alle symptomen, pijnlijke borsten, dodelijk vermoeid, misselijk (vooral in de avond), maagzuur, en een gevoel van een nieuw leven. Beide keren werd ik 'gewoon' ongesteld. Deze keer is het ook niet 'gewoon' ongesteld. Ik heb veel buikpijn, klontertjes in het bloed, en een onbestemd gevoel.

Ik ben er één keer mee naar mijn huisarts gegaan. Hij is ervan overtuigd dat ik wel 'zwanger' ben geweest. Volgens zijn zeggen, gaan 4 op de 5 bevruchtingen in de eerste twee weken mis. Merken de meeste vrouwen dit niet eens, omdat ze op de gewone termijn ongesteld worden. Maar zou ik, omdat ik al wel zwanger ben geweest, de symptomen eerder herkennen en het dus wel merken. Klonk toen aannemelijk, maar nu het voor de derde keer voor mijn gevoel misgaat, geloof ik deze theorie toch minder.

En het doet er ook niet toe. Ik draag nog geen nieuw leven in mij. Of het nu wel of geen bevruchting is geweest. Wat wél lastig is, zijn de symptomen die ik heb. De twee laatste weken van mijn cyclus heb ik in meer of mindere mate last van misselijkheid en vermoeidheid. Gevoelige borsten spelen vaak ook mee. Dit is geen prettige tijd als daar niet een zwangerschap aan verbonden blijkt te zijn. Bovendien brengt het me elke maand weer uit balans. Krijg ik hoop, heb ik hoop, denk ik zwanger te zijn, wil ik zwanger zijn en is de teleurstelling enorm.

Al met al houdt dit me nu al anderhalf jaar bezig. Heb ik vaak getwijfeld of ik erover zou bloggen. Weet ik dat er veel vrouwen rondlopen die met gelijksoortige problemen kampen. Deze tijd is gewoonweg anders dan die van onze ouders. Ik lees nu ergens dat we in Nederland de hoogste gemiddelde leeftijd ter wereld hebben waarop een vrouw haar eerste kindje krijgt. Dus dat is één factor, we zijn ouder voordat we over zwanger worden na gaan denken. Of we zijn ouder voordat we ons in de juiste omstandigheden bevinden, de juiste man hebben ontmoet, de carrière op de rit hebben en ga zo maar door. Een tweede factor is de situatie van de nieuwe gezinnen, waar ik zelf ook in zit. Een scheiding en daarna een nieuwe man waarmee we ook graag een kind willen krijgen.

Ik wil hier geen wetenschappelijk relaas gaan houden over zwanger worden. Nee, ik wil het verhaal houden over 40 zijn en zwanger willen worden. Natuurlijk mag ik me gelukkig prijzen met twee gezonde, geweldige, prachtige kinderen die mijn leven enorm hebben verrijkt. Ik wil ook geenszins de vrouwen tekortdoen die nog geen gezonde eigen baby in hun armen hebben mogen houden. Maar dit is mijn (ons) verhaal met mijn kinderwens.

Een lange inleiding. Een verhaal waarin zo ontzettend veel valt te vertellen. Een relaas over onzekerheden, gevoelens, emoties, verdriet, teleurstelling, hoop, vertrouwen en ga zo maar door. Ergens diep in me MOET ik het vertrouwen blijven houden dat het ons is gegund, dat we samen ouders mogen worden. Zonder dat vertrouwen is er niets. Wat wil ik nu bereiken met dit 'project'? Ik hoop vrouwen herkenning te bieden. Ik hoop mannen meer begrip over de emoties van hun vrouw te geven. Ik hoop zwanger te worden. Lisa Olson heeft een e-book geschreven, Pregnancy Miracle. Dat ga ik gebruiken als leidraad. Ik weet het, het is super-Amerikaans. Amerikaanser kan bijna niet. Aangezien ik drie jaar in de VS heb gewoond, geloof ik dat ik dit boek Nederlands kan gebruiken. Het ligt er allemaal wel erg dik bovenop, maar dat wil niet zeggen dat het niet zou kunnen werken. Het is het proberen waard toch?

Ik merk dat ik nu al een boek zou kunnen vullen over dit onderwerp. Maar, buiten dat ik mezelf wil helpen, wil ik ook jullie helpen. Suggesties wat jullie willen lezen, zijn dan ook welkom. En lieve mensen, nog nooit heb ik zo gehoopt dat een project succesvol gaat zijn!

10 days mijn huis én hoofd opruimen, dag 10

2010-08-23T10:08:00.005+02:00

He is de laatste dag van mijn opruimproject en ik merk dat ik er nog helemaal niet klaar mee ben. Gewoon helemaal NIET. Ik ben nu enorm onrustig, het idee wat er allemaal nog moet gebeuren en mijn gedachten die van hot naar her springen. Vanochtend wilde ik graag eerst tijd maken voor mijn blog. Dus ik heb het boek Opgeruimd van Zamarra (te koop via haar site) er weer bij gepakt. Ik ging het hoofdstuk lezen over de werkplek thuis. Op mij van toepassing, tenslotte.

Maar mijn hoofd sprong van 'oh we moeten nog een kledingkast' naar 'wat moet ik trakteren met mijn zoontjes verjaardag' naar 'de vertaling van de Android telefoon moet nog af' naar 'zal ik eerst dozen uitpakken' naar 'waar laat ik alle spullen?' naar 'vakantie is vrijheid' (dit in verband met een schrijfklus). Mijn hoofd kan duidelijk nog een opruimronde gebruiken. Want geloof me, ik schrijf niet eens alles op wat er allemaal speelt.

Nu werkt het voor mij (enigszins) om dingen op te schrijven. Ik maak een planning per dag van wat ik moet doen. Er zitten altijd ook veel privédingen tussen. Nu bijvoorbeeld gaat het hockeyseizoen van de kinderen weer beginnen en word ik geacht ook een steentje bij te dragen in de vorm van bardienst, coach, spelleider. Hier moet ik op reageren. Het zit nu in mijn hoofd en komt zo eens in de zoveel tijd weer naar boven.

Het zet me aan het denken voor mijn volgende project. Zal ik verdergaan met mijn hoofd opruimen? Kom ik toch weer terug op mindfulness? Zal ik weer yoga invoeren? Zal ik gaan hardlopen? Breien? 10 dagen niks doen? Jullie hulp kan ik deze keer zeker gebruiken! Het volgende project gaat morgen van start, dus alsjeblieft, geef me tips, waarmee ben ik nu het meest gebaat?

De handige tips die ik mee wil geven voor de thuiswerkplek:
- maak een gezellig werkplek door een side-table tegen de achterkant van de bank aan te zetten (dit ga ik zeer waarschijnlijk doen!).
- berg de post op een vaste plek op en handel deze op een vast tijdstip één keer per week af. Berg dan op, wat je moet bewaren, gooi weg wat niet meer nodig is en maak een bakje met bijvoorbeeld betalingen.
- Zamarra geeft een voorbeeldindeling voor je administratie in het hoofdstuk, de thuiswerkplek. Voor mij superhandig, misschien ligt het voor de hand, maar voor mij niet.
- Fleur een mangneetbord op door er een leuk stuk stof overheen te spannen.

Zamarra's boeken staan vol met tips en opmerkingen waarbij ik denk 'waarom heb ik daar zelf niet aan gedacht?' En dat is nu precies de kracht van haar boeken. Soms lijken het open deuren, maar dat zijn ze niet, omdat je er zelf niet op die manier op gekomen bent! Ik wil Zamarra danken voor haar boeken. Het is overduidelijk dat haar ziel en zaligheid erin zijn verwerkt! Ik kan ze een ieder aanraden en ik vind het ook erg leuk dat Zamarra op mijn pad is gekomen. Deze projecten brengen me soms erg verrassende dingen. Wat zal mijn volgende project me brengen?

10days mijn huis én hoofd opruimen, dag 9

2010-08-20T18:25:00.005+02:00

Wie had ooit gedacht dat je zo blij zou kunnen zijn met spuuglelijk tapijt? In het opruimkader heeft het wel enorm opgeruimd. Een rustig beeld op de vloer van één soort vloerbedekking. Vandaag is de dag van het nieuwe huis. Het is nu leefbaar! Weliswaar raar tapijt op de vloer, maar rust en opgeruimd in het hoofd. Het is niet te beschrijven hoe euforisch ik me voel vandaag.

De stoffeerders die het tapijt kwamen leggen, zaten heel even met hun handen in het haar toen ze hier binnenkwamen. Er moesten heel wat meubels van de ene naar de andere kant van de kamer worden versleept, en weer terug. Maar ik mocht tot op de centimeter zeggen hoe ze het terug moesten zetten. Heerlijk! Wat een rust, wat een genot.

In het boek Op rolletjes van Zamarra Kok sla ik een willekeurige bladzijde open. Tijdbesparende kooktips. Een paar wil ik er met jullie delen.
- Leg een voorraad gesneden paprika, prei, etc. in de vriezer
- Kook voor twee dagen: maak extra veel puree op maandag en gebruik deze op dinsdag voor een ovenschotel.
- Bereid het eten voor de volgende dag voor: schil 's avonds de aardappels en zet ze onder water in de koelkast. Zet gerechten alvast in de marinade, maak groenten schoon.

Waarom deze tips? Ze zijn superhandig om het leven meer op rolletjes te laten lopen. En ik ben nu wel toe aan een leven op rolletjes. Voor één dag nu dan tenminste. Tot morgen lieve lezers!

10days mijn huis én hoofd opruimen, dag 8

2010-08-19T20:35:00.003+02:00

Morgen is een groot moment voor ons. Er wordt door de projectontwikkelaar tijdelijke vloerbedekking gelegd op onze woonkamerverdieping. Het is voor ons de eerste keer dat de ontwikkelaar iets doet. En wat zal dat op gaan ruimen! Geen kleedjes meer op het beton, geen patchwork meer van stukken novilon, nee gewoon een groot stuk vloerbedekking. Weliswaar moet er nog wel worden gemeten, maar dan moet het op de een of andere manier gemakkelijk weg te klappen zijn. Dat gaan we morgen dan wel verzinnen.

Dan kan ik de meubels zoveel mogelijk neer gaan zetten zoals we dat willen. En wat zal het meer rust geven. Gewoon één beeld op de vloer in plaats van al die verschillende stukken vloerbedekking. Nu vanavond alleen gaan verzinnen hoe we het gaan organiseren. De losse spullen zoveel mogelijk van de vloer en de banken zullen tijdens het leggen moeten worden verzet.

Ik kijk er naar uit!

10days mijn huis én hoofd opruimen, dag 7

2010-08-18T11:55:00.004+02:00

Hallo lieve lezers. De afgelopen dagen is het helemáál misgegaan met het opruimen. Vooral met mijn hoofd. Het is één grote chaos daarin. In het kort, voor wie de geschiedenis van ons nieuwbouwhuis waar we sinds anderhalve week wonen niet kent, we hebben een vochtige plek van 16 m2 in de woonkamerverdieping (tweede verdieping) in de vloer én we hebben na 2 1/2 maand nog steeds geen normaal functionerend warm water-/verwarmingssysteem.

Vorige week alleen al zijn er mannen (tsja het zijn alleen maar mannen die ik nu tegenkom) woensdag en donderdag de hele dag, en vrijdag de hele middag (tot 18.30) bezig geweest om nieuwe problemen te verhelpen. Maandag waren er ook weer de hele dag mannen bezig om het vochtprobleem nader te onderzoeken en tot de conclusie (maar weer eens) te komen dat ze het echt niet weten. En er werd voorgesteld om dan maar de vloer open te gaan hakken. Deze dame schoot volledig in de stress hierdoor. Ik zag al een opengehakte vloer met spelende kinderen eromheen met alle gevolgen van dien.

De chaos in mijn hoofd werd groter en groter. Op een gegeven moment kun je het zelf niet meer overzien. Je weet ook niet waar je rechten en plichten liggen, hoe ver er gegaan mag worden met het zoeken naar een oplossing en ga zo maar door. En aangezien sinds zondagavond de kinderen weer terug zijn van de vakantie bij hun vader, proberen we het huis zo leefbaar mogelijk te maken. Maandag kwamen er vriendjes spelen en wat gebeurt er? Die doen lekker schoenen uit, gaan op sokken of blote voeten lopen en spelen en ik vind dat dat dus ook moet kunnen in je eigen huis.

Dat ik van bovenstaande zo'n punt maak, komt omdat het nu eigenlijk niet kan. Er liggen wat kleedjes op de beton, maar het is ook nog een soort bouwplaats. Mede omdat er nog steeds onderzoeken en reparaties plaatsvinden. Onze huiskamer is niet heel erg goed in te richten, want ja ook spullen staan al snel in de weg bij de werkzaamheden. Kortom chaos in je hoofd.

Met wie je ook spreekt, een ieder heeft een mening over wat je moet doen. En daar heb ik helaas last van. Ik ben er gevoelig voor. En daar word ik onrustig van. Wederom chaos in het hoofd.

Dat terwijl mijn project opruimen is! De boeken van Zamarra zijn zo ontzettend fijn, luchtig, leesbaar, behulpzaam, praktisch. En daar baal ik nu van, dat ik absoluut geen tijd maak om er even in te lezen. Nu dat is niet helemaal waar. Ik blader er nu af en toe wel in. En alles wat ik lees, zuig ik in me op. Het is verhelderend. Waar het op neerkomt, is dat je anders moet gaan denken. De bergruimte naar de 'rommel' toe laten komen. En dat kan ik nu bij het inrichten wel al praktisch toepassen. Met wat extra bakken en opbergzakken kom ik al een heel eind. En wat ik me ook ben gaan realiseren, het hoeft niet allemaal perfect te zijn nu. Bij het uitpakken kan ik met behulp van Opgeruimd van Zamarra Kok al een eerste grote slag maken. En daarna kan ik met behulp van dit boek een tweede slag maken. Dan kan ik er een project van maken en op mijn gemak ruimte voor ruimte of kast voor kast aanpakken. Het kan nu gewoonweg niet perfect, zeker niet gezien de bovenstaande uitdagingen.

10days mijn huis én hoofd opruimen, dag 6

2010-08-12T23:27:00.003+02:00

Wat valt er veel op te ruimen! Ongelooflijk. Gisteren een doos of 10 met keukenspullen uitgepakt. Zamarra merkt dan ook terecht op dat je veel opbergruimte wilt hebben in je keuken. Dat is een open deur, zoals ze zelf zegt. Maar ja wel een ware open deur. En ik merk dat ik toch moeite heb met dingen wegdoen. Mijn lief pakte net een doos uit en kwam spuuglelijke glazen tegen. Hij keek er ontzetten vies naar. En ik moet ook toegeven dat ze niet echt mooi zijn. En toch kan ik ze niet wegdoen. Ze komen van mijn vader.

Daar ben ik al eerder in dit project tegenaan gelopen. Die spullen met emotionele waarde. Marc Faber schreef me daarover 'dat je helemaal geen materiële dingen meer hebt die van je vader of moeder zijn geweest, dan ben je daarmee toch niet je vader en moeder vergeten?' Dat is helemaal waar. Waarom heb ik die glaasjes dan toch in de kast gezet? Ik weet het werkelijk niet. Gisteren zijn er bij het omvallen van de kast ook spulletjes van mijn ouders kapot gegaan. Dat doet pijn, het steekt door mijn hart en het kan me echt benauwen. Het idee dat ik spullen van hen kwijtraak. Toch de angst hen kwijt te raken?

Waar ik nu echt het meeste aan heb van de boeken van Zamarra (kijk op haar site!) is toch de tip om iets af te maken waar je aan begonnen bent. Dat is een van mijn valkuilen om alles uit mijn handen te laten vallen. Zo heb ik net de keuken toch aan kant gemaakt. In plaats van nog een doos uit te gaan pakken, ben ik alles gaan opruimen wat nog los stond. En de keuken ziet er nu echt veel fijner uit! Het is de moeite waard iets af te maken!

Vandaag liep mijn planning helaas weer helemaal anders dan verwacht. Ik wilde graag de keuken afronden, maar nu zijn er nog zes dozen te gaan. Vandaag was er weer de hele dag volk over de vloer om maar te proberen de oorzaak van het vocht in de vloer te achterhalen. In plaats van dat ik lekker kon uitpakken, was ik die mannen te woord aan het staan en van koffie aan het voorzien. En geen tijd gehad om in de boeken van Zamarra te lezen. Morgen is er weer een dag! Dan komen de kinderkamers aan de beurt.

10 days mijn huis én hoofd opruimen, dag 5

2010-08-11T21:51:00.003+02:00

Ik ben alweer op de helft van dit project, en eigenlijk vind ik het wel jammer. De boeken van Zamarra bevallen me wel (via haar site te koop). En ook vandaag kon ik weer de vruchten plukken van haar tips.

Vanochtend ging om 7.45 uur al de bel. Het verwarmingssysteem werkte niet meer, dus ook geen warm water en ze kwamen dat wel 'even' oplossen. Het was maar een 'filtertje'. Uiteindelijk deden ze om 15.30 de deur achter zich dicht nadat ze de hele dag bezig geweest waren om problemen op te lossen. Ik had 's middags een afspraak met mijn coach. Toen ik bij hem was, was ik extreem moe. Dat je bijna voelt dat de energie uit je wegloopt. En hij ging mij van alles vertellen hoe het allemaal ook kan.

Ik merkte dat ik toch nog boos werd, ondanks mijn moeheid. ik vond dat hij wel heel makkelijk praten had. En toen hij zei 'je moet gewoon wel doen', dacht ik 'lul, ik doe al zo mijn best'. Maar later tijdens de terugrit realiseerde ik me dat hij gelijk heeft. Ik was door de tegenvallers in het huis in een soort lethargie terecht gekomen. En ik besefte toen dat je door die houding heel makkelijk af zou kunnen glijden in een depressie. Dat wil ik niet. Ik wil doen. Dat werkt echt beter, gewoon aanpakken.

Dus toen ik thuiskwam, ben ik de zon gaan zitten met Zamarra's boek. Aangezien ik de keuken in wilde gaan richten, heb ik dat hoofdstuk gelezen. Tips als 'berg je serviesgoed in de buurt van de afwasmachine op' zijn toch handig. Ook zegt ze dat je in de hoogte kan denken (en dat kan bij mij zeker). Door haar verhaal over de keuken te lezen, kreeg ik zelf een beter beeld hoe het zou kunnen in deze keuken. En ik heb toch een doos of 10 uitgepakt. Ik ben gaan doen en dat voelt goed!

En blijkbaar moest ik opruimen. Ik had een kast al half ingericht toen deze omviel. Daar gingen mijn kopjes, mijn glazen, beeldjes van de kinderen, enzovoort. Naar aanleiding van mijn post gisteren, kreeg ik van Marc Faber de tip om geen emotie te verbinden aan spullen. Er lagen scherven op de grond, en natuurlijk baalde ik en was ik verdrietig. Maar door er niet gelijk chaos, wanorde, ravage in mijn hoofd van te maken, kon ik er wat luchtiger naar kijken. Blijkbaar had ik geen 12 kopjes, maar maar vier nodig. Blijkbaar had ik te veel een allegaartje aan glazen. Blijkbaar werd het tijd voor mij om afscheid te nemen van dat bakje met sleutels dat uit mijn ouders' huis kwam. En ik ben toen weer gaan doen, de boel opruimen en scherven weggooien. Een vuilniszak vol is opgeruimd!

En nu ga ik afsluiten, want een belangrijke tip van Zamarra is om iets af te maken. En er staan nog te veel losse spulletjes her en der verspreid. Dus ik ga nog even opruimen! Tot morgen.

10days mijn huis én hoofd opruimen, dag 3 en 4

2010-08-10T21:47:00.005+02:00

Ik heb mezelf en jullie beloofd om verder te bloggen over de boeken 'Op rolletjes' en 'Opgeruimd' van Zamarra Kok. Ik had het goede voornemen een verhuisplanning te maken afgelopen weekend met behulp van de boeken. Gisteren was de grote verhuisdag, onze spullen werden na 2 maanden opslag afgeleverd bij ons nieuwe huis. En dit nieuwe huis stelt me voor een behoorlijke opruimuitdaging. De betonvloer heeft midden in de woonkamer een zeer verhoogd vochtgehalte over zo'n 16 m2, er kan geen vloerbedekking worden gelegd. De oorzaak is nog niet bekend, dus ja, wat doe je dan?

Vol goede moed ben ik de boeken van Zamarra aan het lezen. En ik vind de boeken verhelderend en letterlijk opgeruimd! Er staan eenvoudige tips in en herkenbare, te vermijden valkuilen. Zoals 'het hoeft niet perfect', dat is zo waar. Ik zou het liefste alles in één keer helemaal goed doen, alles een perfect plaatsje geven. En dat allemaal nu. Mijn geduld wordt in deze situatie wel op de proef gesteld. Ik kan er alleen maar het beste van maken. Ik kan gewoonweg niet opruimen en alles perfect ordenen.

Ik wilde een planning maken voor de verhuizing. Maar dat was toch een beetje te veel van het goede. Mijn lief en ik zijn het hele weekend bezig geweest om de laatste dingetjes af te maken. Zoals een vloertje in de berging leggen van kunststof tegels. Na lange dagen klussen en sjouwen, was mijn energie op. Tussendoor wel wat gelezen, maar een planning zat er niet in.

Wel heb ik het gevoel dat het opruimen me wat makkelijker vergaat dankzij Zamarra's boeken. Jullie kunnen je vast enigszins voorstellen dat ons huis momenteel chaos is. Gisteren zijn spullen gebracht, mijn lief is nog bezig keuken te plaatsen (allemaal uitgesteld vanwege vocht in de vloer, maar we moeten toch wat) en we hebben geen vloerbedekking in de woonkamer. Alles zit continu onder het stof. Toen ik vanochtend na de eerste nacht in ons nieuwe huis, beneden kwam, moest ik even heel hard slikken. Overal stof, overal gereedschap, overal dozen, meubels chaotisch opgestapeld, verspreide kleedjes, wanorde. Ik brak, had een huilbui en dacht, mede dankzij Zamarra's boeken, 'kom op je kunt het wel, begin gewoon en maak het af'. Ik ben aan het opruimen getogen, gewoon een doos pakken en uitpakken. Lampen gelijk maar ophangen. Na twee uur had ik al een gedeeltelijk gezellig huiskamer. Na nog eens twee uur was al het gereedschap geordend, waren de dozen uitgepakt die in de weg stonden, waren kastjes herplaatst, banken geordend, enzovoort. Trots!

De moed is me vanavond helaas weer in de schoenen gezonken, dat heeft niets te maken met het opruimen. Maar het verwarmings- en warm watersysteem zou sinds vorige week donderdag definitief werken. Ruim twee maanden na oplevering (!). Een opeenvolging van problemen die nu echt verholpen zouden zijn. En nu staat het systeem in storing. Na twee telefoontjes met storingsdienst, bijvullen van systeem, hebben we geen warm water. Ik kan vanavond de dag niet van me af laten glijden onder de douche. Wanneer houdt dit nu eindelijk eens op?

10days mijn huis en hoofd opruimen, dag 2

2010-08-06T19:56:00.004+02:00

Ik heb vandaag heerlijk laten inspireren door de boeken van Zamarra Kok. Zowel 'Op rolletjes' als 'Opgeruimd' gebruik ik voor dit project. Een van de dingen die ik heb geleerd, is dat ik rommel verzamel. Ik ben er vooral goed in om papieren op te slaan. Dus vandaag dacht ik 'laat ik spijkers met koppen slaan'. Ik heb zo'n postbakje op mijn bureau staan, dat allang geen postbakje meer is. Het is een vergaarbak van papieren. En al weken zit ik er tegenaan te hikken om dat bakje uit te mesten.

Dus na al die opruimtips te hebben gelezen en ook mijn valkuil te hebben erkend, dacht ik een bakje papieren opruimen is een haalbaar doel. En jawel, de boeken werpen zijn vruchten al af. Ik vond het nu toch makkelijker om dingen weg te gooien. Zeker met het criterium in het achterhoofd, als je er al een paar maanden niets mee hebt gedaan, ga je er ook niets meer mee doen. Zoals bijvoorbeeld een kredietuitbreiding die ik maanden geleden had aangevraagd. Kan dus in de papierbak, want ik wil het toch niet. Wat te denken van allerlei algemene voorwaarden die ook allemaal online zijn te vinden! En er lagen wat kaarten van mijn kinderen tussen. Die heb ik niet weggegooid, maar nu weet ik dat ik een nieuw opbergding nodig heb om dierbare spulletjes van mijn kids in te bewaren.

Ook zo'n goede tip van Zamarra: ga eerst ordenen en meten en uitzoeken wat je precies aan opburgspullen nodig hebt en ga dan pas die spullen kopen. Niet andersom! Dan kom je weer thuis met een bak die net niet op die plank in de kast blijkt te passen. Of toch net niet handig is waarvoor je 'm uiteindelijk nodig blijkt te hebben. Op mijn boodschappenlijstje staat nu een opberg-iets voor kindergiften.

Na ongeveer 45 minuten had ik eindelijk die belastingpapieren die nu echt al een jaar in dat bakje lagen, op hun plek opgeborgen. Alle overbodige paperassen in de oudpapierbak gedaan. De zaken die er nog lagen om af te handelen, afgehandeld. En klaar was Kees. Het enige wat ik mezelf nog ging verwijten, is dat ik 1 mapje had overgehouden met papieren die ik moet archiveren. Ik heb toch nog een klein stapeltje laten liggen. Maar ik vind dat ik niet in mijn echte valkuil ben getrapt, namelijk alles herordenen en weer met dezelfde stapel eindigen. Nee, het meeste is echt definitief weggewerkt. Die ene stapel moet ik nog archiveren, maar daarvoor moet ik nu een handigere map hebben. Zamarra houdt niet van ordners omdat er zoveel handelingen bij komen kijken. Dat punt zie ik wel. Een harmonicamap is het tweede ding op mijn boodschappenlijstje!

Nu is mijn plan een soort planning te maken voor het inhuizen. Maar ik heb voor die tijd nog wel heel veel huiswerk te doen. Ik heb in Opgeruimd nu het hoofdstuk voor de hal gelezen. Daar loop ik direct al tegen een praktisch probleem aan. We gaan in een onconventioneel huis wonen. De hal/entree is op de begane grond, maar verder is daar niets. Dan is er op de eerste verdieping een slaapverdieping. Pas op de tweede verdieping is het woongedeelte en dan nog een slaapverdieping. Om handige opbergsystemen te hebben, moet je eigenlijk het spoor van de rommel volgen, stelt Zamarra. In een nieuw huis weet je natuurlijk nog niet waar de rommel zich verzamelt. Maar daarnaast is het ook nog een onlogisch huis. Waar gaan de kinderen straks hun tassen uitpakken? Ik denk toch op de eerste verdieping. Maar de broodtrommels moeten dan op de tweede verdieping in de vaatwasser. Is de oplossing het mandje dat je op de trap kan zetten met spullen die van verdieping moeten verhuizen?

Ik denk dat ik me vooral voor moet blijven houden, dat ik realistisch moet blijven. Dat niet alles in 1 keer goed hoeft te zijn. Ik heb dadelijk 4 verdiepingen in te richten, dus dat is een hele klus. Daar mag en kan ik prima de tijd voor nemen. Het grove werk kan al gebeuren en dan kan ik met behulp van Zamarra's boeken alles finetunen. Maar vandaag is stap 1 al gezet, ik ben begonnen!

10days mijn huis én hoofd opruimen, dag 1

2010-08-05T19:00:00.004+02:00

Per toeval stuurde Zamarra mij haar boek 'Op rolletjes' op. Of beter per vergissing. Ik wilde graag haar boek 'Opruimen' hebben. Maar als eerste viel het boek Op rolletjes bij mij op de mat. Het andere boek kwam pas een dag later. En ik was al helemaal blij met dit boek. Ik was er al druk in aan het lezen toen ik zelf ook pas de vergissing door had. Dus ik mocht het boek houden van Zamarra. Zeker toen ze hoorde dat ik het ging gebruiken voor mijn blog.

Ik wil me in deze 10days vooral richten op hoofdstuk 2 uit Op rolletjes 'Rust in je hoofd'. Er staan hier kreten in al 'rommel is het zichtbare resultaat van uitgestelde beslissingen' en 'rommel herinnert je voortdurend aan dingen die je nog moet doen en bijbehorend schuldgevoel'. Niet erg fijn dus.

Zamarra stelt dan de vraag 'waarom lukte het tot nu toe niet?' Ze noemt een aantal mogelijkheden en twee ervan vind ik voor mezelf heel erg herkenbaar. Je wilt je spullen kunnen zien om je eraan te herinneren dat je er nog iets mee moet doen. Dat werkt natuurlijk niet als je heel veel spullen laat liggen omdat je er nog iets mee moet gaan doen. Zo kan er bij mij een hele stapel post ontstaan die ik steeds anders sorteer. Of laat ik tijdschriften opengeslagen liggen omdat ik nog iets wil doen met een artikel, maar gooi uiteindelijk na weken het tijdschrift weg. En de tweede voor mij zo herkenbare reden is dat je nooit hebt geleerd om op te ruimen. Je begint dan ergens aan maar maakt het niet af. Zo heb ik vaak half opgeruimde kasten. En dan zie ik er naar het einde toe steeds meer tegenop om verder te gaan. Dan stop ik maar, vind dat ik al veel heb gedaan, en ga er nooit meer mee verder.

Maandag komt de verhuizer mijn spullen uit de opslag afleveren. Misschien hebben jullie wel al meegekregen dat ik een moeizame verhuizing aan het afhandelen ben. Dat terzijde. Ik sta nu voor een enorme uitdaging om het in één keer goed te doen. Dat lijkt me namelijk superhandig. Om spullen direct op te bergen waar ze het meest praktisch horen. Dus daarom ga ik het boek van Zamarra eens heel goed doorspitten! Morgen wil ik de eerste tips uit haar boek met jullie delen. Een van de tips is om haalbare doelen te stellen. Dus ik kan natuurlijk niet het hele huis in één dag gaan doen of zoiets geks. Maar ik heb nu nog drie dagen om de verhuizing voor te bereiden en een planning te maken!

Wat ik als afsluiting nog wil delen, is een punt dat me raakt. In Zamarra's boek Opgeruimd staat dat je spullen weg moet doen waar een laag stof op zit. Hoe ga je daar mee om voor emotioneel beladen spullen? Ik heb bijvoorbeeld de schildpadverzameling van mijn vader geërfd. Allemaal schilpadbeeldjes die alleen maar stof verzamelen. Ik doe er verder niets mee. Ik kan het echter echt niet over mijn hart verkrijgen die verzameling weg te doen. Ik vind het zelf nog heel moeilijk om de herinnering te scheiden van de materie. Dat is Zamarra's advies namelijk. Dat de herinneringen niet gekoppeld zijn aan die dingen, maar dat die in je hoofd zitten. Nu ik het opschrijf, merk ik dat dat ook wel klopt. De herinnering aan mijn vader als 'grote schildpad' is niet verbonden aan zijn schilpadbeeldjes. En uiteraard heb ik nog heel veel andere dingen die me aan me vader doen denken.

Toch kan het me soms nog naar de keel grijpen dat er geen huis meer is van mijn ouders (ze zijn allebei overleden) en dus al hun spullen weg zijn. Wat ik nu nog heb (en mij zussen uiteraard) dat is het. Meer is er niet. En dan kan ik soms denken hoe hebben we ooit al die verzamelingen van mijn moeder weg kunnen doen? Ze spaarde porseleinen hondjes, vingerhoedjes, postzegels, munten, sigarenbandjes, suikerzakjes, bierglazen, enzovoort. Een echt verzamelmens. Toen zij overleed, hebben we het merendeel van deze verzamelingen weggedaan. Toen mijn vader overleed hebben we bijvoorbeeld ook bijna al zijn puzzels weggedaan. En nu is dat weg. Voorgoed. Zou dat het zo moeilijk maken? Dat, net als de spullen, mijn ouders ook voorgoed weg zijn? Morgen meer!

10days yoga, in mezelf keren, dag 10

2010-08-04T22:21:00.003+02:00

Daar zit ik dan, op bed in het hotel, met mijn laptop op schoot mijn post te tikken. Na een zeer enerverende dag die heel weinig met yoga te maken had. Helaas heb ik vandaag geen tijd kunnen maken voor mijn oefeningen. Vanochtend om 8 uur stonden er verschillende partijen klaar om de problemen in ons huis op te gaan lossen, once and for all.

Helaas is het nog niet helemaal klaar. Er is vandaag wel veel gebeurd, maar het is nog niet helemaal opgelost. Het komt erop neer dat ons bronsysteem ergens in de parkeergarage lekt, maar ze nog weten precies waar en en dat er nog meer bouwtechnische fouten zijn ontdekt die worden verholpen. Maar waardoor de vloer vochtig is, weten we nog steeds niet.

Kortom nog een hoop onzekerheden die je los moet laten. Ik ben dankbaar dat mijn lief en ik makkelijk om dingen kunnen lachen. Zo stonden we op en zagen we al snel de mannen klaarstaan voor ons huis. We kunnen daar dan wel weer de humor van inzien. Je kijkt op je eigen huis terwijl er druk wordt gediscussieerd voor je deur door allerlei partijen en je zit dan zelf aan je kopje koffie.

Nog even verder over de yoga. Wat ik wel heb gemerkt, is dat spierpijn heb. De binnenkant van mijn benen heb ik iets te ver uitgerekt, want daar zitten nu wat spieren of aanhechtingen die niet prettig voelen. Dan ben ik toch te ver gegaan met het rekken. En wat me nog niet gelukt is in die 10 dagen is rustig blijven liggen na afloop van de yoga. Het lukt me 1 minuut ongeveer om even stil te liggen en proberen mijn gedachten stop te zetten. Dan moet ik opspringen om aan de slag te gaan. Ik laat dat even zo. Het is nu eenmaal een erg hectische periode en ik vind dat ik trots op mezelf kan zijn dat ik weer aan de yoga ben, dat ik 8 van de 10 dagen ook mijn oefeningen heb gedaan, dat ik merk dat het me goed doet, dat ik blij ben met die 30 minuten voor mezelf aan het begin van de dag. Ik ben goed bezig.

En dan wil ik vast gaan vertellen over mijn volgende project. Gisteren heb ik het al aangekaart. Ik vond eigenlijk van mezelf dat ik 10 dagen geen ijsjes mag eten. En dan natuurlijk bewuster met voedsel omgaan. Maar gisteren lag er een geschenk om mijn deurmat: het boek 'Op rolletjes' van Zamarra Oomes-Kok. Ik had dit boek niet besteld maar per vergissing stuurde Zamarra mij dit boek op. En het boek sprak me direct aan, ik moest het eigenlijk terugsturen, maar wilde dat helemaal niet. Dus ik heb met Zamarra een leuke packagedeal gesloten (ik heb nu opeens drie boeken van haar) en ga ik opruimen en ordenen. Hoofdstuk 2 van het boek 'Op rolletjes' is 'Rust in je hoofd'. Dat vind ik wel passen binnen mijn blog. En volgende week komen mijn spullen uit de opslag en ga ik inhuizen. Dus de titel van 10days weet ik nog niet helemaal, maar dat komt morgen. Het boek heeft me trouwens vandaag al geïnspireerd om mijn postvak IN eens flink op te schonen! Opruimen werkt echt louterend. Morgen dus meer!

10days yoga, in mezelf keren, dag 9

2010-08-03T20:13:00.004+02:00

Goede avond lieve lezers. Wat later dan jullie van mij gewend zijn, schrijf ik deze post. Gisteren heb ik voor het eerst van mijn leven op mijn hoofd gestaan en dat was een echt nieuwe ervaring. Ik wilde vandaag graag verder oefenen, maar helaas is mijn menstruatie vandaag begonnen. Johan Noorloos raadt in zijn boek de hoofdstand af tijdens de menstruatie. Ik ben daarover op internet verder gaan zoeken en lees er allerlei verhalen over. Sommige verhalen stellen zelfs dat je helemaal geen yoga zou moeten beoefenen tijdens de eerste drie dagen van je menstruatie.

Vanochtend had ik twijfel. Zal ik nu wel of niet mijn oefeningen doen. Ik wist dat ik de hoofdstand moest skippen, maar dat is de laatste houding in een reeks hele andere oefeningen. Ik heb een halfuur extra in bed gelegen en overwogen om de yoga maar helemaal over te slaan. Maar ik vond het weer zo'n slap excuus van mezelf. Omdat ik de hoofdstand niet kan doen en omdat er in een paar artikelen wordt gesteld dat je geen yoga mag doen tijdens je menstruatie, betekent dat niet dat ik dan maar helemaal geen yoga ga doen. Dus ik heb mezelf vermanend toegesproken en ben gaan oefenen.

Lekker in mijn blootje voor de schuifpui van mijn hotelkamer stond ik mijn zonnegroeten te doen. Vandaag ging de boom echt aanzienlijk beter. Ik stond sterk rechtop, kon mijn voet hoog tegen de binnendij van mijn andere been zetten en stond in balans. Misschien ben ik wel helemaal niet zo erg uit balans als dat ik nu denk. Feit is nu eenmaal dat een verhuizing een stressvolle gebeurtenis is. Als er zich dan allerlei problemen voordoen waardoor de verhuizing wordt uitgerekt, dan kom je onder druk te staan. Dat is niet anders. Vrijdag had ik een gesprek met iemand en die zei, je zult het los moeten laten. Er afstand van nemen. Dat is toch echt gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hoe neem je afstand van een situatie waar je helemaal ingezogen wordt?

Maar goed terugkomend op de balans. Al die stress wil niet zeggen dat je helemaal uit balans bent. Vrijdag had ik een moment van overload, mijn moeder zei dan vroeger altijd 'de Maas stroomt over' en ik begreep dat als kind nooit. Ik zag dan mijn Oma en Tante in het water staan (zij woonden immers naast de Maas) en dacht dat mijn moeder daarom moest huilen. Het duurde zeker totdat ik een jaar of veertien was, voordat ik begreep dat het beeldspraak was. Wel mooie beeldspraak, bij mij liep de Maas vrijdag over. De hogedrukpan moest even wat druk kwijt. Dat heb ik gedaan. Ik heb onbedaarlijk midden op de markt in Delft op een bankje zitten huilen. Ik voelde me daarbij zo belachelijk. Ik dacht het is mooi weer en hier zit ik te huilen. Dit wil ik helemaal niet dacht ik. Ik wil mijn dag niet laten verpesten door materiele problemen, want uiteindelijk gaan al de problemen van het huis om materie.

Het luchtte wel op en bovendien was er ook aanleiding om er met andere mensen over te praten. Dan hoor je ook wel dat het niet meer dan normaal is dat ik emotioneel werd. Dat het juist wel goed is om de spanning even te ontladen. Dat mensen kunnen begrijpen dat het me wat veel wordt en dat soort zaken. Em soms heb je dat als mens nu eenmaal nodig, een geruststelling.

En zo is deze post helemaal anders geworden dan ik had gedacht. Grappig is dat hoe dat gaat met schrijven. Hoe goed dat werkt om dingen op een rijtje te zetten en duidelijk te krijgen wat er nu eigenlijk het meest bij jezelf speelt. Wat ik ook nog even kwijt wil, is het thema van mijn volgende project. Ik kreeg vandaag per vergissing het boek 'Op rolletjes' van Zamarra Oomes-Kok opgestuurd (ik had 'Opgeruimd' besteld). Nu heb ik de vaste overtuiging dat soort dingen niet per toeval gebeuren. Er staat dus blijkbaar iets in het boek 'Op rolletjes' waar ik nu mee aan de slag kan gaan. Het boek spreekt me ook aan, het ziet er mooi uit, is helder ingedeeld, fijn leesbaar, enzovoort. Een paar tips gelezen die misschien voor de hand liggen, maar toch prettig zijn om door te nemen (en dat herken ik dan weer van mijn eigen boek 'Ik moet je achterlaten', weliswaar ander thema). Dus nu dacht ik laat ik eens kijken of ik van een van de hoofstukken van dit in de schoot geworpen boek een project kan maken.

De andere gedachte was om van 10days geen ijsjes eten een project te maken. Van mij mogen jullie stemmen, maar stem dan voor het opruimen :-)

10 days yoga, in mezelf keren, dag 6, 7 en 8

2010-08-02T15:57:00.003+02:00

Ik heb op mijn hoofd gestaan! Dit is een bijzonder moment voor mij. Ik dacht namelijk dat ik mezelf niet op mijn hoofd kon dragen, maar ik kan dat dus wel. Bovendien dacht ik dat ik het niet zou durven, maar ook dat is dus niet waar.

Ik heb al een aantal jaar yoga beoefend en er was een aantal oefeningen waar bij mij de 'rem' op stond. Eén ervan was de brug. De andere was de hoofdstand. Nu had ik een aantal maanden niet meer aan yoga gedaan. Omdat ik het toch wel miste, heb ik er nu een project van gemaakt. 10days yoga. Ook omdat ik vrij veel stress heb vanwege de beslommeringen in het huis. En yoga toch echt wel rustgevend werkt.

Mijn lief en ik logeren nu in een hotel. Ons nieuwbouwhuis heeft nog te veel problemen om te kunnen betrekken. De druk in het vloerverwarmingssysteem loopt terug, dat nu geweten wordt aan een lek in de bron. En onze vloer op de woonkamerverdieping (tweede) heeft een vochtige plek van ongeveer 16 m2, waardoor we geen houten vloer kunnen leggen. We hebben dus maar een kamer geboekt in het hotel waar we vanuit onze kamer uitkijken op ons huis. Het is een vreemde gewaarwording om 's ochtend te ontbijten met uitzicht op je eigen huis.

Vanochtend heb ik in mijn hotelkamer met open schuifpui met Frans balkon mijn yoga-oefeningen gedaan. Ik ben nu bezig met de tweede serie uit het boek van Johan Noorloos. Deze serie is gericht op balans. Ik schrok er niet van dat de balanshoudingen niet erg soepel gingen. Dat was wel te verwachten. Ik ben immers nu niet in balans. Dat is een feit waar ik niet zoveel aan kan doen. Maar het is wel leuk om te kijken of de oefeningen toch gedurende de week beter gaan. Maar ik heb de schuifpui dicht gedaan, heb de aanwijzingen van Johan gevolgd en ik stond opeens op mijn hoofd! Met mijn voeten tegen het raam aan. Een nieuwe ervaring. Daarna ben ik even gaan proberen of ik ook zelf in balans zou kunnen staan, zonder mijn voeten tegen het raam te laten leunen. Dat lukte helaas nog niet, maar ga ik wel verder oefenen.

Ik heb op mijn hoofd gestaan. Dat blijft me verbazen. Het is een enorme overwinning op mezelf! Ik ben er trots op. In dit project heb ik toch zo maar de brug en de hoofdstand gedaan. Heel bijzonder. Morgen laat ik weten of de hoofdstand al gebalanceerder gaat.

10days yoga, in mezelf keren, dag 5

2010-07-30T18:01:00.004+02:00

Helaas gisteren geen oefeningen meer gedaan. Maar vanochtend wel weer heerlijk in de zon mijn zonnegroeten en oefeningen gedaan. Het is toch verhelderend en bevrijdend. Daarna werd ik wel weer direct in huisbeslommeringen getrokken, maar dat halfuurtje voor mezelf pakt niemand me meer af!

Ik wil graag een incident van vandaag met jullie delen. Ik reed vanmiddag in gedachten verzonken naar Den Haag. Als je vanaf Rotterdam over het Prins Clausplein de Utrechtse baan opdraait, moeten de auto's van de rechtse baan vaak opschuiven (die willen dan niet naar Voorburg maar naar Den Haag). Er zaten twee vrachtauto's naast mij. De voorste deed zijn knipper uit en voegde in, dat kon. De achterste, een vrachtauto met aanhanger, deed ook zijn knipper uit en voegde ook in, maar daar reed ik. Ik schrik, ik toeter, kijk in mijn spiegels, zie auto's, manoeuvreer me tussen de twee vrachtauto's en het komt goed. Maar de dubbele vrachtwagen had terug getoeterd. Ik dacht hoezo, jij deed echt heel gevaarlijk.

Dus ik ben naast 'm gaan rijden en gekeken naar die vrachtauto. Ik zag zijn nummer op het portier staan en ben hem gaan bellen. Het was een 06 en hij nam op. Ik kreeg een gesprek met hem. Hij vond dat luxe auto's maar weinig begrip hebben voor vrachtauto's en dat ik makkelijk naar links had kunnen gaan en erop had moeten anticiperen. Bovendien had hij allang gezien dat het naast mij vrij was en dat ik dus makkelijk naar links kon. Ik vond dat hij me best wat meer tijd had mogen geven en dat hij niet gelijk naar links had hoeven komen omdat hij veel groter is dan ik en ik er van geschrokken was.

Ik kan er nu ontzettend om lachen dat ik direct heb gebeld. Hahaha. En het heeft me iets gebracht. Ik ben tijdens het gesprek rustig gebleven. Ik heb mijn gelijk niet gekregen en hij heeft niet zijn gelijk gekregen. Maar we bleven vriendelijk en luisterden naar elkaar. Ook heeft hij wel gevraagd of het nu met mij ging. En het heeft me iets geleerd. Hij dacht oprecht het goede te doen en vond oprecht dat ik eerder had kunnen reageren. Hij was dus niet van plan mij weg te duwen, maar deed het 'overwogen'. Ik vind het nog steeds niet kunnen, maar goed. Wat ik duidelijk wil maken, is dat ik wel meer begrip heb voor hem en zijn collega's. Dat ze heel wat ergenissen hebben tijdens een dag op de weg. En dat ik een volgende keer meer rekening kan houden met vrachtauto's.

Ik hoop dat ik deze chauffeur ook iets heb geleerd. Maar dat doet er niet eens toe. Ik ben zelf weer een stukje wijzer geworden en was trots op hoe ik heb gecommuniceerd met deze man. En ik kan om mezelf lachen, ook niet onbelangrijk!

10days yoga, in mezelf keren, dag 4

2010-07-29T16:38:00.003+02:00

Hallo lieve lezers, dag 4 van de yoga is weer voorbij. En helaas heb ik vandaag geen oefeningen gedaan. Vanmorgen om 8 uur was al de eerste afspraak in ons nieuwe huis en om echt zo vroeg op te staan, dat was dan weer te veel van het goede.

Toch vind ik het jammer dat ik vandaag heb overgeslagen. Zeker omdat ik vandaag geen ontspannen dag er op heb zitten. Ik merk dat ik gespannen ben, geprikkeld, lichtgeraakt, chagrijnig. Nu weet ik natuurlijk niet hoe ik me gevoeld zou hebben als ik de oefeningen wel had gedaan.

Ik ben net heel boos geworden op een kabelprovider. Heeft dat zin? Nee! Voel ik me er beter door? Nee! Lucht het op? Nee! Ik voel me zeer onrechtmatig behandeld. Heeft de provider daar een boodschap aan? Nee! Kortom allerlei ergenissen die totaal niets oplossen. Zou yoga daarbij helpen? Ja! Even je hoofd leegmaken, lekker je op je ademhaling concentreren en je lichaam voelen. Zal ik dan zo de oefeningen gaan doen? Ja! Dat lijkt me het beste idee voor vandaag.

Nu, morgen vertel ik weer of het heeft opgelucht. Tot morgen.

10days yoga, in mezelf keren, dag 3

2010-07-28T17:16:00.003+02:00

Daar ben ik weer. Ook vandaag heb ik de wekker gezet zodat ik mijn oefeningen kon doen voor de eerste afspraak. En ik heb in de zon mijn zonnegroeten kunnen doen! Heerlijk warm was het. Heerlijk verwarmend ook. De oefeningen gaan me nog niet echt gemakkelijker af dan dag 1. Misschien is dat logisch op dag 3, kan dat nog niet. We lukt de brug nog steeds. Dat voelt bevrijdend. En het voelt zeker als een open houding.

Dat is het natuurlijk ook 'een open houding'. Je opent je hele voorkant naar de zon. Je bent heel kwetsbaar ook. Tenminste zo voelt het voor mij. Misschien was dat de blokkade, dat ik me niet kwetsbaar op durfde te stellen.

Mijn schouders doen nog erg zeer bij de Kaars en de Ploeg lukt al helemaal niet (je benen over je hoofd met je tenen achter je hoofd de grond raken). De spieren werken niet mee. Ze willen gewoonweg niet oprekken.

De energieboost die ik gisteren ervoer, heb ik vandaag juist weer niet ervaren. Na een vol ochtendprogramma was de energie op. Gewoonweg helemaal op. Weg, verdwenen, en nu voel ik me moe en futloos. Deze post zit ik dan ook met grote moeite te schrijven. Ik vind wel van mezelf dat ik nu dagelijks moet bloggen en dit project moet volhouden. Ik merk wel dat yoga me goed doet. Ook al voel ik me vandaag minder. Ik voel me wel meer ontspannen dan ik in lange tijd me heb gevoeld.

Al met al gaat mijn project dus goed. Morgen is mijn eerste afspraak al om 8 uur, ik denk niet dat ik het red om vroeger op te staan om mijn oefeningen te doen. Ik ben heel erg benieuwd. Ik laat het jullie morgen weten!

10days yoga, in mezelf keren, dag 2

2010-07-27T15:55:00.004+02:00

De tweede dag van dit project is een feit. En dat is al een belangrijke mijlpaal, want het is even geleden dat ik werkelijk dagelijks achter mijn blog heb gezeten. Het voelt goed om weer met een project bezig te zijn. De ideeën voor nieuwe projecten beginnen ook weer te borrelen. En dat is een goed teken, want dan kom ik weer in de flow van projecten doen.

Vanochtend zelfs mijn wekker gezet om op tijd mijn yoga-oefeningen te kunnen doen voor mijn eerste afspraak. Vroeg opstaan is niet mijn favoriete bezigheid. Ik slaap graag uit. Voor mij is het dus een 'opgaaf' om 's ochtends vroeg op te staan. Dat zit niet in mijn natuurlijke gedrag. Maar ik wil nu zo graag elke ochtend mijn yoga doen, dat ik er dus zelfs de wekker voor heb gezet.

Wat ik vandaag opmerkte, is dat ik het echt warm kreeg tijdens de oefeningen. Ik voelde de energie letterlijk door mijn lijf stromen. Een hele fijne gewaarwording! Ik heb nu een programma dat ongeveer 20 tot 25 minuten in beslag neemt. Dat vind ik net een mooie tijdsduur. Niet te lang, maar je bent wel lekker bezig geweest. En dat ik bezig ben geweest, voel ik ook aan mijn lijf. Ik voel mijn spieren op een aangename manier. Ik voel dat ik ze gebruikt heb, zonder dat ze pijn doen.

De brug (weet je nog, op handen en voeten staan met je buik omhoog) ging ook vandaag weer vrij soepel. Volgens mij is vooral mijn onderrug momenteel soepeler. De kaars (schouderstand) daarentegen gaat erg moeizaam. Ik merk vooral dat mijn schouderspieren niet uit kunnen rekken. Ik kan ze niet recht strekken. Ik blijf in een soort halve houding staan.

Ik heb nog niet veel rust in mijn hoofd in de relaxation na afloop van de oefeningen. Het werkt heel louterend om dan je hoofd leeg te maken. Bij mij schieten de gedachten nog alle kanten op. Dat is dan maar zo op dit moment. Het is ook druk in mijn hoofd met alle huisperikelen. Ik hoop dat het in de loop van de week wel beter gaat. Ik ben benieuwd, ik hoop jullie ook! Tot morgen.

10days yoga, in mezelf keren

2010-07-26T18:33:00.004+02:00

Lieve lezers, het is weer tijd om een project op te pakken. Ik ga met het boek van Johan Noorloos 10 dagen yoga-oefeningen doen. Ik word op mijn gemak wakker en probeer dan buiten de oefeningen te doen. Ik doe 3 maal de eerste zonnegroet en ga dan automatisch over in de workout.

Wat me echt verbaasde, ik heb immers veel aan yoga gedaan, is de spierpijn ervan. Ik heb echt het gevoel dat ik heb getraind, voel veel van mijn spieren. Wat me nog meer verbaasde, is dat ik nu de houding de brug opeens kan (je staat op handen en voeten met je buik omhoog gericht). Dit is een houding die ik nog nooit heb kunnen doen. Blijkbaar zat daar ergens een blokkade die nu weg is. Het schijnt een erg goede houding te zijn om je doorstroming van het lichaam te stimuleren, dus ik ben blij dat hij lukt. Wel heb ik nog last van mijn onderrug. Ik ben benieuwd hoe het de rest van de week vergaat.

En wat me ook verbaasde, is dat de kaars weer niet lukt (schouderstand). Het doet te veel pijn om op mijn schouders te staan. Dit komt omdat de spieren zijn verkrampt, ik kan ze niet rechttrekken.

Het zet me echt aan het denken, mijn schouders zitten vaster en mijn onderrug zit juist losser. Wat zou dit betekenen?

Wat ik al wel merk na de oefeningen van vanochtend is dat ik veel meer energie heb! Ik zie weer mogelijkheden waar ik eerst problemen zag en ik heb weer zin in dingen te ondernemen waar ik mijn koppie een beetje liet hangen. Al met al ben ik heel blij met mijn eerste dag yoga! Morgen meer.

Verbouwen, verhuizen, the story continues

2010-07-23T11:00:00.003+02:00

Lieve lezers, ik weet het, het is geen project. Maar ik word zo in beslag genomen door de verhuizing naar een nieuwbouwhuis, dat ik niet anders kan dan het weer even van me af te schrijven.

In het kort komt het erop neer dat mijn verwarmingssysteem nog steeds niet naar behoren werkt. En even voor de duidelijkheid, dit sleept zich nu al 7 weken voort. Van een leiding die vol purschuim zat tot een pomp die verkeerd om is geïnstalleerd tot knoppen die verkeerd zijn geplaatst tot toevoer- en retourleiding die zijn omgewisseld tot druk die wegloopt. En er is nog geen oplossing in zicht. Gisteren is de vloerverwarming met gas afgeperst, toen bleef de druk staan. Nu zit er geen water in mijn vloerverwarmingssysteem, maar nog wel in de bron. Die twee systemen zijn nu losgekoppeld van elkaar en ook op de bron loopt de druk nu helemaal weg. Het installatiebedrijf is nog twee weken met bouwvak. Kortom geen idee.

Daarnaast speelt nu ook al 5 weken dat we een gemeten vochtige plek in de vloer hebben. Het vochtgehalte is precies even hoog als 5 weken geleden, dus niet hoger, maar helaas ook niet lager. Hiervoor zijn al constructieve mankementen aan de gevel verholpen, zijn de waterleidingen afgeperst en dus ook de vloerverwarming is afgeperst. Het is geheel onduidelijk waar het vocht vandaan komt.

En nu hebben we nog 1 week onderdak. Ons huisje op de camping is vanwege hoogseizoen niet langer beschikbaar. In eerste instantie was de planning om 4 weken op de camping te wonen, dat zijn er 7 geworden. En nu nog 1 week in het appartement van mijn lief. Maar dan hebben we geen dak meer boven ons hoofd terwijl we een geweldig nieuw huis hebben dat qua verbouwing en schilderwerk helemaal af is. Door toedoen van de vochtige vloer en door toedoen van een niet naar behoren functionerend warm water- en verwarmingssysteem zijn we dakloos.

Gisterenavond werd me dit allemaal echt teveel. Teveel is nooit goed. Ik ben van nature toch redelijk optimistisch en zie overal wel mogelijkheden. Maar nu, na al 7 weken rond te zwerven, voor een vierde keer te moeten verhuizen (naar de camping, 2 keer op de camping en nu van de camping) met nog een vijfde keer in het vooruitzicht (na deze week in het appartement van mijn lief) en dan niet weten hoe vaak nog te moeten verhuizen, schoot ik vol. Ik zag het niet meer zitten. Ik zag ook geen oplossing meer.

De projectontwikkelaar opperde dat we in tijdelijke huisvesting zouden kunnen. Hij kwam met een aanbod tot 1 oktober van een gestoffeerd tweekamerappartement. Dat gaat niet werken met 2 kinderen. Bovendien staan al mijn meubels in de opslag en begin ik mijn eigen spullen ook wel aardig te missen. Duidelijk geen structurele oplossing. En het draagt niet bij tot gemoedsrust.

Ik probeer mezelf voor te houden dat spullen niet belangrijk zijn. Ook probeer ik mezelf voor te houden dat het niet uitmaakt om zo vaak te verhuizen en een zwervend bestaan te leiden. Ook probeer ik mezelf voor te houden dat het niet uitmaakt wanneer we precies in ons huis gaan wonen. Op de lange termijn maakt een maand eerder of later niet uit. Maar dit alles helpt niet. Ik ben vreselijk onrustig. Voel me nergens meer thuis. Het gevoel hebben dat je thuiskomt als je de sleutel in je slot draait, dat gevoel mis ik verschrikkelijk.

Mijn lief besefte niet hoe moeilijk ik het ermee had totdat hij me zag breken. Ik was sowieso chagrijnig. Dat vond ik dan wel weer grappig aan mijn lief. Hij wilde ook wel chagrijnig worden maar vond dat het niet veel zin had. Heerlijk zo'n makkelijke lief. Nu hebben we afgesproken dat we 'gewoon' in ons nieuwe huis gaan wonen. We leggen een tijdelijke vloerbedekking neer op de stukken waar de woonkamer al wel droog is. We laten de vloer op onze slaapverdieping vast leggen (op de kinderverdieping ligt de vloer al). We gaan alles in orde maken zodat we in kunnen huizen. Heerlijk, dit voelt zoveel beter! We gaan in ons huis wonen. We hebben weer een thuis!

Voetbalafsluiting

2010-07-13T12:53:00.004+02:00

Oké, ik ben aan mijn eigen regels gebonden en daarin werk ik elke keer in blokken van 10 dagen aan mezelf. Voetbal hoort daar niet echt onder. Onder aan jezelf werken. Maar ik merk dat het me enorm bezighoudt.

Waarom? Ik heb eigenlijk geen idee. Ik merkte dat ik juist deze keer niet zo opging in het voetbal als andere EK's of WK's. Ik heb mezelf er voor afgeschermd omdat ik me er helemaal in kan verliezen. Ik leef dan zo mee met 'onze jongens' dat ik de spanning dan zelf bijna niet aan kan. Dit WK leek het anders. Er leefde ook bij mij het idee dat het nu haalbaar zou zijn. Wereldkampioen worden was mogelijk. Ik probeerde er niet te veel aan te denken, weer om mezelf te beschermen.

Nu zit ik tussendoor naar de boottocht door Amsterdam te kijken. De jongens zien er ontspannen uit. Zelfs van Persie kan lachen. En toch vind ik het ontzettend jammer. Ook ik wijdt het gedeeltelijk aan de scheidsrechter. Ik speel nu al dagen de wedstrijd af in mijn hoofd. De kans van Robben komt steeds naar boven. Het geluk was deze keer niet op onze hand, maar op Spanjes hand. En ook het latere moment van Robben waar hij niet viel, maar juist voor de goal ging. Dat siert hem van één kant, van de andere kant was het een cruciale val geweest. Puyol rood in plaats van Heitinga, dan was het dubbeltje wel onze kant opgevallen.

De spelers moeten dit soort dingen beslissen in een split second. Robben dacht te kunnen scoren, maar helaas. De keeper was sneller. En dan alle kaarten, die laten we eerlijk zijn, wel allemaal terecht waren. Ze hebben hard gespeeld, ik neem aan bewust om de Spanjaarden uit hun spel te krijgen. Dat is aardig gelukt, maar het heeft een prijs. Een rode kaart. Of dat beslissend was, weet ik niet. Uiteindelijk was beslissend dat we toch niet snel genoeg gefocust waren na een niet toegekende corner. Dat dat een foute beslissing van de scheids was, staat buiten kijf. Maar scheidsrechters maken nu eenmaal fouten. Dat daar dan een goal uit kan vallen, ligt toch aan het niet snel genoeg omschakelen en weer teruggaan naar absolute concentratie.

Braafheid stond erbij en keer ernaar. Van de Vaart probeerde het nog, maar hij is geen Nigel de Jong. Kon de coach niet langer wachter met de wissel? Een penaltyspecialist inbrengen, moet je niet te vroeg doen. En dat doet me ook denken aan de wissel van Kuyt. Waarom hij eruit? Hij zat niet lekker in de wedstrijd, dat is waar, maar ook Kuyt had Iniesta niet zomaar laten lopen. Die zat alle wedstrijden overal tussen.

Ik denk dat ze toch de ervaring miste voor zo'n grote finale. Ze zijn er hard ingegaan, maar hebben te weinig nagedacht over hoe je dan de scheids kan bespelen. Daar waren de Spanjaarden beter in. En voor mijn gevoel is dus niet de wedstrijd beslist door het betere voetbal van Spanje, maar door het betere strategische spel naar de scheids toe van Spanje. En dat vind ik echt jammer, het was niet nodig geweest.

Nu worden onze mannen gehuldigd, dat is verdiend want tweede team van de wereld word je niet zomaar. Er valt de spelers weinig te verwijten, behalve net het gemis van de flair die je nodig hebt in een finale. Die fout zullen ze nu niet meer maken. Bedankt jongens, het waren mooie weken. Jullie hebben de spanning goed opgevoerd en ons tot de 117ste minuut laten geloven dat het mogelijk was. En dat verdient ook een pluim!

10days verbouwen en mezelf, dag 8

2010-07-11T14:54:00.003+02:00

Lieve lezers, het is weer tijd voor een update van mijn reilen en zeilen. Ik wil het verbouwenproject graag voor mezelf en ook voor jullie afronden. Een ander project lonkt weer aan de horizon. Ik ga op een voorzichtige manier weer mindfulness verder oppakken. De projecten komen elke keer op mijn pad. Ik heb op een gegeven moment een gevoel dat ik me ergens op moet richten en dat nu mijn tijd is om daar naar te kijken. Nu is dat gevoel dat ik yoga weer op moet pakken. Ik wil dan ook 10 dagen yoga gaan doen. Ik heb het boek van Johan Noorloos en ga dat als leidraad gebruiken. Er staat een programma in van 21 dagen en dat ga ik in 10 dagen doen.

Maar nu eerste het verbouwenproject afronden. Ik werd min of meer gedwongen dat project op te pakken. De afgelopen weken is mijn leven beheerst door de verbouwing en kon ik niet anders dan dat onderwerp van mijn blog te laten zijn. Achteraf gezien, is dat niet de beste reden om een project te doen. Dit project is me opgedrongen van buitenaf. Het kwam niet echt uit mezelf. Dus dat project is bij deze afgerond.

Er is nog een ander onderwerp waar ik wel een project aan zou willen wijden, maar dan speelt de gedachte mee 'hoe ver wil en kun je gaan in een blog?'. Dit onderwerp is nogal persoonlijk, intiem en prive. Wil ik daarover schrijven voor iedereen om mee te lezen? Ik vind het oprecht een lastige vraag. Ik heb met jullie al heel wat persoonlijke zaken gedeeld en soms kun je je afvragen of die niet al te ver gingen. Maar wat kun je nog wel vertellen op internet en wat niet meer? Je duistere kanten? Elk mens heeft zo zijn duistere kanten en een paar keer heb ik die van mij al aan de orde laten komen. Maar het is ook weer heel beangstigend om een duistere kant zo onder het voetlicht te laten komen. Je geeft er dan een stem aan en dan komt het opeens wel heel dichtbij. Dus ik ga nog eens nadenken over het onderwerp waar ik nu liever over zou willen bloggen, of dat kan of niet. Ik zou het ook leuk vinden jullie mening erover te horen! Ben ik soms al te ver gegaan in het delen van mijn intimiteiten? Of zouden jullie juist meer willen lezen?

En dan wil ik als aflsuiting van vandaag, mijn ervaring van gisterenavond met jullie delen. Met mijn lief ging ik naar het concert van Prince in Werchter. Ik was nog nooit in Werchter geweest en mijn lief is een fervent festivalbezoeker. Voor hem bekend en voor mij onbekend terrein dus. We hebben daar 's middags en 's avonds wat gehangen op een kleedje, boekje gelezen, gebabbeld, rondgekeken, geluierd, gegeten, gedronken, allemaal heel gezellig en in een zeer prettige sfeer. Er werd muziek gemaakt en we werden wel onderhouden. Er kwam nog een regen- en onweersbui over en we stonden ervoor te schuilen toen Prince opeens op het podium verscheen. Zeer onverwacht. Het leek wel of er een siddering over het veld ging. Iedereen liep naar voren en het voelde magisch. Er klonken bekende klanken over het veld en we werden omgeven door donkere luchten met lichtflitsen en regen. De paarse schijnwerpers werden op de regen gericht tijdens Purple Rain, bijna mythisch. Als intermezzo zongen de zangeressen een lied over angels. Ik ben niet goed in teksten en daar ging het niet om, ik weet dat het over engelen ging en ik had het gevoel dat er engelen bij me waren. Mijn lief was even weg en ik stond daar, keek omhoog naar de wolken en voelde me omgeven door alleen maar engelen. In het groot tussen de wolken zag ik mijn overleden moeder, enorm groot dus, en meer op de achtergrond mijn overleden vader. Ik keek omhoog, zag ze daar en voelde ze overal om me heen. Hun armen warmden me en sterkten me. Ze beschermen me. Ik kon alleen maar huilen en naar de lucht blijven staren en voelen wat ze voor me betekenen. Er is dan geen gevoel van gemis, geen tranen van verdriet, omdat je tot in elke vezel van je wezen weet dat ze bij je zijn en altijd bij je zullen zijn. Dat ze altijd het beste voor je willen en nog steeds alles wat in hun macht ligt, zullen doen om dat te bewerkstelligen. En dat neemt niemand me af!

10days verbouwen en mezelf, dag 7

2010-07-08T16:03:00.004+02:00

Vandaag was weer een interessante dag! Ik ben voor mijn doen behoorlijk boos geworden. Mijn lief was verbaasd en zei 'dat is niet mijn stijl'. Dat klopt het is zeker niet zijn stijl, en eigenlijk ook niet mijn stijl. Maar soms moet je wel. Tenminste dan vind ik wel dat het gerechtigd is.

Vandaag ging het over het zonnepaneel. De installateur van het paneel en de leverancier van de pomp waren het niet eens. En ik zat ertussen. Bovendien werd ik gebruikt als een soort speelbal. En vooral werd ik niet repsectvol behandeld. Ik stelde dat het zonnepaneel niet functioneerde en de installateur stelde van wel. En dus werd ik niet geloofd. Uiteindelijk na anderhalf week aandringen dat het systeem echt niet werkt, kwam vandaag dan toch de installateur om mij te laten zien dat het wel werkte.

Ik heb het over ons nieuwe huis. Maar dat snapte jullie hopelijk al. De garantieafdeling van de bouwer was ook al bezig om te achterhalen waar het vocht in de vloer vandaan komt. Die waren er met twee mannen en de opzichter. Dan kwam de installateur van het zonnepaneel met twee man sterk. En van de projectontwikkelaat kwamen er ook nog twee man. Het was dus een drukke boel. En de installateur ging mij wel eens laten zien dat het systeem wel degelijk draait.

Niet dus. Wat een afgang. Gelukkig dat iedereen erbij was. Maar mijn boosheid. De installateur bleef bij hoog en laag beweren dat het systeem werkte. Dus uiteindelijk schoot ik uit mijn slof en stelde dat ik 0% vertrouwen had in zijn bedrijf. Er was mij namelijk bij oplevering verteld dat het systeem volledig was getest en werkte en twee weken na dato bleek het systeem helemaal nog nooit te hebben gewerkt omdat er een leiding vol zat met purschuim. En ook toen was het verhaal dat de pompleverancier nooit wat had teruggekoppeld. Dus dat hij bij mij niet meer moest aankomen dat hij nooit wat van de pompleverancier had gehoord.

Nu ik het opschrijf word ik weer boos. En die boosheid is wel interessant om te onderzoeken. Waar komt die nu vandaan? Ik denk dat ik dan het gevoel krijg dat ik word behandeld als een of ander dom vrouwtje. Dat ik als dom word beschouwd, trek ik me wel aan. Dat is blijkbaar een gevoelig punt. Terwijl, als je me een beetje kent, weet dat ik niet dom ben. Waarom trek ik me dat zo aan? Bovendien is het ook niet waar dat ik als dom word gezien. Dat gevoel krijg ik alleen, maar waarop is dat gebaseerd? Geen idee eigenlijk.

Ik denk ook dat onrechtvaardigheid meespeelt. Het gevoel te hebben onrechtvaardig te worden behandeld. Dat is ook iets waar ik slecht tegen kan. Maar waarom is dat belangrijk voor me? Uiteindelijk gaat het erom dat het zonnepaneelsysteem gaat werken. Dat dat niet op een vriendelijke manier gaat, maakt niet uit. Dat het niet op een manier gaat waar ik me bij prettig voel, maakt niet uit. Of dat mag toch niet uitmaken? Ik weet niet precies wat me dwarszit, maar dat het niet lekker zit, is wel duidelijk! Ik ga er nog eens over nadenken, tot morgen!

10days verbouwen en mezelf, dag 6

2010-07-01T16:40:00.002+02:00

Goedemiddag lezers. Een korte update over de vochtproblemen. Inmiddels is de vloerverwarming afgeperst en is geconcludeerd dat dat niet het probleem kan zijn. Dus morgenvroeg om 8 uur wordt de waterleiding afgeperst en als daar geen lek te vinden is, wordt de hemelwaterafvoer nagekeken.

Kortom het is even een puzzel waar het vocht nu vandaan komt.

Een van mijn lezers gaf aan dat ze liever meer leest over hoe het mij vergaat. Dat vind ik zelf eigenlijk ook een interessantere invalshoek. Dus ik ga proberen me iets meer te richten op mezelf.

Ik heb deze week 1 keer kunnen genieten van een vrije ochtend op de camping. Het is natuurlijk heerlijk weer en ik heb zelfs even de zonnegroet gedaan met mijn blote voeten in het gras. Ik zou echt willen dat ik meer tijd had om te genieten. Het is in ieder geval niet echt een straf om nu in een caravan te wonen. En toch komt het er voor mij niet echt van om ervan te genieten. Daarover kan ik dan weer boos worden op mezelf. Dat is niet handig en niet prettig.

Mijn voornemen is toch meer tijd voor mezelf in te plannen. Meer genieten van het nu. Vanochtend kwam ik nog een moeder op school tegen waarmee ik aan het einde van het vorig schooljaar uitgebreid over mijn dochter heb gesproken. Ik zei tegen haar 'zo weer een jaar verder'. We hebben erom gelachen, maar het deed me ook weer beseffen hoe snel het jaar is omgegaan. En dat is dan weer tijd voor retrospectie.

Ik blijf het wel leuk vinden jullie op de hoogte te houden over mijn vochtproblemen in de vloer. Ik ga het ook zeker bloggen als er morgen meer duidelijkheid komt. Nu ga ik even een moment voor mezelf nemen en mijn computer al een uur eerder afsluiten dan normaal. Dus tot morgen lieve lezers!

10days verbouwen en mezelf, dag 5

2010-06-29T16:58:00.002+02:00

Zo we zijn weer een dag verder. En er gebeuren nu ook goede dingen. De vloer op de kinderverdieping is wel gelegd. Ik had een vrolijke, kleurige tegel uitgezocht die op de kinderkamers in een patroon zijn gelegd. Blauw, groen, oranje en wit. Dochterlief heeft nu twee mooie sterren in haar kamer en zoonlief een blokkenmotief. De kinderverdieping wordt een echte kleurrijke verdieping. Veel kleur op de vloer en veel kleur op de muren. Heel erg leuk!

Over het vocht in de vloer op de woonverdieping is verder nog geen duidelijkheid gekomen. Maandag is de bouwtechnisch adviseur komen meten en heeft ook geconstateerd dat het erg nat is. Ook heb ik geconstateerd dat de druk in de vloerverwarming licht terugloopt. Het zou dus een lek in de vloerverwarming kunnen zijn, maar het zou ook niet zo hoeven zijn. Het vocht in de vloer kan ook een andere oorzaak hebben. De adviseur houdt het er voorlopig op dat het door het doorboren van de waterleiding op een heel andere plek nat is geworden door het anhydriet. Dat is waterdragend en het vocht kan zich snel verplaatsen. Maar donderdag komt hij terug om een controlemeting uit te voeren en dan moet het vochtgehalte wel zijn gedaald. Dat de druk terugloopt in het vloerverwarmingssysteem wordt afgedaan met de opmerking 'lucht'.

Nu moet ik zeggen dat ik zelf ook hoop dat het niet een lek in mijn vloerverwarming is, want dan zijn wel nog wel even zoet. Dan moet er gehakt worden en dan moet er opnieuw worden gestort. Daar zit niemand op te wachten.

En ook mijn eigen verbouwing verloopt voorspoedig. Eigenlijk is daarbij alles naar wens verlopen. De aannemer heeft ingespeeld op zaken indien nodig en is voortvarend te werk gegaan. Die verbouwing is dan ook zo goed als afgerond. Alles is redelijk binnen budget gebleven en er zijn geen echte verrassingen opgetreden. Bovendien is het werkelijk prachtig geworden en precies zoals we het ons hadden voorgesteld, soms zelfs beter!

Dat helpt ook weer wel, mezelf voorhouden wat er wel goed gaat. En het verhoogde vochtpercentage is een kwestie van loslaten. Nu kunnen we er helemaal niets aan doen. We zullen moeten afwachten wat er donderdag uit de meting komt. Dan kunnen we pas meer zeggen en gaan regelen indien nodig. Dus tot die tijd is het een proeve van geduld. En dát is nu net weer een mooie uitdaging voor mij! Kom maar op verbouwing met al je levenslessen voor mij.

10days verbouwen en mezelf, dag 4

2010-06-27T11:49:00.004+02:00

Gisteren hebben we een dag volledig rust genomen, helemaal niets maar dan ook niets met het huis gedaan. Heerlijk. We hebben nu tenslotte door alle vochtproblemen in de vloer, sowieso meer tijd. De houten vloer kan voorlopig nog niet worden gelegd, zoveel is wel duidelijk. Wanneer deze wel kan worden gelegd, daarvan hebben we nog idee. De vloer is op die plek echt kleddernat. Zo nat is de vloer kennelijk alleen als hij net is gestort. En dan weten we dat het in ieder geval 4 weken moet drogen voordat het vochtgehalte naar een acceptabel niveau is gezakt.

Maar even terug naar vrijdag. Er zou vrijdagochtend een monteur van de warmtepomp komen om het zonnepaneel in werking te stellen. Ik had gevraagd of zij ook zouden kunnen zien of er wellicht een lek in mijn vloerverwarming zou kunnen zitten. Ik had dus redelijk mijn zinnen gezet op het feit dat ik meer duidelijkheid zou hebben over de gemeten vochtplek in mijn dekvloer na het bezoek van de monteur. 's Ochtend kwam er eerst de opzichter van de bouwer die mij ook weer vertelde dat er geen vocht te zien was en dat het dus geen lek kon zijn. Dat had de projectontwikkelaar me ook al verteld de avond ervoor. Bovendien zou het liggen aan dat er spullen op hebben gestaan en dus niet kon wasemen of dat de stukadoors een emmer op de vloer zouden hebben leeggegooid.

Ik had nu dus al meerdere malen mijn verhaal gedaan tegen verschillende partijen dat er echt iets niet klopte en de oorzaak niet duidelijk was. Elke partij probeerde eerst de schuld bij mij neer te leggen. En elke keer moest ik weer 'verdedigen' waarom dat niet erg waarschijnlijk is. De rest van de vloer op die verdieping en de andere vloeren op de andere verdiepingen zijn namelijk wel droog, zijn zelfs legklaar (ook voor hout). Er moet dus iets aan de hand zijn met dat stuk vloer waarom deze nog zo vochtig is (kleddernat volgens de lijmexpert die heeft gemeten).

Ook de pompinstallateur kon me niet verder helpen. Nee zij gingen over de pomp, de installatie moest ik echt door de installateur na laten kijken. Wat wel een saillant detail is, het systeem van het zonnepaneel kon niet in werking worden gezet omdat het niet goed geïnstalleerd is. Het terugloopvat mag niet meer dan 3 meter van het paneel worden geplaatst, ook de installateur weet dat, maar is nu zo'n 10 meter van het paneel geplaatst. Dus er moet een extra vulcontrole worden geplaatst. En dat is niet gebeurd. Dit wordt weer gerapporteerd aan de installateur en zo zijn we dan weer een paar dagen verder. Of weet ik niet eens hoeveel verder we zijn omdat de installateur weer terug moet komen.

Wat ik wel wijzer ben geworden, is dat als er een klein lek in een leiding zou zitten, dit niet te zien is aan de drukmeter. Als het lek klein genoeg is, vertelde de installateur, dan kan het maanden duren voordat de druk meetbaar terugloopt. Het niet teruglopen van de druk, is dus geen garantie dat er geen lek is. Bovendien weet ik nu nog niet of de druk terugloopt, omdat ik geen ijkpunt had (nu wel uiteraard).

Ik wilde toch weer meer het heft in eigen hand nemen. Want dit afschuiven van partij naar partij naar mij, brengt me niet verder. Misschien ligt het probleem inderdaad aan onze kant, maar dan moeten we dat ook weten. Dus heb ik een bouwtechnisch adviseur ingehuurd. Deze kan maandag om 9 uur langskomen. Aan de telefoon zei deze man al meer zinnige dingen dan al die andere mannen bij elkaar. Hij gaf ook de indruk niet eerder weg te gaan dan het moment dat hij weet waar het hoge vochtgehalte vandaan komt. Maandag weet ik dus zonder twijfel meer.

Het is wel interessant om te ontdekken dat er zoveel mensen zoveel meningen zijn. Dat ook iedereen goedbedoelde adviezen heeft (de pompinstallateur bijvoorbeeld vertelde dat het enorm lang kan duren voordat een vloer droog is in nieuwbouw, ja dat klopt, maar waarom is de rest van de vloer dan wel droog?). En ook merk ik dat dit een van mijn valkuilen is. Ik word beïnvloed door meningen van anderen. Die komen allemaal bij mij binnen en dan weet ik het op een gegeven moment echt niet meer. Een belangrijke constatering waar ik iets mee kan doen. Ik ga een stap terugzetten en weer mezelf geloven. Het gaat om het huis van mijn lief en mij en wij moeten er dus mee omgaan zoals wij denken dat het goed is. Al die andere mensen doen er niet toe. Dit voelt goed terwijl ik dit opschrijf! Ik moet mezelf niet meer zo uit balans laten brengen door al die andere mensen. Ik ben zelf, samen met mijn lief, meer dan mans genoeg om dit af te kunnen handelen.

Fijne constatering! Mijn tweede valkuil is dat ik het gevoel kan krijgen dat ik 'overal' alleen voor sta. Mijn lief en ik hebben afgesproken dat ik de verbouwing begeleid. Op die momenten dat ik 10 keer uit moet leggen aan allerlei mensen dat er echt iets aan de hand is, dan wordt het me teveel. Ik heb dan het gevoel dat ik er alleen voor sta en dat mijn lief lekker makkelijk alles aan mij laat. Dat ik dat ook wel zou willen, geen gedoe. Ik vergeet dan dat ik heel gemakkelijk aan mijn lief kan vragen om hulp. Of in ieder geval kan overleggen. Uiteraard sta ik er niet alleen voor, stel je voor, wat een onzin. Vrijdag had ik weer zo'n moment dat ik me 'in de steek gelaten' voelde. Ook daar kan ik weer van leren. Dat ik op zo'n moment gewoon aan de bel trek en mijn lief inschakel. En mijn lief reageert dan nooit vervelend, nee juist heel begripvol. Wat de drempel is om die hulp te vragen? Geen idee. Maar wel een leuk iets om nog eens over na te denken.

Voor vandaag wilde ik het hier maar bij laten. Morgen weer meer! En tips zijn altijd welkom!

10days verbouwen en mezelf, dag 3

2010-06-24T14:22:00.003+02:00

Lieve lezers, het gaat niet goed met mezelf. Ik vind het ontzettend moeilijk om mezelf niet geheel te verliezen in het regelen voor het huis. En ik loop tegen zaken aan waar ik door word uitgedaagd.

Een update over de situatie. De aanleg van de badkamer door de bouwer is inmiddels afgerond. Met de laatste schermutselingen over wie nu het fonteintje in het toilet op moet gaan hangen, is er een einde gekomen aan de werkzaamheden van die partij. Tot mijn verbazing hoorde ik nu van de loodgieter (de onder-onderaannemer dus) dat zij extra hun best hebben gedaan. Ze hebben het hangende toilet bijvoorbeeld niet voor de leidingkoof geplaatst (wat ze normaal doen met een extra uitbouw) maar hebben dit toilet met alle extra werkzaamheden van dien, in de leidingkoof geplaatst. Ik zou echt niet anders hebben gewild, maar blijkbaar is dit een extra gebaar naar mij toe. Ik ben blij dat ze dat wel uit zichzelf zo hebben gedaan.

Nu kun je denken hoe belangrijk is het dat het toilet netjes is weggewerkt en niet met een extra uitbouw? Eigenlijk is het helemaal niet zo belangrijk. Maar als je dan toch een huis aan het bouwen/verbouwen bent, wil je het ook heel graag zo veel mogelijk naar je eigen smaak. En dan zijn die zaken toch wel belangrijk.

Maar wat ik vandaag wilde vertellen, gaat toch over een andere kwestie. Misschien kunnen jullie je nog herinneren dat mijn bron voor de vloerverwarming verstopt bleek te zitten en dat dus mijn vloerverwarming nog helemaal niet had gedraaid. Anderhalve week na sleuteloverdracht werkte de bron pas. Mijn vloerverwarming draait nu dus pas twee weken. Nu zijn er vanwege lijmgebruik bij het leggen van vloeren allerlei protocollen over hoe je de vloerverwarming moet laten draaien gedurende vier weken. Oftewel als de vloer te nat is, kun je niet lijmen. Logisch toch.

Uiteraard is er door het later aan kunnen zetten van de vloerverwarming vertraging opgetreden in het drogen van de vloer. Maar vandaag zou er dan toch weer gemeten worden om te kijken of de vloer al droog genoeg is voor de lijm. En wat schetst onze verbazing? In de huiskamer zit een extreem vochtige plek van zeker 8 vierkante meter groot. Ik ben natuurlijk geen vloerenexpert, maar met mijn boerenverstand denk ik dan, dat moet een lek zijn. Waar komt anders zo'n vochtige plek vandaan?

En daar begint de uitdaging. Tot op heden word ik toch enigszins van het kastje naar de muur gestuurd. Zo'n vloerverwarming wordt kennelijk aangelegd door een installateur. Die installateur werkt dan weer samen met een pompleverancier. En dus praten we nu al over drie partijen die uitblinken in het afschuiven van verantwoordelijkheid naar een andere partij.

Ik merk nu dat na drieënhalve week heen en weer geschuif van verantwoordelijkheid, ik het meer dan spuugzat ben. Maar hoe krijg ik hier vat op? Dat is de vraag die ik me nu stel. Bij de projectontwikkelaar is mijn vaste contactpersoon op vakantie. De andere persoon die ik er ken, wordt afgeschermd. Ik kom nu niet verder.

Wel komt er morgen, door eigen initiatief, iemand langs die de warmtepomp heeft geleverd. Die monteur kan in ieder geval constateren of er sprake zou zijn van een lek in de vloerverwarming. Maar ik heb inmiddels een gevoel dat ik het niet meer weet. Het is best leuk om even op de camping te wonen, maar een uitzicht op in het nieuwe huis gaan wonen, is toch wel wenselijk. Hoe kom ik nu verder? Hoe zorg ik dat er duidelijkheid komt waar dat vocht vandaan komt? En nog belangrijker hoe kan ik zorgen dat de vloer zo snel mogelijk droog wordt?

Tips, ideeën, suggesties zijn heel erg welkom!

10days verbouwen en mezelf, dag 2

2010-06-14T08:58:00.004+02:00

Inmiddels is gebleken dat de put voor ons warmwater- en verwarmingssysteem niet werkte. De pomp had nog nooit gedraaid omdat er geen flow was. Dit was vertelt tegen de installateur, maar die had dit bericht niet ontvangen. En zo wordt de 'schuld' steeds naar een andere partij geschoven.

De straat moest weer open, de slangen van put werden doorgezaagd en wat bleek? Er was een spuit purschuim leeggespoten in de slang. Er was dus geen flow mogelijk want de leiding was totaal verstopt. Na nog de nodige actie met een ontstopper werd de stroming weer hersteld. De put werkt nu.

We zijn uiteindelijk pas 10 dagen later kunnen gaan stoken dan gepland. Dit betekent dat de vloer nog vrij nat is. Je moet in een nieuwbouwhuis met vloerverwarming altijd een paar weken het systeem laten draaien zodat de vloer kan drogen voordat je er je vloerbedekking als hout en marmoleum op gaat leggen. Nu is de projectontwikkelaar welwillend om eventueel opgelopen schade te vergoeden. Een weekje extra op de camping is geen probleem.

Wat ik wel vreemd vind, is dat het installatiebedrijf van de put veel minder welwillend is. Zij hebben door een waterleiding geboord waardoor mijn vloer nog natter is geworden. En waardoor alle werkzaamheden vertraging hebben opgelopen. Zij stellen zich echter erg terughoudend op dat er vertraging is ontstaan door hun werkzaamheden.

Ik merk dat ik moe word van dat heen en weer geschuif van verantwoordelijkheden. Het gaat prima als de bouwers de hand in eigen boezem steken, maar dat getrek en geduw, daar houd ik echt van. Ik voel me dan teneergeslagen en moe. Waar dat precies vandaan komt, weet ik niet. Dat is misschien een goed idee om eens naar te kijken. Ik denk dat het met rechtvaardigheid heeft te maken. Ik heb een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en heb het gevoel dat ik nu niet rechtvaardig wordt behandeld. Wordt vervolgd...

10days verbouwen en mezelf, dag 1

2010-06-10T13:09:00.007+02:00

Ik kan niet anders dan mijn volgende project over de verbouwing te laten gaan. Wiij bivakkeren momenteel op de camping omdat ons vorige huis al is overgedragen aan de volgende eigenaar en ons huidige huis verbouwd moet worden.

En bij een verbouwing zijn er dagelijks anekdotes te vertellen. Nu is het niet helemaal eerlijk omdat ik al anderhalve week de sleutel heb en er dus al het een en ander is gebeurd. Ik zal de hoogtepunten tot nu toe schetsen. Ik hoop wel dat jullie het een leuk project vinden. Ik denk dat het mij wel gaat helpen alles op te schrijven.

Maandag 31 mei hebben we de sleutel gekregen van ons nieuwbouwhuis in Delft. De week ervoor had ik al geconstateerd dat de badkamer niet was geplaatst (die we wel bij het huis hadden gekocht) en daar begon de weg met hobbels.

Vooropgesteld wil ik zeggen dat het werkelijk een geweldig mooi huis is. Dat wil en mag ik niet vergeten. En uiteraard hoort er bij verhuizen stress, ook dat is normaal. En voor de rest weet ik niet of de zaken die we tegenkomen erbij horen of niet, doet er niet toe, het is een leuk verhaal.

De niet aangelegde badkamer wordt uiteraard alsnog geplaatst. Dit betekent dat de bouwer nog in ons huis bezig is. Mijn eigen aannemer is ook bezig met het aanleggen van een tweede badkamer en andere dingen. Dus er lopen al twee partijen in ons huis. Maar de bouwer van de badkamer werkt weer met onderaannemers, eentje voor het loodgieterswerk, eentje voor het timmerwerk en eentje voor het tegelwerk.

Wat een voordeel is dat ik nog heb kunnen sturen in het tegelwerk voor de badkamer en het toilet. Ik heb straks zonder meerkosten wel een naar eigen smaak ingerichte badkamer. Als de badkamer wel op tijd af was geweest, had ik voor lief moeten nemen wat de ontwikkelaar had gemaakt. Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Er was dus al sprake van twee partijen in huis, toen opeens bleek dat er nog een derde partij bij kwam. Na de sleuteloverdracht kregen wij opeens het bericht dat ons warmtesysteem niet optimaal functioneert en dat er ter compensatie zonnepanelen op ons dak moeten worden geplaatst. Dit voor kosten van de bouwer uiteraard. Aangezien wij van de berging een badkamer aan het maken zijn, heb ik op snel handelen aangedrongen om te zorgen dat er geen onnodig breekwerk achteraf zou gebeuren.

Zo wil het dat er nu 3 partijen in mijn huis bezig zijn. Tot dan toe verliep alles zeer voorspoedig. Op wat kleine strubbelingen tussen mijn aannemer en de badkamerjongens na, werd er lekker doorgewerkt. Maar nu moesten er ook nog tussendoor voorzieningen voor de zonnepanelen worden aangelegd. Bij het boren van de gaten in de vloer is een waterleiding en afvoer geraakt. Hierdoor liggen deze werkzaamheden nu tijdelijk stil en moeten de leidingen weer worden hersteld. En lopen we vertraging op, dat is al niet prettig, maar er is meer.

Wij willen graag houten vloeren in ons huis en hiervoor moet de vloer redelijk droog zijn. Dus het verzoek van de vloerenman was om onze vloerverwarming goed op te stoken zodat alles kan drogen. Nu probeerden wij door de thermostaat aan te zetten, de vloerverwarming op te stoken, maar er gebeurde maar niets. De zonnepanelen-mannen zijn ook de warmtepomp-mannen en ze zouden dit probleem verhelpen. Dus er kwam een vierde partij in het spel, de leverancier van de pomp zelf.

Wat bleek nu, de leverancier van de pomp moest constateren dat onze pomp nog nooit heeft gedraaid. De installateur van de warmtepomp heeft ergens iets over het hoofd gezien. Kortom we hebben nu geen warm water of vloerverwarming. Vandaag is naarstig geprobeerd het probleem te verhelpen, maar dit is nog niet gelukt. Of en wanneer dit probleem verholpen gaat worden, weet ik niet.

Toch blijf ik redelijk rustig. Het is een optimale oefening in loslaten. Ik kan geen controle uitoefenen op het wel of niet werken van een warmtepomp. Het enige dat ik kan doen, is er achteraan zitten. Het geeft iets bevrijdends. Ik kan het niet goed onder woorden brengen, maar het is mooi om los te kunnen laten. Heeft mijn oefening van de laatste maanden al effect? Mindfulness past op vele manieren bij verbouwen. En het roept ook wel de vraag op voor mij hoe ik voorkom dat ik mezelf verlies in deze periode. Mijn voornemen was om elke ochtend in de Delftste Hout te gaan wandelen, aangezien ik daar nu toch woon. Maar dat is er tot op heden nog niet van gekomen. De uitdaging ligt voor mij dus niet in het aansturen van die verbouwing, maar die ligt in het tijd voor mezelf nemen. Hoe zorg ik dat ik mezelf niet verlies?

En dan een afsluitende grap, gisterenavond waren mijn lief en ik naar een feestje van een lieve vriendin. We kwamen na twaalven weer terug bij de camping en wat schetst onze verbazing, een enorm groot hek voor de ingang. Met punten aan de bovenkant, geen mogelijkheid om er omheen te gaan. En erg dicht. Ik kan er nog om lachen, dat je als een soort schoolgaande puber voor 23.00 uur binnen moet zijn omdat het hek dichtgaat. Ons geluk was dat de oppas bij de kinderen zat en ons het pasje kon brengen waarmee we de slagbomen voor de auto kunnen openen en dus ook gelukkig een poortje bij het hek. We zijn binnengekomen. Vanochtend hoorde ik aan de receptie dat bij aankomst dat gemeld had moeten worden. Ach, ik kan er de humor wel van inzien.

10days ik weet het nog niet

2010-06-07T14:16:00.005+02:00

Lieve lezers,

Ik weet echt nog niet wat mijn volgende project van 10 dagen moet gaan worden. Ik zit nu in een bijna leeg huis. Dat is nog eens een andere ervaring. Het is een emotionele dag, toch wel.

Twee jaar geleden ben ik in dit appartement gaan wonen. Ik had net een scheiding en daarna het overlijden van mijn vader achter de rug. Het waren met recht roerende tijden. Toen ik hier introk, had ik een relatie die niet lekker liep. En nu ga ik dat alles achter me laten. Ik heb een nieuwe liefde met wie ik samen een huis heb gekocht. We gaan samen aan een nieuwe toekomst beginnen. Een toekomst waar mijn vader geen deel meer van uitmaakt. Een toekomst waar de vader van mijn kinderen nog maar een kleine rol in speelt. Een toekomst met zijn vieren met dromen en hoop.

Ik ben er aan toe. En toch ben ik weemoedig. Ik ben van één kant blij dat ik deze roerige tijden nu achter me ga laten. Dat er in het nieuwe huis geen herinneringen meer zijn, alleen maar toekomstplannen en momenten van nu. En toch heb ik hier een mooie tijd gehad. Er zijn hier 11 appartementen op een rij en een aantal van mijn buren is nu mijn vriend. Dat contact zal ik missen. Het is een fijne omgeving om te wonen. Qua buurt blijf ik min of meer hetzelfde, maar het is toch anders.

Verhuizen is een van de ingrijpendste momenten in iemands leven, wordt wel gezegd. Dat merk ik wel. Je raakt er toch even van in onbalans. En nu zit ik deze blog te typen, terwijl letterlijk alles om me heen wordt weggehaald. Dat voelt echt raar.

En eigenlijk zijn mijn gedachten ook bij Ragna. De precieze toedracht weet ik niet en die doet er ook niet toe. Ze ligt opeens op de IC met een hersenbloeding. Dan ben ik maar bezig met mijn verhuisstress en dat is zo irrelevant als er een geweldig en mooi iemand opeens op de IC ligt en zich zo machteloos en ontredderd voelt. Ik ga in gedachten een kaarsje opsteken, heel veel schietgebedjes doen en deze post aan Ragna opdragen. Lieve, lieve meid, mijn hart gaat naar je uit!

Opeens
doet je hoofd
niet meer mee

Opeens
werkt je hoofd
niet meer
zoals jij het wilt

Opeens
lig je
ontredderd
onthand

Ik bid
Ik bid
Ik bid

10days aardig zijn, dag 8, 9 en 10

2010-06-03T14:34:00.005+02:00

Ik had met jullie en mezelf afgesproken dat ik 3 dagen met name aardig zou zijn voor mijn lief. Ik heb dit overigens niet met hem besproken. En ik heb ook niet gecheckt of hij het heeft gemerkt Ik denk het eigenlijk niet. Want het is niet altijd even goed gegaan. Ik merk zelf dat ik toch wel enigszins onder druk sta. Van de andere kant vind ik eigenlijk dat ik heel rustig blijf gezien de op stapel staande verhuizing.

Maar eerst het aardig zijn tegen mijn lief. Een avond ging het over geld. We hadden een bespreking met onze gemeenschappelijke boekhouder over hoe onze financiële situatie het beste ingedeeld zou kunnen worden. En dan gaat het om hoe bepaalde keuzes gevolgen hebben voor ieders portemonnee. En daarbij is het me niet gelukt aardig te blijven. De keuze die we logischerwijs maken, heeft tot gevolg dat ik mijn toeslagen als alleenstaande moeder kwijtraak dan wel een stuk terug zie gaan. De fiscale voordelen van die keuze zitten vooral aan de kant van mijn lief. Nu gaan we natuurlijk samenwonen, dus uiteindelijk komt al het geld op een hoop en kijken we wie wat kan betalen. Alleen voelt het nu niet zo.

Ik word gekort en mijn lief niet. Dus dat steekt toch wel even. En daar schoot ik ook wel enigszins van in de stress. Nu ben ik eigenlijk iemand die vind dat geld niet belangrijk is en dat geld ook vooral moet rollen. Sparen is wel handig, maar het moet niet allemaal te panisch worden. Natuurlijk wil ik wat reserves hebben voor een kapotte wasmachine, onverwachte uitgaven voor de kinderen en dergelijke. Maar ik hoef geen tonnen op de bank te hebben staan. Een reserve van zo rond de 10k is prettig. En verder knoop ik op de een of andere manier toch wel de eindjes aan elkaar. Dus geld is niet een heel belangrijk ding voor mij. En toch werd ik geraakt. En ging ik dat afreageren op mijn lief. Dat terwijl het niet zijn idee is. Nee we kijken samen hoe we het financieel zo goed mogelijk kunnen regelen en beslissen daar samen over. En toch werd ik chagrijnig, werd kattig, werd stil, ging snauwen. Mijn lief is een superaardig iemand en vroeg me 'wat heb ik fout gedaan?'. Die vraag werkt wel voor mij. Ik kan dan uit mijn boosheid stappen en zien dat HIJ niets fout heeft gedaan. IK heb niet goed nagedacht over de consequenties van samenwonen.

Ik heb me over deze boosheid heen gezet. Ik was ook erg moe en heb me ook daar overheen gezet. Ik werd weer aardig. Nu kun je denken dat ik mezelf daarmee tekort heb gedaan. Maar dat vind ik niet. Want het was ook weer aardig voor mezelf. Ik voelde me daarna een stuk beter. En ik moet weer tot de conclusie komen dat aardig zijn voor een ander uiteindelijk aardig zijn voor jezelf is.

Een ander voorbeeld dat ik ook nog met jullie wil delen. In ons nieuwe huis moet natuurlijk van alles gebeuren en er moeten dus ook nieuwe vloeren worden gelegd. Nu heb ik al uitgebreid contact gehad met de vloerenboer en die kwam vanochtend om de vloeren in te meten. Er kwam een collega mee die ik nog niet eerder had gezien. Deze man is niet mijn type. En dat ging niet goed in de communicatie. Het werd bijna ruzie en ik kon niet aardig zijn tegen deze persoon. Ik moest achteraf wel om mezelf lachen. Nu wil ik in dit geval aardig voor mezelf zijn. Ik wil het liefst niet meer met deze man hoeven te communiceren. Dus heb ik net de collega gebeld waar ik wel aardig tegen kan zijn en ik heb hem gewoon gevraagd of de communicatie via hem kan lopen. En zijn antwoord was ja. Ik merk dat ik het ontzettend aardig voor mezelf vind! Ik hoef nu niet meer te communiceren met iemand die ik niet aardig vind en ik kan wel communiceren met mensen die ik wel aardig vind. En dat voelt heel prettig en ook rustgevend. En daarvoor geef ik mezelf een schouderklopje.

Dit project sluit ik hiermee af. Wat wordt het volgende project? Iets met de verhuizing? Hoe hou je het hoofd koel in een verhuizing? Of hoe leid je een verbouwing in goede banen? Of hoe richt je een huis zo voordelig mogelijk in? Wat denken jullie? Of moet ik juist iets met meditatie en rust gaan doen? Ik hoor het graag!

10days aardig zijn, dag 7

2010-05-30T14:21:00.007+02:00

Oei oei oei wat faal ik vandaag in het aardig zijn. Oei oei oei en vooral mijn lief moet het daardoor ontgelden. Oei oei oei dit is eigenlijk de laatste dagen al het geval. Tijd voor een heel stuk zelfreflectie.

Jullie hebben de situatie rondom het wel of geen bad al meegekregen. Dat bad is echt symbolisch moet ik mezelf toegeven. Ik wil eigenlijk heel graag mijn zin krijgen en daar staat dat bad nu symbool voor. Nu heb ik het opgelost door het gewoon zelf te betalen en dus hoeft het ook niet meer een overeengekomen beslissing zijn. Maar dat geldt voor de andere dingen natuurlijk nog wel.

We krijgen maandag de sleutel van ons nieuwbouwhuis, morgen dus. In dat huis moet nog heel veel gebeuren. En volgende week dinsdag is de overdracht van mijn huidige huis. Dat wordt dus een maand op de camping in een stacaravan en in die krappe 5 weken moet alles op orde worden gebracht in ons nieuwe huis. Van het realiseren van een extra badkamer tot en met het plaatsen van een keuken en alles witten.

En dus kun je begrijpen dat dit druk op ons legt. Ik ben dan een vrouw en wil alles plannen en regelen en vastleggen, alles onder controle houden. Mijn lief is uiteraard een man en wil dingen liever een beetje op zijn beloop laten. Bovendien stelt hij terecht dat de werkzaamheden toch nooit lopen zoals gepland en dat het niet handig is om alles steeds te moeten verschuiven.

En daar ben ik dan helemaal niet aardig voor mijn lief. Ik word boos, wil dat hij de dingen op mijn manier doet. Als hij zegt de keuken als eerste te willen plaatsen, kap ik dat af dat dat onzinnig is. En zo zijn er meer suggesties van hem die ik afkap en waarbij ik vind dat ik veel beter weet hoe het zou moeten. En zo suggereer ik, volgens hem, dat hij dom is, dat hij het allemaal niet weet. Dat is niet mijn bedoeling maar het lijkt er bijna wel op. Ik weet in ieder geval alles veel beter. Dat is echt niet aardig voor hem. En ook niet aardig voor mezelf. Het is een soort egotripperij in plaats van mezelf met mededogen te behandelen.

Ik heb nog 3 dagen te gaan in dit project. Wat mijn missie wordt in deze komende dagen is aardig te zijn voor mijn lief, omdat ik zeker weet dat ik daarmee aardig ben voor mezelf.

10days aardig zijn, dag 6

2010-05-29T23:22:00.004+02:00

Het bad gaat er komen. Het is egoïstisch en daarom ga ik het van mijn eigen geld betalen. Dat scheelt een boel emoties en dan kun je het weer over de zaken hebben waar het wel om gaat.

Ik heb numerologie op mijn geboortedatum toegepast, uit de yoga. daar komt uit: ik heb het talent om dingen te onthouden en kennis te vergaren. Ik heb behoefte aan loyaliteit, ik ben graag loyaal naar anderen toe maar ik wil ook dat anderen zich loyaal naar mij opstellen. Het is mijn uitdaging om te werken aan mijn vermogen om onderscheid te maken tussen wat goed en slecht is. Het is belangrijk om het verschil tussen compassie en medelijden te doorgronden. En de liefde speelt in alle aspecten van mijn leven een rol.

Kennis is gemakkelijk voor me, maar ik heb moeite met het onderscheid te maken tussen goed en slecht. Komt dat in dit thema ook niet terug? Ik worstel met het aardig voor anderen zijn en het aardig voor mezelf zijn. Hoe kunnen die twee samengaan? En wat is goed voor mij? Is dat slecht voor een ander? Ik merk dat er echt een spanningsveld tussen bestaat. Hoe kun je het zo inkleden dat je zowel aardig voor jezelf bent als voor de ander?

Ik ben er nog niet uit. Jullie wel?

10days aardig zijn, dag 5

2010-05-28T15:26:00.003+02:00

Aardig zijn voor jezelf. Ik merk dat ik dat lastig vind. Als ik aardig ben voor mezelf, vind ik vaak dat ik egoïstisch ben. Zo zit ik nu met het dilemma van wel of geen bad in de nieuwe badkamer in ons nieuwe huis. Als ik aardig ben voor mezelf komt er wel een bad. Mijn idee nu is een bad-slaap-studeerkamer. Geweldig! Veel open ruimte en dan midden in de kamer een bad. Waar ik in kan liggen en naar buiten kan kijken via ons afgeschermde dakterras.

Maar mijn lief heeft niets met een bad. Die gaat nooit in bad en het argument dat het leuk is een mooie vrouw in bad in je slaapkamer aan te treffen, is niet erg doorslaggevend. Dus hier gelijk mijn dilemma. Ik druk erg mijn zin door als ik aardig ben voor mezelf. En dan voel ik me egoïstisch. Heb ik dat bad nodig? Nee, natuurlijk niet. Is het belangrijk voor me? Ook niet heel erg. Het zou echt een verwennerij voor mezelf zijn. Het zou echt heel aardig voor mezelf zijn. Maar hoe kun je dan toch niet egoïstisch zijn? Hoe denken jullie daarover? Is het herkenbaar?

10days aardig zijn, dag 4

2010-05-20T11:09:00.006+02:00

Zo dit is te lang geleden. Ik mis het schrijven, ik mis jullie, ik mis mijn bewustzijn! Dus vandaag is de dag dat ik verder ga met dag 4 en de 10 dagen vol ga maken.

Aardig zijn dag 4. Ik begrijp nu heel goed de consternatie over 'aardig zijn' toen ik dit project begon. Aardig zijn voor anderen tegen wil en dank, is geen goed idee. Dan ben je absoluut niet meer aardig voor jezelf. Het idee kan hebben bestaan dat dat het doel was van mijn project. Wat het doel dan wel is, is misschien moeilijker te beschrijven. Ik denk inmiddels dat je in eerste instantie aardig moet zijn voor jezelf. De afgelopen dagen heb ik natuurlijk uitgebreid verteld over hoe aardig zijn voor een ander uiteindelijk aardig zijn voor jezelf is. Ik kreeg hier terecht al de vraag op, zou het andersom ook werken?

Ik denk inmiddels dat je in eerste instantie aardig moet zijn voor jezelf. Hoe zie ik dat dan? Je instelling kan zeker zijn dat je andere mensen aardig benaderd. Maar je mag jezelf daarbij nooit wegcijferen. Zo had woensdagavond twee afspraken. Een gezellig samenzijn met mijn mede-vrijwilligers van Humanitas steun bij rouw en een netwerkavond met trendwatcher-spreker. Beide leuke bijeenkomsten waar ik graag bij wilde zijn. Ik voelde me gisteren niet erg lekker. Hoofdpijn, misselijk, rommelende buik. Toch vond ik het niet aardig om zo op het laatste moment af te zeggen. Zeker met mijn mede-vrijwilligers omdat de gastvrouw al inkopen had gedaan voor het eten. Gezien mijn project zou ik dus op de dag zelf af mogen zeggen. Als je aardig zijn voor een ander voorop zou stellen. Ik heb wel afgebeld. Ik heb eerlijk uitgelegd dat ik me niet lekker voelde en natuurlijk reageerde de gastvrouw vol begrip. Ook de netwerkavond afgezegd en ook hier was begrip.

Ik heb die avond dus duidelijk gekozen om aardig te zijn voor mezelf. Maar ik heb nog een ander dilemma waar ik mee worstel de laatste tijd. Aardig zijn voor je kinderen. Ik ga dit balletje eens in de lucht gooien. Ik had vorige week een begeleider van mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering op bezoek. Ik ben tijdelijk even arbeidsongeschikt geweest, maar geen zorgen, het gaat weer goed met me. Maar deze dame vertelde mij dat ik meer bij mijn kinderen wil zijn. Het is eigenlijk wel grappig hoe iemand anders je kan vertellen wat jij wilt. Dat kan ze natuurlijk helemaal niet, maar het zette me wel aan het denken. Wil ik minder werken en meer bij mijn kinderen zijn?

Nu houd ik allerlei ballen in de lucht. Ik heb er eerder al eens een blog aan gewijd. Twee kinderen die naar school gaan en twee dagen naar de naschoolse opvang. En ik die aan huis werk en tussendoor dingen regelt voor de kinderen. Ik heb ook oppas aan huis, maar die kunnen niet altijd. Twee hele lieve studentes die ook colleges, practica, tentamens en andere activiteiten hebben. Dus hoe kan ik zowel aardig zijn voor mijn kinderen als voor mezelf? Dat vind ik wel een leuk om eens verder over na te denken. De stelling eerst aardig zijn voor jezelf, zou nog steeds op moeten gaan. Dan vergt het dus bij jezelf nagaan hoe ik het aardigst ben voor mezelf. Ik zie zoveel mensen om me heen die eigenlijk te veel willen. Ik vraag me wel af, waar zijn we allemaal mee bezig? Te veel willen is ook niet aardig voor jezelf. Ook ik wil te veel. Ik vind het wel leuk om hier eens verder over na te denken. Hoe ben ik zo aardig mogelijk tegen mezelf?

10days aardig zijn, dag 3

2010-05-14T18:11:00.004+02:00

Lieve lezers, ik ben er weer. Ik ga rondom het thema aardig zijn verder schrijven. Maar ik ben inmiddels wel een paar dagen op reis. Op weg in Italie met een grote groep mensen. Aardig zijn komt dus van pas.

De reis van 1200 km is heel goed verlopen. Dan kun je misschien denken wat heeft dat met aardig zijn te maken? Maar als je zoveel kilometers gaat rijden dan is aardig zijn heel belangrijk. Mijn lief is heel aardig voor mij geweest. In de zin dat hij mijn keuzes prima vindt. Ik heb vrij veel Italiaans zitten oefenen, dat vindt hij grappig. Ik heb geslapen, dat gunt hij mij. Mijn lief is dan ook een uiterst aardig persoon. Soms misschien wel te aardig, maar voor mij is het nu fijn en past het goed in mijn project.

Een anekdote waar ik aardig voor hem ben geweest. We reden over een slingerslangbergweggetje tussen Lago Maggiore en Lago d'Orta, een prachtige route en superleuk rijden met een Lancia Fulvia uit 1969. En opeens horen we bij het nemen van een scherpe bocht een rinkelend geluid onder de motorkap of onder de auto vandaan komen. Duidelijk een geluid dat niet past. Een paar bochten verder kunnen we stoppen en contstateert mijn lief dat hij vergeten is de dop op de koeling te draaien. We zijn ervan overtuigd dat dat het geluid is dat we hoorden en we rijden terug om te gaan zoeken. Als de auto stilstaat valt er opeens spontaan een geheel verbogen oliepeilstok onder de auto uit. Dus nu weten we dat het niet de dop was die we hoorden, maar de peilstok die gegrepen is door iets en verbogen is. Mijn lief is natuurlijk enigszins van slag. En boos op zichzelf dat hij is vergeten de dop terug te draaien en de peilstok terug te plaatsen.

En hier ben ik aardig geweest. Ik heb hem gesteund, niets verweten, verteld dat er niets ergs is gebeurd, dat het goed gaat komen omdat we wel weer aan een dop kunnen komen. En ook heb ik hem de ruimte gegeven even zijn 'bui' te hebben. De stok is weer recht gebogen en teruggeplaatst, een rubberen handschoen met tiewrap fungeert als dop en we gaan weer op weg. Nog geen 500 m verder rijden we letterlijk recht op een Fiat (=Lancia) garage af en glijden min of meer automatisch naar binnen omdat we heuvalaf rijden. Daar worden we opgevangen door Italianen waar we met ons in de auto geleerde Italiaans uit de voeten kunnen. En nog geen 5 minuten later zijn we weer op weg met nieuwe dop en alsof er nooit iets is gebeurd. Achter ons wordt de garagedeur dichtgeschoven en hadden we niet meer terecht gekund. Is dit toeval? Heeft dit iets met aardig zijn te maken?

En dan het vertoeven in een grote groep mensen. We zijn nu met meer dan 40 volwassenen bij elkaar om rond te rijden met de Lancia's. Er zijn Nederlanders, Belgen, Oostenrijkers en Italianen. En de meeste Italianen spreken geen Engels. Ik ben dus heel aardig geweest om Italiaans te proberen te leren, zodat we wel kunnen communiceren. Maar ook dat is weer aardig zijn voor mezelf. Want ik begrijp nu opeens veel meer van het Italiaans en dus is het prettiger verblijven. Het is veel fijner om in het Italiaans te kunnen bestellen, een kamer te kunnen vragen en ga zo maar door. Ook is het fijn gewoon te kunnen groeten en te kunnen vragen of ze goed hebben geslapen. En in een restaurant kon ik met mijn basis-Italiaans helpen. Een Duits sprekende dame wilde graag Kuchen. Ze bleef het maar zeggen tegen de Italiaanse serveerster en zij begreep het maar niet. Dus ik zei tegen haar 'torta' en toen viel het kwartje. De serveerster was heel blij want je zag gewoon aan haar dat ze het heel vervelend vond dat ze maar niet begreep wat de dame bedoelde. En zo'n simpel woordje even zeggen, is een hele kleine moeite en erg groot plezier!

Dus weer is mijn conclusie dat aardig zijn voor anderen uiteindelijk aardig zijn voor jezelf is. Morgen probeer ik weer mijn Italiaanse aardige bevindingen te delen.

10days aardig zijn, dag 2

2010-05-11T17:57:00.002+02:00

Goedenavond lieve lezers, ik wil nog graag mijn ervaringen van vandaag met jullie delen!

Eerst iets waar aardig zijn voor een ander in strijd kwam met aardig zijn voor mezelf. Dat gebeurde gisterenavond. Mijn lief wilde iets dat ik niet wilde. Ik heb daarbij het aardig zijn voor mezelf voor laten gaan. En dat vond ik moeilijk. Ik had liever aardig geweest voor mijn lief, dat gaat me makkelijker af. En hier komt het thema terug dat al eerder ter sprake kwam. Je mag jezelf niet verliezen in het aardig zijn. Ik heb er nog steeds moeite mee dat ik mijn lief heb teleurgesteld, maar ik ben wel blij dat ik mijn eigen grenzen bewaakt heb.

Dan ging ik vandaag aardig het gesprek in met iemand die ik niet aardig vind. En ik heb vooral mezelf ermee verrast. Ik vind deze dame nog steeds niet aardig, of beter gezegd, ze ligt me niet. Maar ik had me voorgenomen aardig te zijn. En wat er vooral anders ging dan anders, is dat ik me niet mee liet nemen door haar onaardigheden. Onze gesprekken verliepen altijd stroef, want als zij onaardig tegen mij deed, deed ik onaardig terug. Eigenlijk ontstond er dan soort gekissebis om niks. Vandaag was ik bewust en wilde ik aardig blijven. Waardoor onaardige opmerkingen van die dame eigenlijk langs me heen gleden omdat ik er niet op reageerde. Ik hoop dat ik mezelf duidelijk kan maken. Doordat ik aardiger tegen haar was, was ik aardiger tegen mezelf omdat ik me niet liet irriteren door dingen waar ik me normaal wel aan had geïrriteerd. Het gesprek was daardoor voor mij een stuk aangenamer. En dat is een enorme winst! Ik ben trots.

Later vanmiddag had ik nog een gesprek waar ik eigenlijk geen zin in had. Bij de bank. Ik realiseerde me in de loop van gesprek dat ik bewust aardig zou zijn. Ik was even mijn project vergeten. En wat er weer gebeurde, is dat vooral voor mezelf de situatie omdraaide. Ik irriteerde me niet meer. Dus weer, door aardig te zijn voor de ander, was ik aardig voor mezelf. Ik ben zelf erg verbaasd over deze ontdekking!

Ik word er zelf weer blij van, ik hoop jullie ook! Ik ga op reis, ik hoop dat ik de komende dagen wel kan blijven bloggen, ik doe mijn best. Hopelijk tot morgen!

10days aardig zijn, dag 1

2010-05-10T21:09:00.004+02:00

Wat mooi en ontzettend verwarmend en voedend al de reacties op mijn aardig zijn vraag. Hoe kan ik nu eigenlijk aardig zijn? En daar zit een beetje de crux, aardig zijn an sich zegt niet zoveel. Wat ik zelf aardig vind, kan iemand anders helemaal niet aardig vinden. En door aardig te doen, moet ik mezelf natuurlijk niet op een lager plan zetten.

Wat ik lees in de reacties wil ik hier samenvatten. Geven, zorg, aandacht, liefde voor de ander, geen oordelen hebben, maar wel met een goede intentie en zonder verborgen agenda's. Vooral de goede intentie zien jullie (en ook ik) als een belangrijk punt. Het zou recht uit mijn hart moeten komen. En misschien raakt dat dan de bezwaren die anderen opperen. Namelijk je moet jezelf niet verliezen door per se aardig te willen zijn, tegen wil en dank. Juist de mensen die altijd maar aardig zijn, doen zichzelf tekort. Ze cijferen zichzelf teveel weg. En daar lijden ze zelf, en uiteindelijk ook de anderen, onder. Misschien zit de clou er wel in om vooral voor jezelf aardig te zijn. Onze 'onaardigheden' in onszelf houden ons gevangen waardoor we niet aardig kunnen zijn voor een ander. En dan is er natuurlijk nog de vraag, is mijn eigenlijke doel om aardig gevonden te worden? Dat is zeker niet hetzelfde als aardig zijn! Ook zijn er een aantal suggesties om het een heel praktische invulling te geven in de zin van glimlachen naar iemand, iemand groeten, iemand helpen met boodschappen dragen, en ga zo maar door.

Definitie uit de dikke van Dale:
aardig

aar·dig

bijv. naamw. (ca. 1420 ‘schoon, mooi’) afgeleid van Mnl. aert (aard)

eerste editie 1864

1 · (verouderd) (van personen) door gevatheid een aangename indruk makend
synoniem: geestig

2 · (van kinderen, meisjes) bevallig, lieftallig

3 · (van personen) aangenaam of lief in de omgang
synoniem: innemend, vriendelijk

Aardig zijn is dus aangenaam of lief in de omgang zijn, volgens deze definitie. Dat vind ik dan toch ook weer niet helemaal passen.

Waarom ben ik dit project begonnen? Dat is nu wel de hoofdvraag. Ik wilde aardig zijn voor mezelf door mezelf een 'gemakkelijk' project te gunnen. De projecten tot op heden hebben veel van me gevraagd, veel investeringen in tijd en veel zelfonderzoek. Ik dacht dus laat ik mezelf het niet moeilijk maken en aardig doen. Ik vind mezelf, zoals sommige ook al hebben gereageerd, aardig. Dus het is een kleine inspanning om bewust aardig te zijn. Maar ja, zo werken deze projecten dus NIET. Er zijn geen 'gemakkelijke' projecten. Of beter gezegd, je kunt het jezelf net zo gemakkelijk en moeilijk maken als je wilt. En ik kies niet snel voor de gemakkelijke weg, toch. De precieze invulling geven aan dit project blijft een lastige.

Wat ik vandaag voor een aardige dingen heb gedaan? Ik heb mijn buurvrouw voor de thee uitgenodigd. Dit doe ik niet zo snel en ik vond het wel passen in dit project. En jawel, ook uit goede intentie, het was een oprechte uitnodiging. Wat het me heeft gebracht, is een zeer warm, open en waardevol gesprek waar ik ook weer dingen heb geleerd. Verder heb ik een donatie in orde gemaakt. Dat zou ik al maanden doen. Een kennis van mij gaat 8(!) keer de Alpe d'Huez op fietsen om geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker. Sam Pitzalis, go for it! Deze 'aardige' geste was dus iets wat ik van plan was te doen, maar nog niet toe gekomen was om de daad bij het woord te voegen. Een heel praktische aardige actie.

Morgen heb ik een uitdaging. Ik heb dan een gesprek met iemand die ik niet aardig vind. Ik heb me voorgenomen om deze vrouw zo aardig mogelijk te benaderen. Ook met de gedachte dat ook zij iemand is die ook maar het beste van het leven probeert te maken en alles met liefde probeert te doen. We hebben allemaal onze 'pijnen, duistere kanten en dat soort dingen' en misschien herinner ik haar wel aan een van die demonen. Ik ben heel erg benieuwd hoe de interactie nu zal gaan. Als ik oprecht probeer met liefde deze bijeenkomst in te gaan en daarbij mezelf niet klein maak, maar juist in mijn eigen kracht blijf staan! Daarvan houd ik jullie morgen dan op de hoogte.

Ik wil jullie allemaal heel erg hartelijk danken voor jullie bijdragen. Het warmt me lieve lezers!

10days aardig zijn, dag 0

2010-05-09T14:43:00.007+02:00

Aardig zijn klinkt soft. Het klinkt niet assertief. Het klinkt niet helemaal oke. Maar waarom eigenijk niet?

De afgelopen dagen kom ik alleen maar artikelen en stukken tegen waarin staat dat geven het devies is. Ook wet 2 van de 7 spirirituele wetten voor succes predikt geven geven geven. Dit tevens om de stroom van het leven te laten stromen. En ik vind dat bij geven, aardig zijn hoort. Maar wat is aardig zijn?

Net via twitter werd ik door Wonieka erop gewezen dat ik dan eerst zou moeten vragen wat die ander als aardig beschouwt. Dat is waar. Want als ik iets doe wat ik aardig vind, wil dat niet zeggen dat die ander dat zo opvat.

En dan kom ik tot mijn vraag waar ik jullie hulp zeker kan gebruiken! Hoe kleed ik dit project concreet in? Suggesties over hoe jullie eigen ervaring is met aardig zijn, zijn welkom. Maar misschien hebben jullie wel ideeen voor opdrachten die in dit project zouden kunnen passen. Alle suggesties zijn meer dan welkom zodat ik morgen vol goede plannen aan de slag kan gaan! Willen jullie aardig voor mij zijn en een reactie geven op deze vraag?

In 30 dagen naar vrijheid en geluk, dag 20 in mindfulness

2010-05-07T12:46:00.006+02:00

Daar ben ik weer. En ik heb heel veel ideeën over waar ik het met jullie nog over wil hebben. Al die ideeën hebben ook zeker met mindfulness te maken. Quote van Christina Feldman: 'Mindfulness is niet moeilijk en ingewikkeld. De uitdaging is: je moet eraan denken.' Je moet er inderdaad aan denken. En ik merk dat het momenteel een opgaaf voor me is. Dan heeft het niks meer met mindfulness te maken. Ik leg mezelf nu iets op, waar ik niet achter sta. Dan wordt het moeizaam en zwaar om vol te houden. Dan is het elke keer een opgaaf om ermee door te gaan. En wat ik zeker nu geleerd heb bij mindfulness, is dat dat niet de bedoeling is. De bedoeling is om te accepteren. Niet te oordelen en vooral ook mild te zijn.

Voor mij is voor nu de conclusie dat ik ademruimte ga nemen. Die ademruimte nemen, zou ik ook nog verder toelichten. De drie minuten ademruimte kan als eerste stap worden gebruikt als respons op alle problematische situaties en gevoelens die zich op een bepaald moment voordoen. Stap 1 is bewust worden. Welke gedachten gaan door je hoofd? Welke gevoelens zijn er? Welke lichamelijke gewaarwordingen zijn er op dit moment? Stap 2 hernemen. Richt je aandacht op de fysieke gewaarwording van het ademhalen zelf. Stap 3 uitbreiden. Breid het bewustzijn uit naar je lichaam als geheel, je houding en je gezichtsuitdrukking. Je kunt tegen jezelf zeggen: 'Het is goed...wat het ook is, het is er al: laat het me voelen.' En richt deze uitgebreide aandact zo goed mogelijk op de volgende momenten van je dag. Met andere woorden, je wordt door de ademruimte teruggehaald naar het hier en nu. Maar zoals hierboven al staat: je moet er wel aan denken!

Gisteren ving ik het gesprek op van mijn buren op het terras. Zoon van rond de 60 vertelde vader van rond de 80 hoe een familielid gepromoveerd was. De vader vroeg: 'waarop dan eigenlijk?' Zoon legde uit dat hij pedagogische tijdschriften van de afgelopen 100(?) jaar had doorgenomen om te zien hoe de inzichten zijn verschoven. En dat dit familielied daar maar liefst 12 of nee zelfs 16 jaar mee bezig is geweest. En ik dacht '16 jaar van je leven spenderen aan een dergelijk onderzoek, wat een investering!' En ik heb er ook allerlei oordelen over, die ik liever niet deel, omdat ik het niet vind passen in deze blog. Ik realiseerde mezelf wel dat ik 16 jaar heel lang vind en dat ik niet zo toegewijd zou kunnen en willen zijn. 16 jaar ploeteren op een onderwerp wat niet echt tot mijn verbeelding spreekt en ook niet direct een bijdrage levert aan hogere doelen (doelen die ik dan hoger vind). Toch een oordeel dat ik wel wil delen, ik dacht dat als je nu 16 jaar onderzoek doet naar het genezen van een ziekte dat ik het dan beter kan begrijpen. Dit lijkt zo'n verspilling van tijd. Maar dan moet ik ook weer eerlijk tegen mezelf zeggen: wie ben ik om daarover te oordelen?

Andere midfulle zaken waar ik de afgelopen dagen mee bezig ben geweest. We hebben hier met z'n allen aan een puzzel gewerkt. De kinderen, mijn zus en partner, mijn lief en ik waren lekker bezig, of allemaal tegelijk, of apart of gedeeltelijk samen. Samen bezig zijn is sowieso fijn. Puzzelen is ook heerlijk ontspannend om te doen! Zelf ben ik weer gaan haken en breien. Ik maak een tuniekje voor mijn dochter en een trui voor mijn zoon. Dat is ook zo heerlijk ontspannend. Je maakt je hoofd, net als bij het puzzelen, vanzelf leeg. Gewoon omdat je alleen maar met het breiwerkje of de puzzel bezig kúnt zijn. Dat is werkelijk een genot! Vanochtend ben ik uit gaan waaien op het strand. Het waait vrij hard, dus dat is sowieso opruimend. Je hoofd wordt leeg geblazen. En de zee is zo mooi wild en ruw, prachtige wolken, echt Nederlands zo'n landschap. Genieten, genieten, genieten!

En het grappige vind ik dan weer, dat ik tegen deze post aan het ophikken was. Ik wilde niet schrijven dat ik pauze ga nemen van mindfulness. Want ik vind dat ik faal en jullie laat zitten. Maar gisteren had ik al het idee gekregen voor mijn volgende project. En dat is 10 dagen aardig zijn. De echte titel moet ik nog even bedenken. Op het strand heb ik geluisterd naar wet 2 van Deepak Chopra, the seven spiritual laws of success. En wat schetste mijn verbazing? Die wet is de wet van geven. Door zelf te geven en te geven, krijg je vanzelf weer 'geschenken' terug. Gewoon omdat het nu eenmaal zo werkt. Dus zijn drie stappen van geven zijn: 1 vandaag geef ik iedereen die ik tegenkom iets, een bloem, een glimlach, een compliment, een gebed, een groet; 2 vandaag ontvang ik met open armen alles wat het leven mij te bieden heeft, de geschenken van de natuur, de zingende vogels, zonneschijn, lenteregen en sta ik open voor alle geschenken van anderen, in alle soorten; 3 ik geef en ontvang de meest waardevolle giften van het leven, de gift van zorgzaam zijn, geven om andere mensen, liefde, elke keer als ik iemand tegenkom, wens ik ze zwijgend geluk, plezier en gelach.

Mijn volgende project wordt bevestigd! Ik luister min of meer toevallig (toeval bestaat niet) naar hoofdstuk 2 van Deepak Chopra en daarin komt naar voren 'aardig zijn voor anderen'. En ook aardig zijn voor anderen, betekent aardig zijn voor jezelf! Geweldig, dit maakt me zo blij. Het voelt goed. Ik vind het nog steeds heel bijzonder hoe deze projecten zich vanzelf bij me aandienen! En daar komt dan een van de suggesties van Michaëla in terug (reactie op mijn post 'Sportvasten de nieuwe hit, dag 8'. 10 dagen iemand die je niet mag een compliment geven. Want dat gaat er zeker in terugkomen! Ik heb vanochtend toen ik van het strand kwam al direct de complimenten uitgedeeld aan mijn kinderen en lief. Dat voelt al zo verrijkend! Zo warm en zo stralend. Je ziet ze ook genieten en dat alleen al is meer waard dan wat dan ook!

In 30 dagen naar vrijheid en geluk, dag 19 en 20 in mindfulness

2010-05-05T12:25:00.004+02:00

Ik heb mezelf en jullie twee dagen laten zitten. Ik had vele goede voornemens en een gehele planning uitgewerkt. Maar ik heb er weinig aan gedaan. Ik heb één ochtend yoga-oefeningen met ademhalingsmeditatie na afloop gedaan. Al met al was ik zo'n 45 minuten bezig. En ik vond het een hele opgaaf. Nu moet ik zeggen dat yoga me niet vreemd is. Ik beoefen al zo'n twee jaar poweryoga. Dan is de yoga in dit programma wel erg basic. Je armen boven je hoofd houden en dan te horen krijgen op de track dat als de inspanning te zwaar is, je je armen weer mag laten zakken, irriteert me. Oftewel, deze track past niet bij me. En dat slaat me dan lam. Ik vind die oefening niet leuk en dan stop ik. Ik denk niet, laat ik gewoon drie keer de zonnegroet doen. Of een andere yoga-oefening. Ik weet er natuurlijk meer dan genoeg. Ik realiseer me zelfs nu dat ik een yogaboek bij me heb. 'Hoe yoga je leven kan veranderen' van Johan Noorloos. Hij was mijn leraar op een van mijn yogaretreats op Ibiza. Heerlijke week was dat en tevens mijn introductie met yoga.

Dat is een van mijn bevindingen, lamgeslagen worden omdat een oefening niet past. Terwijl ik vele alternatieven voor handen heb. Jammer, maar ik ben blij dat ik dit kan constateren.

Een ander onderdeel van deze dagen is drie minuten ademruimte. Dat is een oefening die ik zeker aan kan raden! Ik wil hier eerst nog meer over lezen voordat ik precies kan vertellen hoe en wat. Dus hou mijn blog de komende dagen in de gaten.

Ik wil iets anders met jullie delen. Ik hou ervan tijdschriften te lezen en gisteren viel mijn oog in Mind magazine op een artikel over hoe je leeft als je weet dat je binnenkort doodgaat. Vier mensen vertellen hoe ze de laatste dagen van hun leven willen slijten. Nu is het natuurlijk al moeilijk om het verhaal van mensen te lezen die weten dat ze doodgaan. Je wilt zelf eigenlijk niet met het eindige van het leven worden geconfronteerd. De realiteit is alleen zo, dat we allemaal doodgaan. Het leven is werkelijk eindig, stopt. Zie ook mijn boek Ik moet je achterlaten. Als je weet dat je doodgaat, ga je ook zo tegen het leven aan kijken. Dan wil je er nog alles uithalen wat erin zit. En wat lees je dan? Wat willen deze mensen? Genieten van de kleine dingen in het leven. Niks verre reizen maken. Niks avontuur opzoeken. Niks zoeken. Nee gewoon vinden. Het geluk vinden in de glimlach van hun kind, in het gesprek met een broer, in de warmte van een partner. Deze mensen zijn niet bang voor de dood. Ze genieten van het leven.

En daar vind je mindfulness helemaal in terug. Als je de dood in de ogen kijkt, kun je niet anders dan mindful leven. Dat gaat vanzelf. Hoe werkt het dan bij ons mensen dat als we de dood niet in de ogen kijken, we ons leven enigszins aan ons voorbij laten gaan? We rennen, vliegen, werken, werken, werken. En dan vergeten we te genieten van die kleine dingen. Dat is jammer, echt jammer. Ik voel me gezegend dat ik twee kinderen heb. Ze zijn van nature mindfuller dan volwassenen. Ze genieten van kleine dingen. Zo enthousiast als ze zijn over een konijntje in de tuin, of een lieveheersbeestje. Madeliefjes rijgen of schelpen zoeken. Kuilen en rivieren graven of kastelen bouwen.

De vogels tsjilpen
de herten grazen
de konijnen huppelen
de meeuwen zweven

adem in
adem uit
ervaar
geniet

het leven
is zo
eenvoudig
en simpel

In 30 dagen naar vrijheid en geluk, dag 18 in mindfulness

2010-05-02T14:24:00.005+02:00

De afgelopen dagen liep ik vooral tegen mezelf aan. Ik kan niet goed omgaan met en reageren op negatieve ervaringen/emoties/gedachten. Ik mag ze van mezelf niet hebben. En wat zit het leven toch mooi in elkaar, dat blijft me verbazen. Zoals jullie weten, gebruik ik het boek 'Mindfulness en bevrijding van depressie'. Dat boek heb ik weer ter hand genomen, na een paar dagen het boek en de daarin beschreven oefeningen genegeerd te hebben. En wat schetst mijn verbazing, ik loop tegen een 'probleem' aan, dat wordt behandeld als een van de zaken die je met mindfulness kunt oplossen!

Ik heb last van 'ervarend vermijden' oftewel ik ontloop negatieve gevoelens en emoties. Ik vind die onprettig en dus wil ik ze niet. Ik doe er dan alles aan om ze niet te voelen, waaronder ze wegdrukken. Bovendien ben ik dab ook nog eens boos op mezelf. En ik heb het gevoel dan dat ik faal. In mijn hoofd is mindfulness je positief voelen. Het mechanisme om die vervelende gevoelens te ontlopen, bewust en onbewust, is ervarend vermijden. Als je daar erg bedreven in bent, sluit je je op een gegeven moment af voor alle gevoelens, zowel negatief als positief. Je zult je negatieve gevoelens dus ook moeten verwelkomen en omarmen om uit dit proces te stappen.

Blijkbaar is er bij mij door dit project al iets in gang gezet. Ik ervaar die negatieve gevoelens, ik merk ze op, ik wil ze alleen niet en ik kan er niet mee omgaan. Dat is logisch, want ik ben een ster in ervarend vermijden, ik heb dus nooit geleerd ermee om te gaan. En ik heb niet geleerd ze te mogen voelen, dus ik weet helemaal niet hoe ik ermee moet dealen. En daar komt het boek van pas. De oefeningen die ik toch een beetje heb ontweken, zijn bedoeld om weer te voelen. En om elk gevoel te omarmen, mild te ontvangen, zonder te oordelen. Elk gevoel mag er zijn en je hoeft er ook niet bang van te zijn!

Ik hoop dat ik jullie enigszins mijn enthousiasme duidelijk kan maken. Door dit project te doen, loop ik tegen een probleem bij mezelf aan, dat precies past in dit project omdat het juist dat soort problemen aanpakt! Het is alsof het project zichzelf al bewijst. Nu moet ik natuurlijk nog afwachten of de oefeningen inderdaad helpen om negatieve gevoelens te aanvaarden en niet te veroordelen.

Toch prijs ik me een gelukkig mens. Natuurlijk hebben we ook, zoals gisteren iemand reageerde, negatieve gevoelens nodig om positieve gevoelens te kunnen ervaren. Waar zouden we zijn zonder de twee kanten van de medaille? In mijn boek over rouwverwerking Ik moet je achterlaten schrijf ik 'Ga je de berg niet af, dan kom je niet in het dal en kun je ook niet de berg weer op!' Dat komt op hetzelfde neer. De zonzijde bestaat niet zonder de schaduwzijde. Hoe kan iets mooi zijn als er geen dingen lelijk zijn? Ik heb er alleen moeite mee. Op de een of andere manier mag ik geen negatieve gevoelens hebben. Terwijl ik dit schrijf, gaat er een soort van opluchtende golf door mijn lichaam. Ik voel dat ik bij mijn kern kom. Ik voel dat hier veel voor mij in verscholen ligt. Ik voel dat het bij mij hier wel eens om zou kunnen draaien!

Aangezien ik het boek niet volgens de letter heb gevolgd, heb ik voor de volgende 12 dagen een aangepast programma gemaakt met de oefeningen uit het boek. Ik ga morgen de bodyscan, strekken, ademhalen, lichaam en ademruimte doen. En dan ook nog een prettige gebeurtenis opschrijven. Voor vandaag waren dat de herten in de tuin. Ik zit in een huisje aan de duinen en er liepen drie jonge mannetjesherten in de tuin tegen het duin te grazen. Een mooi moment waar we met z'n allen van hebben genoten, in het hier-en-nu. Heel fijn waar ik me zelfs weer ontspannen over voel nu ik erover schrijf. Ik voel me ook verbonden met mijn kinderen waarmee ik dit moment deelde.

De zon schijnt
altijd
Ook al zien we
de schaduw

Ook al zit
hij achter de
wolken

Ook al voelen
we hem nu
niet

De zon schijnt
altijd
en warmt ons

In 30 dagen naar vrijheid en geluk, dag 17 in mindfulness

2010-05-01T18:14:00.004+02:00

Zo wat een andere dag weer. Dag 16 was niet erg geslaagd, zoals jullie gisteren konden lezen. Jullie hebben wel gereageerd, dank daarvoor. Ik heb tips en overwegingen gekregen. Zo kan ik concluderen dat ik weer in de mij zo bekende valkuil ben gestapt. Ik ben streng voor mezelf. En ik oordeel over mezelf. Ik vind het niet leuk dat ik negatieve gevoelens heb. Gisteren was voor mij een gevecht, een worsteling en dan toch vooral met mezelf.

Zoals Francis (naamgenoot) gisteren terecht tegen me zei, het oordeel over je emoties kost je meer energie dan de emoties zelf. Helemaal waar. Wat heb ik het mezelf toch moeilijk gemaakt. En dan Ingrid die zegt dat ik mijn verwachtingen misschien ook wel wat te hoog had gespannen. Ja ik wilde er per se een leuke en gezellige dag van maken. Dat kun je niet van tevoren afdwingen. Erik die me zegt dat je flexibel genoeg moet kunnen zijn om te kunnen improviseren. Dat is me gisteren inderdaad niet gelukt. Ik was die dag heel star. Ik vond het niet leuk, punt. Oh oh wat maak ik het mezelf moeilijk met die starheid. Maar dat is niet erg. Zowel Francis als Ingrid als Erik wijzen me erop dat je soms bepaalde gevoelens nu eenmaal hebt. Dat is dan zo. Daar hoef je niet over te gaan oordelen!

Wat ik ook mooi vind om te lezen van Erik is dat de perfecte dag iets is als de perfecte voetbalwedstrijd, die is er zelden tot nooit. En dat is ook zo. De dag hoeft niet perfect te zijn om toch te kunnen genieten. En ook gisteren, in de door mij afgeserveerde dag, heb ik mooie momenten gekend. Daar werd ik helemaal terecht op gewezen door Erik. Fijn is dat, ook omdat ik nu terugkijkend de dag toch positiever zie. Wat een eyeopener! Bovendien kun je wel stellen dat ik heel wat heb geleerd door gisteren.

Ingrid vroeg me nog of ik geraakt word door oude pijn. Dat dat zo is, staat buiten kijf. Wat die oude pijn is? Dat weet ik nog niet. Maar ik ben zo intens verdrietig geweest over het feit dat mijn lief is uitgegaan en ik thuis zat, dat het niet anders kan dan dat er oude pijn in het spel is. Dat leert me ook weer iets, die pijn is er, die mag er zijn, die mag ik voelen en die zal me verder brengen. Ik zal op een punt komen dat die pijn duidelijk wordt en weg kan gaan.

En dan jongens, vandaag. De dag begon weer niet goed. ik was nog verdrietig van gisteren, heb vreselijk gehuild. Maar ik ben er vandaag niet in blijven hangen. En ik heb net zo'n ongelooflijk mindfulness-moment gehad, heerlijk, verukkelijk, geweldig! Op het strand, vrijwel verlaten, langs de waterlijn slenteren, twee kinderen die geheel opgaan in het graven van rivierenstelsels, de zon die achter de wolken doorpiept en mijn hoofd leeg. Geheel in het moment, opgaand in de natuur (denk aan Deepak Chopra). Het is weer niet goed in woorden te vatten, dat lege, uitgestrekte, oneindige gevoel. De natuur is zo schoon van zichzelf, zo ongekend, zo ongerept. En ik heb vandaag juist zo intens kunnen genieten van mijn zoon. Dezelfde zoon die me het gisteren moeilijk maakte. Vandaag aan het strand is hij in zijn element, dat is prachtig om te zien. En dan weet ik weer dat hij op zijn moeder lijkt. Ook ik vind het vaak snel herrie en te veel indrukken. En ook ik vind de wijdsheid en openheid van de zee zo heerlijk.

Nog een leuke tip die ik kreeg van Iris. Lak bijvoorbeeld 1 nagel en elke keer als je oog daarop valt, word je weer herinnerd aan dat waar je je vandaag voor in wilde spannen.

Wat heb ik geleerd? Niet oordelen, ook niet over mezelf. Flexibel zijn en improviseren. Go with the flow, vrij vertaald. Gun jezelf alle emoties - goed en slecht. En geef jezelf een geheugensteuntje om eraan te denken waar je op dat moment aan wilt denken. Uiteraard zijn tips/ervaringen nog welkom! Maar ik ben dankbaar voor deze virtuele steun!

In 30 dagen naar vrijheid en geluk, dag 16 in mindfulness

2010-04-30T22:45:00.005+02:00

Goedenavond lieve lezers. Vandaag ga ik jullie een vraag stellen. Wie heeft er voor mij tips om mindfull bezig te zijn? Oftewel heeft iemand ervaring met een eenvoudige verandering of handeling die mindfulness gemakkelijker maakt. Lees ook mijn verhaal hoe het vandaag misging en misschien hebben jullie ideeën waar en hoe ik in had kunnen grijpen.

Het is Koninginnedag en ik heb niet een erg goede dag gehad. Of beter, het was voor mij een slechte dag. Ik denk dat het al ligt aan de manier waarop ik opstond. Ik doe zo'n braintrainer-programma en daar vul ik elke dag mijn stemming in. Die is altijd goed. Maar vanochtend dus niet. Ik ben echt met het verkeerde been uit bed gestapt. En dat komt dan weer omdat ik niet mindfull ben opgestaan. Ik ging direct al denken aan wat ik allemaal nog moet doen. En dat leek opeens een onoverkomelijke berg.

De dag begon niet goed, terwijl ik daar heel gemakkelijk iets aan had kunnen doen door even gewoon adem te halen en mijn hoofd stop te zetten. En dan komen er kleine irritaties langs, die totaal niet belangrijk zijn. Bijvoorbeeld dat mijn lief nog geen koffie had gezet toen ik boven kwam. Echt niet belangrijk. Ik bedoel niet een reden om je te gaan irriteren. En dan gaat het zich langzaam ophopen. Kleine irritaties stapelen zich op, en voordat je het weet worden al die onbenulligheden opeens zwaar en veel.

We gingen rond het middaguur de stad in en dat was heel gezellig. Niet te druk, wel leuke kraampjes en dingetjes. Maar zoonlief kreeg al snel honger en daar wordt hij niet vrolijker van. En de kinderen wilden heel graag naar de kermis, maar daarvoor moesten we een heel eind door de stad lopen. Hoe langer het duurde, hoe vervelender ze werden. Om uiteindelijk op een ongelooflijk drukke en lawaaiige kermis terecht te komen, waar je binnen 5 minuten doodmoe was van al die indrukken. Daar is het bij mij helemaal de verkeerde kant opgegaan. En ik denk achteraf gezien dat het voor zoonlief ook veel te druk was.

Met een omtrekkende beweging kwamen we bij de stamkroeg van mijn lief met vele bekenden. Dat zou gezellig moeten zijn, maar dat was het voor mij niet. Zoonlief had het er niet naar zijn zin en was niet te genieten. Hij bleef zeuren en drammen en dreinen. En ik heb er niet goed op kunnen reageren. Ik voelde me gevangen tussen verschillende belangen, terwijl ik mijn eigen belang helemaal vergat. Lief wilde graag bij stamkroeg blijven, zoon en ik vonden het enorme herrie (buitendisco) en dochter vermaakte zich wel. Zoon werd vervelender en vervelender en dat heeft me veel energie gekost. Ik ben niet in staat geweest de stemming om te draaien. En ik ben niet in staat geweest voor mijn eigen belang te kiezen.

Ik ben er nog steeds moe van. Hoewel uiteindelijk we nog een gezellig uurtje hebben gehad op een pleintje waar de kinderen konden spelen. Zoonlief op tijd in bed gelegd en wel weer goedgemaakt. Dochterlief mocht iets langer opblijven en die is ook lekker gaan slapen. Maar toen wilde lief toch nog verder feesten. Ik kan niet mee, want de kinderen liggen in bed. En ik vind dat niet leuk. Ik heb vanavond geen zin om alleen thuis te zijn. Ik wil lekker met mijn lief op de bank zitten. Maar hij wil graag feesten. Ook hier heb ik niet mindful op kunnen reageren. Ik hou niet van conflicten en die heb ik vandaag voldoende gehad.

Deze dag had zo anders kunnen lopen en er zijn zoveel momenten geweest waarop ik in had kunnen grijpen en dat heb ik niet gedaan. Ondanks mijn project nu. Helaas heeft mindfulness me vandaag niet geholpen terwijl het me zeker had kunnen helpen. Tips over hoe je weer mindfuller bezig kunt zijn op zo'n dag zijn welkom!

In 30 dagen naar vrijheid en geluk, dag 15 in mindfulness

2010-04-29T17:55:00.005+02:00

Zo weer een mijlpaal bereikt in mijn project van 30 dagen. Ik loop vreselijk achter in mijn boek Mindfulness en bevrijding van depressie. Maar dat is goed. Het is niet erg. Ik ben ermee bezig, schrijf er elke dag over en die oefeningen komen wel. Ik vind het leuk om me daar volgende week wat meer mee bezig te houden. Ik heb het boek vandaag wel opgepakt en een stuk gelezen. En waar vandaag mijn oog op viel, is het verhaal over de houtblokken. Als je een hele stapel houtblokken van achter in de tuin naar voren moet verplaatsen, word je al moe van het idee dat je al die blokken moet verslepen. Terwijl als je het blok voor blok doet, het best een behapbaar project is. Zo is het met dagelijkse beslommeringen ook. Als we nu al denken aan wat we deze maand allemaal nog moeten doen, worden we al moe van het idee. Het is dan ook zinvoller alleen te bedenken wat je nu moet doen. Daar heb je voldoende energie voor en dat is een gemakkelijk iets.

Ik heb vandaag naar The Sunscreen Song geluisterd. Er vielen me deze keer een aantal dingen op. vandaags keuze vrij vertaald: 'ga niet roekeloos om met het hart van anderen. En blijf niet omgaan met mensen die roekeloos met jouw hart omgaan'. Wat een mooie is dat weer, vinden jullie niet? Hoe vaak doen we dat niet? Het toch laten gaan als iemand je hartzeer bezorgd? Toch met die persoon blijven omgaan? Oh ik heb daar mijn portie zeker van gehad. Maar het is zo'n terecht advies! Waarom omgaan met iemand die jou in je hart pijnlijk raakt? Als daar niet uit te komen is met een goed gesprek, dan is het duidelijk!

Wat heb ik nog meer gedaan vandaag? Ik heb een luisterboek van Deepak Chopra, The Seven Spiritual Laws of Success. Daarvan heb ik Law 1 beluisterd. De wet van pure potentialiteit (wat een woord, ik zou zeggen bereiken wat in potentie mogelijk is). Liggend in de zon. Oké, stilte was beter geweest, maar dit was ook aangenaam. Wat ik ervan heb onthouden, is dat hij stilte adviseert. Twee maal daags een halfuur mediteren. Niet oordelen. Je bent dan alleen maar etiketjes aan het plakken. En dat vervuilt je gedachten alleen maar. Stilte, mediteren, niet oordelen en dan contact maken met natuur. Dan krijg je vanzelf creatieve ideeën aangereikt. Je kunt die pure potentialiteit bereiken door:
1 elke dag stil te zijn, alleen maar te zijn, door elke dag tweemaal een halfuur te mediteren
2 je in deze stilte en in contact met de natuur open te stellen voor de pure pontentialiteit
3 elke dag te beginnen met de stelling 'vandaag ga ik niets dat gebeurt beoordelen' en jezelf hieraan helpen herinneren gedurende de dag

Tsja, dit zou natuurlijk weer een project op zich zijn. Ik wilde het toch met jullie delen, omdat dit is wat ik vandaag aan mindfulness heb gedaan. En het is ook wel weer passend. De stilte, je gedachten stopzetten, niet allemaal bedenken wat je nog moet doen, enzovoort zijn belangrijk om je innerlijk te ervaren. Om je ware ik te leren kennen. Niet je ego, maar je ik. Maar deze overdenkingen zijn an sich een post waard. Misschien morgen? Misschien ook niet. Tot morgen en laten we morgen gewoon zien wat die dag me brengt.